Mag-log inDalawang linggo na ang nakalipas simula nung biglaang paglaho ni Jaxon na parang bula. Bumalik ako sa pagiging reyna ng ampalaya sa San Isidro, pero deep inside, mas naging maingat na ako. Kung noon ay medyo pabebe pa ang pagdadalamhati ko, ngayon ay naging matured na ang pananaw ko sa buhay. Focus muna sa pamilya at sa bukid, bawal muna ang kahit anong distraction na mayaman. Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga resibo sa may sala, biglang nag-ring ang phone ko. Isang hindi sikat na landline number mula sa Maynila ang tumatawag. "Hello? Good afternoon po, sino 'to?" tanong ko habang pinapatay ang electric fan para mas marinig ang boses sa kabilang linya. "Good afternoon, is this Ms. Marikit Tolentino?" isang napakapormal na boses ng babae ang sumagot. "I am calling from a private executive recruitment firm in Makati. We would like to offer you a position as a Personal Assistant for a high-profile billionaire." Napatigil ako sa pag-nguya ng biskwit ko. Personal Assistant n
Tatlong araw matapos ang almusal na puno ng pangako, magaan ang gising ko. Kahit papaano, natututunan ko nang sanayin ang sarili ko na makitang nagkakape sa terrace si Jaxon bago kami pumunta sa bukid. Kaya naman paglabas ko ng kwarto nang alas-singko ng madaling araw, bitbit ang paborito kong mug, asahan kong makikita ko ang bilyonaryo kong seryosong nakatitig sa mga pananim habang naka-white shirt. Pero walang Jaxon sa terrace. "Nay, nasaan si Jaxon?" tanong ko kay Nanay na kasalukuyang nag-aayos ng mga plastic bag para sa palengke. "Masyado ba siyang napagod kahapon sa pagmamaneho ng pulang tractor kaya tanghali na kung gumising?" Huminga nang malalim si Nanay, inilapag ang hawak niyang listahan at tumingin sa akin nang may matured na pag-aalala. "Anak, pumunta ako sa tinutuluyan niyang resthouse kay Kapitan kanina para maghatid ng suman. Sabi ng bantay doon, madaling-araw pa lang daw ay umalis na si Jaxon. May sumundong itim na sasakyan galing Maynila." "Umalis?" dahan-dahang
Kinabukasan, maagang-maaga pa lang ay amoy na amoy ko na ang sinangag na may maraming bawang mula sa kusina. Paglabas ko ng kwarto habang nag-aayos ng buhok, nakita ko si Jaxon na abala sa pag-aayos ng hapag-kainan kasama si Nanay. Naka-simpleng t-shirt na naman siya at maong, mukhang dahan-dahan nang nasasanay sa simpleng routine dito sa probinsya. "O, gising na pala ang prinsesa ng San Isidro," nakangiting bati ni Jaxon sabay hila ng upuan para sa akin. "Maupo ka na, Kiket. I helped Aling Salome prepare the breakfast ngayon. Gawa ko 'yang toasted garlic sa ibabaw ng rice." "Wow, infairness, mukhang hindi naman sunog," hirit ko gamit ang aking modernong pananalita habang umuupo at inaabot ang baso ng tubig. "Seryoso ka talaga sa pagiging kusinero rito, ah? Baka naman kapag pinabalik ka na ni Alexis sa Maynila, makalimutan mo na kung paano hawakan ang sandok." Napatigil si Jaxon sa paglalagay ng pritong itlog sa plato ko, tumitig siya sa akin nang may halong lambing sa kanyang mga
Natahimik ang buong daanan matapos magbitaw ng salita si Jaxon. Sina Aling Marites ay parang mga basang sisiw na mabilis na nag-disperse at pumasok sa loob ng tindahan, takot na takot sa banggit pa lang ng salitang "abogado." Humarap muli sa akin si Jaxon, dahan-dahang nawala ang madilim na awra sa kanyang mukha at napalitan ng pag-aalala. "Kiket, are you okay? Don't listen to them. Binaligtad nila ang kwento, but I will make sure the whole town knows the truth." Tinitigan ko siya, at sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, nakaramdam ako ng kaunting pasasalamat. May kaunting pader sa puso ko ang gumuho dahil sa pagtatanggol niya sa akin sa harap ng mga tsismosa. Nagpatuloy kami sa paglalakad patungo sa palengke, at mas naging tahimik ang awra sa pagitan naming dalawa. "Salamat pala," mahina kong sabi habang inilalagay ang panyo ko sa bulsa. "Para sa ginawa mo kanina kina Aling Marites. Akala ko hahayaan mo lang silang gawing teleserye ang buhay ko." "Of course not," ma
