KABANATA 5

ALTHEA POV

Hingal na hingal ako habang bitbit ang tray pabalik sa ikalawang palapag ng mansyon. Buong buhay ko, ngayon lang ako natakot nang ganito sa isang tasa ng tsaa. Kung hindi magugustuhan ni Sir Marcus Montenegro ang ginawa ko, katapusan ko na.

Pagpasok ko sa library, nakasandal pa rin siya sa dingding, nakapikit ang mga mata habang dahan-dahang hinahawakan ang sentido niya. Halatang hirap na hirap siya sa sakit ng ulo.

"S-Sir, eto na po 'yung tsaa," mahina kong sabi habang dahan-dahang inilalapag ang tasa sa mesa, medyo malayo sa mga basang papel para umiwas sa isa pang trahedya.

Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya. Tiningnan niya muna ako bago lumipat ang tingin niya sa umuusok na tasa. Kumunot ang noo niya nang maamoy ang kakaibang aroma ng luya, tanglad, at honey. Sa isang bilyonaryong sanay sa mga mamahaling tsaa at imported na gamot, mukhang napakabaduy at kakaiba ng inihanda ko.

"Anong tawag dito?" tanong niya, medyo paos ang boses.

"Tsaa po mula sa luya at tanglad na may kaunting pampatamis, Sir. Mabuti po 'yan sa lalamunan, sa tiyan, at lalong-lalo na sa pagpapakalma ng isip para makatulog po kayo nang maayos," paliwanag ko, pilit na pinapanatiling pormal ang boses ko kahit nanginginig ako sa kaba.

Kinuha niya ang tasa. Tinitigan niya muna ito nang ilang segundo, tila nag-aalangan pa kung may lason ba ang inumin na 'to o wala. Pero sa huli, dahil siguro sa matinding pagod, sumubok siyang uminom ng isang maliit na s****p.

Nanatili akong nakatayo doon, halos hindi humihinga habang hinihintay ang reaksyon niya.

Dahan-dahang lumuwag ang pagkakakunot ng kanyang noo. Huminga siya nang malalim habang dinaramdam ang init na gumagapang sa kanyang lalamunan pababa sa kanyang dibdib. Uminom pa siya ng isa pang mas malaking s****p, at sa pagkakataong ito, tuluyan nang sumandal ang kanyang ulo sa sandalan ng silya habang nakapikit.

"Hindi masama," bulong niya, na naging dahilan para lihim akong makahinga nang maluwag. "You can stay. For now."

Para akong nabunutan ng dambuhalang tinik sa dibdib. "Salamat po, Sir Marcus! Pangako po, hindi ko na po uulitin 'yung pagkakamali ko kanina."

"Just clean the table and leave," malamig niyang utos nang hindi iminumulat ang kanyang mga mata.

Mabilis kong nilinis ang kalat, dinala ang nasirang folder ayon sa utos niya para ipatapon, at mabilis na lumabas ng silid. Pakiramdam ko ay nakaligtas ako sa isang bitayan.

Lumipas ang ilang oras. Sumapit ang gabi, at ang malakas na ulan sa labas ay tila walang balak huminto. Nakahiga na ako sa maliit kong kama sa quarters ng mga kasambahay, pero hindi ako makatulog. Bawat kulog at kidlat sa labas ay nagpapabalik sa akin sa takot na baka biglang sumulpot sina Berto sa bintana ko.

*Safe ka na rito, Thea. Hindi sila makakapasok sa gwardyadong mansyon na 'to,* pilit kong pagpapakalma sa sarili ko habang yakap ang unan.

Kumuha ako ng baso para uminom ng tubig, pero walang laman ang pitsel sa kwarto ko. Dahil doon, napilitan akong lumabas at maglakad patungo sa kusina sa gitna ng gabi. Tahimik at madilim ang buong mansyon, tanging ang mga emergency lights lang ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa hallway.

Habang naglalakad ako pabalik sa hagdanan bitbit ang baso ng tubig, bigla akong may narinig na kakaibang tunog mula sa itaas.

Isang mahinang ungol. Parang taong nahihirapan o nasasaktan.

