2. Kabado!

Alas-singko ng madaling araw.

Kahit anong pilit kong ipikit ang aking mga mata, hindi ako dinalaw ng antok. Magdamag akong nakatingin sa kisame ng madilim kong kwarto, nakabaluktot sa ilalim ng manipis na kumot, habang paulit-ulit na nag-e-echo sa isipan ko ang mababa at paos na ungol ni Sir Erwin.

Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang pag-init ng magkabilang pisngi ko. Sa tuwing pipikit ako, bumabalandra sa isip ko ang dambuhalang imahe ng kaniyang pagkalalaki, ang makakapal na ugat niyon, at ang pawisan niyang tiyan na kumikinang sa ilalim ng dim light ng library.

Diyos ko, Yara! Ano ba 'yung ginawa mo?! sigaw ko sa sarili ko habang mariing nakapikit at sinasabunutan ang sarili kong buhok.

Nahuli niya ako. Huling-huli niya akong nakatitig sa kan’ya habang pinapaligaya niya ang sarili niya! Siguradong sisisantehin na niya ako ngayon.

Wala pang dalawang araw simula nang tanggapin ko ang trabahong ito bilang caregiver ng asawa niyang si Ma'am Victoria, pero heto ako’t gumawa agad ng isang napakalaking eskandalo.

Bumuntong-hininga ako nang malalim at pilit na ibinangon ang sarili ko. Nanginginig pa rin ang mga tuhod ko, pero kailangan kong magtrabaho.

Kailangan kong asikasuhin ang gamot at pagkain ng asawa niya. Kung sisisantehin man niya ako mamaya, at least nagawa ko pa rin ang tungkulin ko bago ako tuluyang palayasin sa mansyong ito.

Malamig ang sahig nang lumabas ako ng kwarto. Tahimik at balot pa ng dilim ang buong ikalawang palapag. Maingat akong naglakad pababa sa malapad na hagdan patungo sa kusina, iniiwasang makalikha ng kahit anong ingay.

Pagdating sa kusina, binuksan ko ang mahinang ilaw sa ibabaw ng island counter. Kinuha ko ang blender at ang mga niresetang ingredients para sa liquid breakfast ni Ma'am Victoria.

Ngunit habang hinahalo ko ang mga gamot niya sa isang maliit na lalagyan, hindi ko mapigilan ang panginginig ng aking mga kamay. Dalawang beses kong nabitawan ang maliit na kutsara. Kumakalansing iyon sa stainless na lababo.

Paano ko siya haharapin? Anong sasabihin ko? Magso-sorry ba ako o magpapanggap na walang nangyari?

Sa sobrang paglipad ng isip ko, hindi ko namalayan ang mga yabag na palapit sa kusina.

“Good morning.”

Halos mapatalon ako sa gulat, nabitawan ko ang hawak kong plastic na lalagyan ng gamot. Paglingon ko, pakiramdam ko ay tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.

Nakatayo sa bukana ng kusina si Sir Erwin.

Naka-full business suit na siya—isang madilim na navy blue na nagpapatingkad sa kalaparan ng kaniyang mga balikat.

Maayos na maayos ang pagkakasuklay ng kaniyang buhok, pormal, malinis, at sumisigaw ng kapangyarihan. Ngunit ang kaniyang mukha ay madilim, pagod, at sobrang tigas ng kaniyang panga. Wala ni katiting na bakas ng lalaking nakita kong nawawala sa sarili sa loob ng library kagabi.

“S-Sir... Good morning po...” pautal-utal kong bati, agad na ibinaba ang paningin ko sa sahig. Hindi ko kayang salubungin ang kaniyang mga mata.

Hindi siya sumagot. Narinig ko na lang ang mabibigat niyang hakbang palapit sa gawi ko. Kumabog nang napakalakas ang dibdib ko.

Bawat hakbang niya ay tila nagpapaliit sa espasyo ng malawak na kusina. Tumigil siya sa mismong tabi ko, sa tapat ng mamahaling coffee maker na nasa ibabaw ng counter.

Isang dipa lang ang layo namin sa isa't isa.

Walang nagsasalita. Tanging ang mahinang pag-ungol ng coffee machine at ang patak ng mainit na kape sa kaniyang tasa ang naririnig.

Dahil sa lapit naming dalawa, agad na pumasok sa ilong ko ang amoy ng kaniyang pabango at natural na scent.