Kinaumagahan, bago pa man mag-alas-sais ng umaga, heto na naman si Jaxon sa labas ng bahay namin, handang-handa para sa susunod na yugto ng kanyang paraan para bumawi sa kasalanang siya ang may gawa. Pero kahit anong pilit ko na maging okay, tuwing tinititigan ko ang mukha niya, biglang sumasagi sa isip ko ang eksena sa Maynila at ang katedral na walang lalaking dumating, ang mga bulong ng mga bisita, at ang tindi ng kahihiyang binalot sa pamilya ko. Nasasaktan pa rin ako. Sobrang sakit pa rin kapag naiisip ko kung gaano niya ako kabilis na tinalikuran nung mga panahong kailangan ko siya sa tabi ko. Kaya naman, pinangako ko sa sarili ko na kahit magmakaawa pa ang bilyonaryong ito sa harap ko, hinding-hindi ko padadaluyin ang emosyon ko nang ganoon kabilis. "Kiket, are you ready for the market?" tanong sa akin ni Jaxon habang inaayos ang suot niyang simpleng t-shirt. Bitbit na niya ang dalawang malaking bayong na gagamitin namin ni Nanay sa pamimili ng mga paninda. "Sabi ni Aling Sal
Alas-kwatro ng hapon, nakaupo ako sa papag sa ilalim ng puno ng mangga habang nag-aalis ng dumi sa mga bagong pitas na sitaw. Si Jaxon naman, matapos maglinis ng katawan gamit ang sabong panligo na nabili sa bayan at matapos ibalik sa dating ayos ang banyera at tabo ay heto ngayon sa tabi ko, nakaupo sa isang maliit na bangkito. Naka-baston pa rin ang tindig pero may hawak nang pamaypay na pinahiram ni Nanay. "Kiket, look," panimula niya habang dahan-dahang pinapaypayan ang direksyon ko. "I managed to survive the mud. Sabi ni Efren, hindi naman daw mukhang catastrophe ang mga itinanim ko. So, zero casualty ang bukid niyo ngayon." "Aba, nagbuhat ka lang ng limang basket at nagbaon ng ilang punla, feeling mo certified magsasaka ka na?" tawa ko nang malakas gamit ang aking modernong pananalita habang mabilis na pinuputol ang dulo ng sitaw. "Huwag mo akong ma-english-english dyan, Jaxon Silverio. Kung scoring ang pag-uusapan, pasang-awa ka lang kanina. Muntik ka pang hinalikan ng putik
Naramdaman ko ang panandaliang pagtigas ng panga ko. Ang eksena sa Singapore restaurant kung saan nakita ko si Jaxon na may hawak na kamay ng ibang babae ay biglang nag-flash sa utak ko. Pero bago pa man ako tuluyang maapektuhan o makapagsalita ng masama, marahan kong ibinaba ang timbangan at hinar
Kinabukasan, maaga akong ginising ng tilaok ng mga manok ni Kapitan. Alas-singko pa lang ng madaling araw, pero gising na ang buong katawan ko. Sanay naman talaga ako sa ganitong buhay bago pa ako mapadpad sa aircon at malalambot na kama ng penthouse sa Makati. Isinuot ko ang lumang t-shirt ko, ang
Alas-otso ng umaga nang lumapag ang eroplano namin sa NAIA terminal. Habang hila-hila ko ang maliit kong maleta sa labas ng airport, ramdam ko pa rin ang tindi ng puyat at jet lag mula sa Singapore, pero wala na ang dambuhalang bigat sa puso ko na dinala ko roon noong isang linggo. Blangko na ang u
Nakatayo pa rin ako sa may gilid ng aisle ng restaurant, hindi magawang iakbang ang mga paa ko dahil sa tindi ng selos at sakit na lumalamon sa buong pagkatao ko. Mukhang napansin ni Jaxon na may nakatitig sa kanya, dahil dahan-dahan siyang lumingon sa direksyon ko. Nung magtagpo ang mga mata nami







