KABANATA 4

ALTHEA POV

Inabot ako ng tatlong araw bago tuluyang maka-recover. Sa tatlong araw na 'yon, hindi ko nakita si Sir Marcus. Literal na nakakulong lang ako sa kwarto ko, nilalapatan ng kung anu-anong ointment ni Nana Rosa 'yung mga pasa ko, at pinapakain ng masasarap na putahe na sa panaginip ko lang nakikita rito sa Montenegro Estate.

Pero ngayong umaga, opisyal na ang simula ng aking "isang buwang palugit."

Kasalukuyan kong suot ang uniporme ko—isang simpleng kulay abong bistida na lagpas tuhod at may puting apron sa harap. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Medyo bumalik na ang kulay sa mga pisngi ko, pero mukha pa rin akong bata na naliligaw sa dambuhalang mansyon na ito.

"Heto ang listahan ng mga gawaing itinalaga ko sa'yo, Thea," sabi ni Nana Rosa habang iniaabot sa akin ang isang pirasong papel. "Sa ngayon, ang tanging pwede mo lang galawin ay ang library at ang private office ni Sir Marcus sa ikalawang palapag. Huwag mong pakikialaman ang mga papel sa desk niya. Ayusin mo lang ang mga libro at alisin ang alikabok."

"Opo, Nana. Kayang-kaya ko po 'yan. Sanay naman po ako sa gawaing-bahay," sagot ko habang pinipilit na maging positibo.

Nang marating ko ang silid-aklatan, laglag-panga akong napanganga. Library pa lang ba talaga 'to? Halos kasing-laki na ito ng buong munisipyo sa amin sa Samar! Puno ng naglalakihang bookshelves na umaabot hanggang kisame, may mahabang hagdan na gumugulong sa riles, at isang dambuhalang lamesa na gawa sa mamahaling madilim na kahoy sa gitna. Ang bawat sulok ay nagniningning sa linis, at amoy mamahaling papel at leather.

Kinuha ko ang feather duster ko at nagsimulang magpunas. Sinubukan kong mag-ingat nang husto. Ayaw kong makagawa ng kahit anong ingay na pwedeng makakuha sa atensyon ng masungit kong amo.

Habang nagpupunas ako malapit sa dambuhalang lamesa ni Sir Marcus, nakita ko ang isang makapal na folder na kulay ginto na may mga nakasulat na terminong Ingles na hindi ko maintindihan. Sa tabi nito ay may nakapatong na maliit na baso na may natitira pang tsaa.

Bakit naman kaya iniwan 'to rito? Baka langgamin ang lamesa ni Sir, naisip ko.

Dahan-dahan kong kinuha ang baso para ilagay sa tray ko. Pero dahil sa tindi ng kaba ko at dahil medyo nadulas ang mga daliri ko sa basang gilid ng baso, bigla itong natapon.

Tumulo ang natirang tsaa—deretso sa ibabaw ng makapal na gintong folder.

"Diyos ko, Thea! Ano'ng ginawa mo!" gulat na bulong ko sa sarili ko habang nanginginig ang mga kamay ko sa takot.

Agad kong kinuha ang apron ko para subukang punasan ang basa sa folder. Pero mas lalo lang kumalat ang mantsa ng tsaa sa mamahaling papel, dahilan para maging kulay tsokolate ang mga nakasulat na blueprints at mga dokumento sa loob. Pakiramdam ko ay hihinto ang tibok ng puso ko sa tindi ng panic.

"What do you think you are doing?"

Ang napakalamig at mariing boses na 'yon mula sa p***o ay sapat na para tuluyan akong mangatog.

Dahan-dahan akong lumingon at nakita ko si Sir Marcus na nakatayo roon. Mas lalong madilim ang mukha niya ngayon kaysa noong gabi sa ulan. Naka-itaw na suit siya, nakataas ang isang kilay, at ang mga mata niya ay nakatitig sa hawak kong mantsahing folder.

"S-Sir... sorry po. Hindi ko po sinasadya," nanginginig kong inilapag ang folder habang nakayuko. "Pupunasan ko po agad, sandali lang—"

"Get away from my desk!" sigaw niya. Ang lakas niyon ay tila yumanig sa buong library.

