Chapter 6

"Ma'am, naghihintay na po sa mansyon ang mga mag-aayos sa inyo," sabi ni Ellen nang palabas na kami ng ward.

Ngayon ako lalabas ng hospital. Tatlong araw akong nakakulong lang sa ward. At ni minsan ay hindi na muling dumalaw si Lucien. Kung hindi si Ellen ang kasama ko ay si Rio naman minsan— siya ang personal na assistant ni Lucien.

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin napapagtagpi-tagpi ang mga nangyayari.

"Mag-aayos?" nagtataka kong tanong.

"Naka-set na po ang family dinner ninyo kasama ang pamilya ni Sir Lucien," paliwanag naman ni Ellen.

"Kailangan ko na bang kabahan?" tanong ko pero parang sa sarili ko iyon tinanong. "May mga dapat at hindi dapat ba akong gawin?"

"Huwag po kayong mag-alala, ma'am," sagot ni Ellen. "Hindi kayo pababayaan ni Sir Lucien."

Mukhang hindi naman kami naglalayo ng edad ni Ellen pero dahil lagi siyang nakaitim na at laging seryoso ang mukha ay nagmukha siyang matured. Lagi siyang may bitbit na tablet at may suot na earpiece.

Ganoon din si Rio. Nakaitim na suit, laging may dalang tablet at may earpiece din siya.

Lahat naman ng tauhan ni Lucien ay may mga earpiece. Para siguro mas mabilis ang komunikasyon nila.

Nang makarating ako sa mansyon ni Lucien ay abala ang lahat sa paghahanda. Mas lalo akong kinabahan. Ilan ba silang darating? Nai-imagine ko nga na ayaw nila sa akin.

Inalalayan ako ni Ellen papunta sa isang kwarto. Naghihintay na nga sa loob ang limang babae.

Kaagad nila akong pinaupo sa harap ng salamin.

"Huwag ninyong kakalimutan ang utos ni Sir Lucien," sabi naman ni Ellen. "Ayaw niya nang masyadong makapal ang make up at simpleng formal dress lang ang ipasuot ninyo sa kanya, not too revealing."

"Kami na ang bahala sa kanya," nakangiting sagot ng babae.

Ayaw ni Lucien sa makakapal ang make up pero si Rachel ay parang factory ng make up ang mukha. Tapos gusto niyang simpleng damit lang ang sa akin pero kay Rachel, halos kita na ang kaluluwa.

Hindi ko alam kung bakit?

Gusto niya bang magmukha lang akong ordinaryo sa harap ng pamilya niya? Lihim na lang akong napamura.

Habang nakikita ko ang final touches ng make up artist, napapahanga ako sa galing niya. Akalain mong may igaganda pala ako?

"Very light lang ang make up na ginawa ko, ma'am, pero litaw pa rin ang ganda ninyo," sabi ng make up artist.

Hindi ko alam na may ganitong ganda pala ako. Tapos ang buhok ko nakalugay lang at may ginawa silang kulot-kulot sa dulo nito.

"Ito naman ang susuutin ninyo, ma'am," sabi ng isa pang babae habang pinapakita sa akin ang isang sleeveless polo dress na kulay mapusyaw na asul.

Tumayo ako at tinanggap ang damit. "Magbibihis lang ako."

Pumunta ako sa loob ng banyo at nagbihis. Hindi naman ako masyadong maputi at hindi rin morena, katamtaman lang. Kaya bumagay naman sa akin ang kulay ng damit.

May maliit na ngiti ang sumilay sa labi ko nang pagmasdan ko ang sarili ko sa salamin. "Ang ganda mo..."

Lumabas na ako kaagad bago ko pa purihin nanhg purihin ang sarili ko.

Pagbukas ko ng p***o ay wala na ang mga babae. Nakatayo sa harapan ko si Lucien. May bitbit na dalawang paper bag.