Ngunit sa halip na opisina ang maalala ko, ang pabangong iyon ay agad na naghatid sa utak ko pabalik sa eksena kagabi.

Naamoy ko iyon sa library.

Ang amoy ng kaniyang pawis na humalo sa kaniyang pabango habang nakabukaka at nag-uungol.

Napalunok ako nang malalim, pilit na ibinabaling ang atensyon ko sa gamot ni Ma'am Victoria pero ang mga mata ko ay tila may sariling isip na pasimpleng sumulyap sa kaniyang mga kamay.

Ang malalaki at makakapal niyang mga daliri na ngayon ay kalmadong humahawak sa strap ng kaniyang relos... ang parehong mga kamay na mahigpit na nakabalot sa kaniyang...

Jusko, Yara! Tumigil ka! pagsuway ko sa sarili ko at mabilis na kinagat ang ibabang labi ko para pigilan ang anumang tunog ng kaba na lumabas sa bibig ko.

Hinihintay ko ang kaniyang galit. Hinihintay kong sabihin niyang, 'Kunin mo ang mga gamit mo at lumayas ka na.'

Ngunit nang magsalita siya, ang boses niya ay mababa, baritono, at sobrang tigas dahil sa tindi ng awkwardness.

“May side effect na pampatulog ang mga gamot ni Victoria sa gabi,” panimula niya.

Nagulat ako. Dahan-dahan akong napatingin sa kaniya, ngunit hindi siya nakatingin sa akin. Ang mga mata niya ay nakapako sa kape na tinitimpla niya, ang kaniyang panga ay matigas na nakakuyom. Nakikita ko ang gilid ng kaniyang mukha na tila nagpipigil ng sariling hiya at inis.

“Stay in your room in the middle of the night,” dugtong niya, ang boses niya ay malamig ngunit may diin, tila isang utos na bawal suwayin. “Huwag mo nang ugaliing magpalakad-lakad sa hallway ng madaling araw.”

Umawang ang mga labi ko. Iyon lang? Hindi niya ako sisisantehin? Hindi niya ako mumurahin o ipapahiya?

“Y-Yes, Sir... pasensya na po talaga—”

Bago ko pa man matapos ang sasabihin ko, malamig na siyang tumalikod. Dala ang kaniyang mainit na kape, naglakad siya palabas ng kusina nang hindi man lang ako binibigyan ng t***n ng paningin. Hindi siya naghintay ng sagot ko.

Naiwan akong nakatulala. Nakahinga ako nang maluwag, pero may napansin ako. Sa kabila ng malamig at ma-awtoridad niyang boses, nakita ko ang bahagyang pamumula ng kaniyang tainga at ang mabilis niyang pag-iwas.

 Nandoon pa rin ang hiya sa kaniya. Isang makapangyarihang bilyonaryo, nahihiya dahil nahuli ng isang hamak na caregiver.

Bzzzt! Bzzzt!

Naputol ang pag-iisip ko nang biglang mag-vibrate ang cellphone sa loob ng bulsa ng aking pajama. Mabilis ko itong kinuha. Isang text message mula kay Nanay sa probinsya.

Nay: Anak, pasensya na kung naistorbo kita nang ganitong kaaga. Binato na naman ng dumi ng hayop ang gate natin kagabi ng mga tauhan ni Don Tomas. Sumisigaw sila na kapag hindi raw tayo nakapagbayad ng interes sa katapusan, kukunin na nila ang bahay. Anak, maayos ba ang trabaho mo d'yan? May mai-aadvance ka ba kahit kaunti?

Pakiramdam ko ay biglang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan ko. Piniga ang puso ko sa nabasa. Nakagat ko ang ibabang labi ko habang nag-uunahan ang mga luha sa paglandas sa aking mga pisngi.

Ang mga pangarap ko, ang kapayapaan ng pamilya ko, nakasalalay sa lahat ng ito.

Tiningnan ko ang direksyon kung saan umalis si Sir Erwin. Kumuyom ang mga kamao ko.

Kahit gaano pa kahiya, kahit gaano pa kailang o nakakasakal ang sitwasyon ko sa mansyong ito araw-araw, kailangan kong tiisin. Kailangan ko ang trabahong ito. Wala akong karapatang mag-inarte.

Pumikit ako nang mariin, pinunasan ang mga luha ko, at bumalik sa paghahanda ng pagkain ni Ma'am Victoria.

Kakayanin ko 'to. Trabaho lang, Yara. Trabaho lang.