Huminto ako sa paglakad, pinakikingggan nang mabuti kung saan nanggagaling ang tunog. Mula iyon sa dulo ng pasilyo sa ikalawang palapag—kung nasaan ang silid ni Sir Marcus.

*Dapat ba akong makialam? Sabi niya huwag akong pakalat-kalat at huwag makialam sa buhay niya. Pero paano kung inaatake na siya ng sakit o kung ano?*

Nanaig ang pag-aalala ko bilang tao kaysa sa takot ko sa mga patakaran niya. Dahan-dahan kong inakyat ang hagdan at tinahak ang madilim na pasilyo patungo sa kanyang kwarto. Habang papalapit ako, mas lalong lumilinaw ang tunog ng mabibigat na paghinga at mga mahihinang ungol ng sakit.

Nang marating ko ang harap ng p***o niya, nakita kong bahagya itong nakabukas. Sumilip ako sa maliit na puwang.

Ang dambuhalang kwarto niya ay nababalot ng kadiliman, tanging ang liwanag ng kidlat mula sa labas ng bintana ang nagbibigay-liwanag sa kama. At doon, nakita ko si Sir Marcus. Naka-shirtless siya, basang-basa ng pawis ang matitipuno niyang balikat at dibdib, at nanginginig ang buong katawan habang nakahiga. Mahigpit na nakakuyom ang mga kamay niya sa kumot habang umiiling-iling, tila nakikipaglaban sa isang napakatinding bangungot.

"No... don't..." bulong niya, ang boses ay puno ng takot at kahinaan—isang bagay na hindi mo iisiping mangyayari sa isang makapangyarihang bilyonaryo na tulad niya. "Umalis kayo... huwag..."

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Itinulak ko ang p***o at mabilis na lumapit sa gilid ng kama niya. Inilapag ko ang baso ng tubig sa side table at dahan-dahang yumuko para tingnan siya.

"Sir? Sir Marcus, gising po," tawag ko habang dahan-dahang tinapik ang balikat niya.

Pero mas lalo lang siyang naging ligalig. Ang paghinga niya ay naging mabilis at mababaw, tila ba nagkaroon siya ng matinding panic attack habang natutulog. Sa sobrang pag-aalala ko na baka kung ano nang mangyari sa kanya, hinawakan ko ang kanyang nanginginig na kamay at inilagay ang isa ko pang kamay sa kanyang basang noo para pakalmahin siya.

"Sir Marcus, nananaginip lang po kayo. Gising po..." bulong ko sa pinakamalambing na tonong kaya ko.

Sa sandaling lumapat ang palad ko sa kanyang balat, biglang namulat ang kanyang mga mata. Ang mga mata niyang kadalasang malamig at matalas ay napuno ng takot at pagkalito sa sandaling iyon, tila hindi niya alam kung nasaan siya.

Bago ko pa man magawang bawiin ang kamay ko, mabilis na kumilos si Marcus. Hinawakan niya ang pulso ko nang napakahigpit, na naging dahilan para mapasinghap ako sa gulat, at sa isang mabilis na hila ay nawalan ako ng balanse.

Bumagsak ako diretso sa ibabaw ng kanyang dibdib, nakakulong sa pagitan ng kanyang matitipunong braso sa kama.

"S-Sir Marcus..." gulat na gulat kong bulong habang sinusubukang bumangon, pero mas lalo lang niyang hinigpitan ang yakap sa bewang ko.

Ibininaon niya ang kanyang mukha sa may leeg ko, habang ang mainit at mabilis niyang paghinga ay direktang humahaplos sa balat ko. Nanginginig pa rin ang buong katawan niya, pero dahan-dahang kumakalma ang kanyang paghinga habang yakap-yakap niya ako nang mahigpit—na parang ako lang ang tanging bagay na nagpapanatili sa kanya sa totoong mundo.

"Please... don't leave," mahina at paos niyang bulong sa mismong tainga ko bago dahan-dahang bumigat muli ang kanyang paghinga, tuluyang nilamon ng isang mahimbing na tulog.

Nanigas ako sa kinahihigaan ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko ay halos masapawan na ang ingay ng ulan sa labas habang ramdam ko ang init ng balat niya sa akin.