Pinasadahan niya ako ng tingin— mula ulo hanggang paa. Bigla akong nakaramdam ng pagkailang kaya umiwas ako ng tingin.

Lumapit siya sa akin at kinuha ang laman ng isang paper bag. Sandal pala ang laman niyon. Lumuhod siya sa harapan ko, tinanggal ang suot kong pangloob na tsinelas at isinuot sa akin ang step-in sandal.

Ganito rin ba siya ka-sweet sa mga babaeng dinala niya rito?

Ang isang paper bag naman ang kinuha niya at mula sa loob ay nilabas niya ang isang parihabang kahon. Nang buksan niya ay nakita kong isang kwintas pala iyon.

Sinuot niya sa akin ang kwintas. Isang asul na rosas ang pendant. Hindi ko mapigilang hawakan ang pendant.

Hinawakan niya ang kamay ko at tiningnan ang singsing. "Dapat lagi mong suot ito."

Hindi na ako nakasagot nang marahan niya akong hinila at sabay na kaming naglalakad. Hindi niya binibitiwan ang kamay nang akma kon babawiin iyon.

"Ano man ang itanong nila, sagutin mo lang ang mga kaya mong sagutin," sabi ni Lucien.

"Paano kung ang itanong nila ay kung saan ako galing?" wala sa sarili kong tanong sa kanya habang abala sa paghila ng kamay ko mula sa pagkakahawak niya.

"Sabihin mo ang totoo," tipid niyang sagot.

Pwede kaya iyon? Sabihin kong binili niya ako sa lust auction na iyon? Ano bang trip ng lalakeng ito? Gusto niya ba akong ipahiya?

Nang pababa na kami sa hagdan ay nakita kong nakatayo sa may paanan sina Ellen at Rio.

Nang nasa kalahati na kami ng hagdan ay nakita ko sa sala na nakaupo ang limang tao roon at ang isa ay nakaupo sa wheelchair.

Mas lalo akong kinabahan.

Ito ba iyong sinasabi nilang kaba na nararamdaman sa twing ipapakilala ka na ng lalake sa pamilya nito? Hindi pala biro!

"Sorry for keeping you waiting," sabi ni Lucien.

Hala?

Kailangan bang mag-English din ako? Nanggaling ba sa America itong pamilya ni Lucien.

"So, ikaw si Rain..."

Ay hindi pala Amerikana. Nakahinga ako nang maluwag.

"O-Opo..."

Dahil nakagawian ko na ay lumapit ako sa kanya para sana magmano. Nakalahad na ang kamay ko pero tiningnan niya lang iyon.

Mali ba ang ginawa ko?

"Halika rito, sa akin ka magmano," biglang sabi ng lalakeng nakaupo sa wheelchair. "Hindi kasi naturuan nang mabuting asal ang mga anak ko."

Naiilang akong lumapit sa kanya at nagmano.

"Mabait na bata," sabi niya pa. "Ako ang lolo ni Lucien. Ako si Alfonso. Tawagin mo akong lolo."

"Opo..." mahina kong sagot.

"Itong limang walang asal na nakaupo sa harapan ko ay ang mga anak ko," sabi pa ni Lolo Alfonso.

Hindi naman halatang hindi niya gusto ang mga anak niya.

"Si Lorien, ang panganay. Sumunod si Lorenzo. Sunod naman si Liza. Ang pang-apat ay si Leandro at ang bunso ay si Llara," pagpapakilala ni Lolo Alfonso.

So sino sa kanila ang mama o papa ni Lucien?

"At si Lucien ay ang ampon ko. Pero lolo ang tawag niya sa akin," sabi pa ni Lolo Alfonso at kulang na lang ay mapasabi ako ng 'talaga?' "Higit sa lahat ay siya ang magmamana ng lahat ng pinaghirapan ko."

"Papa!" halos sabay na sigaw ng mga anak ni Lolo Alfonso.

May panibago na namang gugulo sa isipan ko!