Chapter 7

Tahimik kaming nakaupo sa harap ng hapag-kainan habang ako ay palihim na nakatingin sa mga bagay na nasa harapan ko. May malaking plato, tapos sa taas nito ay isang katamtamang laki ng plato at sa pinakaibabaw ay ang mangkok. Nakahilera naman sa magkabilang gilid ang mga kutsara, tinidor, at kutsilyo.

Bakit ganito karami? Samantalang sa bahay ay nagkakamay lang ako.

Mukhang napansin naman ni Lucien na nasa tabi ko ang pagkabalisa ko. Hinawakan niya ang kamay ko at bumulong. "Ako ang bahala. Kumalma ka lang diyan."

Kumalma?

Paano kakalma kung hindi ko naman alam anong gagamitin?

Teka nga...

Kahapon lang kung ano-anong lumalabas sa bibig niya. Kesyo mahalaga si Rachel sa kanya at kung ano-ano pa. Tapos ngayon nagpapaka-sweet siya sa akin.

Naalala ko ang sinabi ni Lolo Alfonso kanina na si Lucien daw ang magmamana ng lahat ng pinaghirapan niya. Ibig bang sabihin ay nagpapakitang-gilas lang itong si Lucien ngayon? Nagpapakabait sa harap ng lolo niya para masolo niya ang lahat.

Kung iisipin, bakit sa ampon ipapamana? Walang mapupunta sa sariling mga anak?

Alam ba ni Lolo Alfonso ang pinaggagagawa ni Lucien? Bumibili ng mga babae at kumokolekta ng virginity!

Binawi ko ang kamay kong hinahawakan ni Lucien. Hindi ko alam bakit bigla-biglang nagbabago ang mood ko. Siguro dahil sa pagbubuntis ko?

Nagsimula ng mag-serve ang mga katulong. Hindi ko alam kung anong unang ihahain nila, pero nagugutom na ako.

"Tell me, Rain," biglang sabi ni Lorien. "Tagasaan ka? Kailan namin mami-meet ang mga magulang mo? Nakapagtapos ka na ba sa college?"

Nagulat ako nang biglang hinampas ni Lolo Lucien ang mesa. Kumalabog ito at bahagyang nasira ang pagkaka-arrange ng mga plato at kubyertos.

"Anong nagbigay sayo ng karapatan para tanungin si Rain?" maawtoridad na tanong ni Lolo Alfonso.

Bakit parang pinagtatanggol niya ako? Ngayon lang naman kami nagkakilala.

"Papa naman, syempre gusto lang namin siyang makikala," sabi naman ni Lorien. "Bilang magiging tita niya, hindi ba at dapat kaming maging malapit sa isa't isa."

Hindi ko alam pero bakit nakakatakot siya? Bakit nararamdaman kong hindi naman siya sinsero?

Kaya ba hindi mamanahan ni Lolo Alfonso ang mga anak niya kasi hindi naman sila mababait? Eh, hindi rin naman mabait si Lucien! Hmpp!

"Para ano?" biglang tanong ni Lolo Alfonso. Nakangiti naman siya pero iyong klase ng ngiti na may halong pang-iinsulto. "Para paimbestigahan siya at gamitin iyon laban sa kanya? Ilang beses ninyong ginawa iyan kay Lucien, pero hinayaan ko lang. Pinrotektahan ko lang siya at hindi gumawa ng kilos laban sa inyo. Pero kapag ginalaw ninyo si Rain, hinding-hindi ako mananahimik lang."

Kaagad akong napalingon kay Lolo Alfonso. Bakit niya gagawin iyon? Mas pipiliin niya ako kaysa sa mga anak niya?

Nakahain na ang sabaw pero mukhang wala ni isa sa amin ang gustong humigop nito. Sa tensyon pa lang na bumabalot sa amin ay mainit pa iyon kaysa sa sabaw.

Nilingon ako ni Lolo Alfonso. "Humigop ka ng sabaw habang mainit pa. Makakabuti iyan sa bata."

"Buntis siya?" biglang tanong ni Llara. Nagkatinginan naman silang magkakapatid.

"Kapag may nangyaring masama kay Rain at sa magiging apo ko sa tuhod ay kayong lima kaagad ang suspek," sabi naman ni Lolo Alfonso.