Agad akong napapaatras, muntik nang mabuwal sa gilid ng lamesa. Mabilis na humakbang si Marcus palapit at kinuha ang folder. Tiningnan niya ang basang mantsa na sumira sa mga pinaka-importanteng pirma at guhit sa blueprint ng bago nilang proyekto.

"Do you have any idea what this is?" galit na galit niyang tanong habang ipinapakita sa akin ang basang papel. "This is a multi-million peso proposal for our new hotel in Boracay! Na kailangan kong i-presenta sa board of directors mamayang hapon! At sinira mo lang sa loob ng isang segundo!"

"P-patawad po, Sir Marcus... gagawin ko po ang lahat para maayos 'yan—"

"Paano mo aayusin 'to? Isusulat mo ulit? Marunong ka ba ng architecture? Ng finance?" lumapit pa siya sa akin nang husto, ang kanyang matatangkad na anino ay tuluyang lumamon sa akin. "Sabi ko na nga ba. Sabi ko sa'yo, isa kang abala. You're just a useless, clumsy girl from the province. Hindi ka bagay sa bahay na 'to. Pack your things. Umalis ka na bago ko pa tawagan ang mga pulis."

Nalaglag ang puso ko sa narinig ko. Pinalalayas niya ako. Kung aalis ako ngayon, saan ako pupunta? Hahanapin ako nina Berto sa labas. Ibabalik nila ako kay Kapitan Turing. Kakaladkarin ako sa impiyerno.

Bumuhos ang mga luha ko nang hindi ko namamalayan. "Sir, pakiusap... huwag niyo po akong palayasin. Kahit ano pong parusa gagawin ko. Huwag niyo lang po akong ibalik sa kanila."

"I don't care about your drama, Althea. Leave," sabi niya habang tinititigan ang nasirang dokumento, pilit na pinapakalma ang sarili pero halatang nanginginig ang panga niya sa galit. Humawak siya sa noo niya, tila sumasakit ang ulo sa tindi ng stress at puyat.

Napansin ko ang panginginig ng mga daliri niya at ang malalalim na itim sa ilalim ng kanyang mga mata. Si Sir Marcus... mukha siyang pagod na pagod at ilang araw nang hindi nakakatulog nang maayos. Ang tsaa na itinapon ko ay ang tsaa na inihanda para sa kanyang insomnia, pero mukhang hindi iyon umubra.

"Sir... masakit po ba ang ulo niyo?" mahina kong tanong sa kabila ng takot ko.

Tiningnan niya ako ng masamang tingin. "Don't ask questions that are none of your business."

"May alam po akong lunas diyan," lakas-loob kong sabi, pinunasan ko ang mga luha ko gamit ang likod ng palad ko. "Sa amin sa probinsya, kapag hindi nakakatulog ang mga matatanda o kapag sumasakit ang ulo sa tindi ng pag-iisip, may ginagawa kaming tsaa mula sa luya, tanglad, at kaunting honey. Mas mabisa po 'yun kaysa sa mga tableta."

Tumaas ang kilay niya, puno ng panghahamak. "At sa tingin mo, iinumin ko ang kahit anong galing sa'yo?"

"Subukan niyo lang po, Sir. Kung hindi po gumana o kung mas sumakit ang ulo niyo pagkatapos, ako na mismo ang aalis nang kusa nang hindi niyo na kailangang tawagan ang mga pulis," seryoso kong alok habang diretso akong nakatingin sa mga mata niya. Ito na ang huling baraha ko para manatili rito.

Tinitigan niya ako nang matagal, sinusukat ang seryosong desisyon sa mukha ko. Ilang sandali pa ay bumuntong-hininga siya nang malalim, inilapag ang nasirang folder sa lamesa, at muling sumandal sa pader.

"You have thirty minutes," malamig niyang sabi. "Kung walang mangyari, umalis ka na sa mansyon ko."

Mabilis akong tumango at patakbong bumaba sa kusina para simulan ang paghahanda ng natatangi kong tsaa, umaasang ito ang magiging susi ko para makaligtas sa gintong kulungang ito.