"Mukhang sobra naman yata iyan, papa..." sabi naman ni Lorenzo. "Kung sabagay, kailan mo ba nakita ang mga mabuti naming nagawa. Simula nang magising ka ay lumala pa ang pagkaayaw mo sa amin. Ano kayang gamot ang pinainom ni Lucien sayo."

Simula nang magising?

"Para sayo, lagi kaming palpak," dagdag naman ni Liza.

"At si Lucien lang ang apple of the eye mo," sabi pa ni Leandro. "Tell me, Lucien, anong pinakain mo sa papa namin at ganyan siya kapabor sayo."

Akala ko mananahimik lang si Lucien pero damang-dama ko ang kalamigan nang magsalita siya. "Then also tell me, ano bang ginawa ninyo bakit ganito kayo tratuhin ng sarili ninyong ama?"

"How dare you!" sigaw ni Lorien.

"Enough!" sigaw ni Lolo Alfonso.

Akala ko noon masaya at walang problemang kinakaharap ang mga mayayaman. Pero hindi ko akalain na ganito pala kagulo.

Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanila. Hindi ko alam kung sino ang nasa tama at kung sino ang nasa mali.

Higit sa lahat, hindi ko alam kung ano itong napasok kong gulo.

Natapos ang hapunan na para bang hindi nagkaroon nang mainit na bangayan. Narito kami ulit sa sala, nagkakapale sila. Habang ako ay nakatingin sa macaroons na nakahain sa harapan ko. Gusto kong kumuha kaso baka sabihin nilang patay-gutom ako.

Tumayo si Lucien, kumuha ng platito at nilagyan ng macaroons. Pagkatapos ay binigay niya sa akin iyon. Nababasa niya ba lagi ang iniisip ko? Hindi na ako tumanggi at tinanggap iyon.

Binasag ni Lorien ang nakabibinging katahimikan. "Papa, hindi naman makaturangan kung wala kayong ibibigay na mana sa amin. Dugo at laman mo kami."

"Dugo at laman?" nang-uuyam na tanong ni Lolo Alfonso. "Oras na siguro para itanong sa inyo ito, anong ginawa ninyo para ma-comatose limang taon na ang nakalilipas?"

Nanlaki ang mga mata ng magkakapatid.

"Sinabi ba ni Lucien sa inyo?" gulat na tanong ni Leandro. "Gumawa na naman ba siya ng kwento!"

"Sinabi niya man o hindi ay may ebidensya ako," sagot naman ni Lolo Alfonso. "Pasalamat pa nga kayo dahil hindi ko kayo pinakulong at hinayaan pa ring mamuhay nang marangya. Kaya kapag may ginawa kayong masama kina Lucien at Rain, ipapakulong ko kayo at ilalabas ko ang ebidensyang iyon. At matutuklasan ng buong mundo kung anong mga ilegal na bagay ang ginagawa ninyo."

"Pinagbabantaan mo ba kami, papa?" seryosong tanong ni Llara.

"Try me," nanghahamon naman na sagot ni Lolo Alfonso. "Alam ninyo kung anong kaya kong gawin at higit sa lahat, alam ninyo na wala kayong panalo kapag kinalaban ninyo ako."

"Huwag kayong mag-alala," singit ni Lucien. "Hindi naman ako sakim. May shares pa ring matatanggap ang mga anak ninyo. Pero ako ang magdedesiyon kung magkano. Let's say, base on their behaviour. Pero kung nagmana sila sa inyo, mukhang mahihirapan akong ibigay ang shares nila."

Padabog na tumayo si Lorien. "Huwag kang umasta na isa kang tunay na Del Amore. Sa mata ng batas mas lamang ang dugo kaysa sa tubig."

"Sa mata rin ng batas, matagal na sana kayong nabulok sa bilangguan kung kinalat ko ang ebidensiya," ganting sabi ni Lucien.

Hindi ko na alam kung anong sumunod na nangyari kasi abala ako sa pagkain ng macaroons. Nakikinig lang naman ako. Pag-angat ko ng tingin ay wala na ang limang magkakapatid.

"Masarap ba, Rain?"

"P-Po?" natataranta kong tanong habang nakatingin kay Lolo Alfonso. Nakangiti siya sa akin, ibang-iba sa matapang at nakakatakot na Lolo Alfonso kanina sa harap ng mga anak niya. "O-Opo, masarap po."

Ang bait niya sa akin tapos halos itakwil niya na mga anak niya.

"May iku-kwento ako sayo," dagdag niya. "Handa ka bang makinig?"