Chapter 3

Chapter 3

Sa palengke na malapit lang sa exclusive subdivision kami namalengke. May dala kaming parang trolley para sa mga binili namin. Strikto na kasi ang lugar na ito. Bawal na ang paggamit ng maraming plastic.

"Manang, may banyo ba dito?" tanong ko. Naiihi na kasi ako.

"Diretso lang ito, tapos kanan ka, makikita mo ang tindahan ng mga daing. Tabing-tabi lang iyon. Dalian mo dahil kailangan pa nating magluto ng ulam para sa amo natin," bilin pa nito.

"Sige po," nagmadali na akong nagtungo sa banyo.

Pero paglabas ko sa banyo, nagkagulo ang mga tao. Dahil curious ako, sumunod naman ako sa mga nagtakbuhan. May sunog lang naman pala.

Dahil chismosa ako at first time na makanood ng nasusunog na bahay, heto ako, nanonood na sa mga bombero na nakahawak sa hose na tinututok sa apoy. Pati ako, nakikisigaw na rin. Nalimutan ko na ang bumalik pa kay Manang. Naramdaman kong nag-vibrate ang cellphone sa bulsa ko. Kaya dali-dali kong sinagot ang tawag.

Napa-facepalm ako at tumakbo na pabalik sa pinag-iwanan ko kay Manang. Alam ko naman ang pabalik sa sasakyan kaya patakbo na akong nagtungo roon.

"Sorry po," sabi ko na lang at sumakay na sa sasakyan. Panay sermon sa akin ni Manang at Manong driver.

Nakikinig lang ako kasi kasalanan ko naman, e. Sino ba kasing may sabi na manood ng sunog?

Pagpasok pa lang namin sa mansyon, sermon na agad ang bumungad sa amin ni Sir.

"Pasensya na, ser Harrison," paumanhin ni manong.

"Ako po ang may kasalanan, sir. Naligaw po ako sa palengke," pagsisinungaling ko.

"Ayaw na ayaw ko ang nagsisinungaling kayo!" sigaw na galit na sabi ni Sir.

"Eh, sir kasi po... ano kasi, sir." Napakamot ako ng kilay. "Paglabas ko ng banyo, nakita kong nagtakbuhan ang mga tao. Na-curious po ako, akala ko may nag-aaway, wala naman pala, sir. Pero sunog meron po, hindi ko po sinasadya na manood ng sunog sa tabi ng palengke. Nailigtas ko pa po ang daga na naipit sa kanal. Buti na lang po nabuhay at iniwan ako ng hindi nagpapasalamat. Tsaka..."

"Stop! Stop now! Fvck!" sumakit na naman yata ang ulo ni sir sa paliwanag niya. Totoo naman iyon.

"This is the last time na pagbibigyan ko 'yang walang kwentang alibi mo! Once na ako ang napikon, palalayasin kita dito sa bahay ko!" Ang boses ni sir, abot hanggang ibang planeta sa lakas.

"Huwag naman po, sir. Kailangan ko po ng trabaho. Pasensya na po, sorry na po, hindi na mauulit. Kapag sabihin mong luluhod ako, gagawin ko po, sir, kahit ang gumulong -gulong pa sa sahig," At gumulong-gulong nga siya sa sahig.

"Do it one more time, palalayasin na talaga kita! 'Yong pagkain ko, bilisan ninyong magluto. Ako na nga lang ang amo ninyo dito, hindi pa ninyo naaasikaso ng maayos! Damn it!" Padabog na itong lumabas ng kusina. Pati 'yong pinto na wala namang kasalanan, dinamay pa nito.

"Tumayo ka na diyan, pasaway ka talagang bata ka!" iiling iling na sabi ni Manang Thelma. Ngumiti lang naman ako at tumayo na.

Nagtulungan na kaming dalawa sa pagluluto ng gustong ulam ng amo namin. Sinigang na hipon lamang ang nais niya.

Sisiguradahin kong masarap ang lulutuin ko para hindi na magalit si sir sa akin. Alam ko ang kahinaan ng mga lalaki, basta masarap ang pagkain sa hapag kainan, okay na. Hihirit pa siya siguradong kapag natikman niya ang luto ko. Matamis akong napangiti nang matikman ko na ang sinigang na hipon.

"Tikman mo, Manang, kung tama lang 'yong timpla ko," sabi ko.

Sumunod naman ito. "Hmm... masarap nga, hija," puri niya.

"Kitam naging mabait ka bigla sa akin Manang. Hija na ang tinawag mo sa akin," tawa ko.

"Puro ka kalokohan. Dalian mo na ang pagsandok ng pagkain ni Sir para mai-serve na natin sa dining room. Baka nagugutom na iyon. Pasado ala una na ng hapon siya kumain. Pasaway ka kasi,"

Hindi na ako umimik pa. Binuhat ko na lang ang sinigang at sumunod naman si Manang sa akin.

"Smile, Your Honor, bago ka kumain. Para ganahan ka po kumain. Pasensiya na, late..."

"Get out of here! Don't disturb me and stop talking to me as if we are family. Nawawalan ako ng gana sa pagkain," sigaw ni Sir sa akin.

"Masusunod, Your Honor. Ikaw na po bahalang litisin ang niluto ko. Don't be judgemental my cook by its look, you must trying to taste it. Eat well, Sir," sabay takbo palabas ng dining room.

Nag-ala tiger na naman kasi ang mukha. Sana mabusog ka, Sir, para mabawasan naman ang pagkayamot mo sa buhay.

Humalakhak ako nang makarating ako sa kusina. Nagluluto pa lang si Manang ng pagkain namin dito. Dahil nagugutom na ako, kumain na muna ako ng tinapay bago ako naglinis sa lababo.

"Manang, gano'n ba talaga ang mga abogado, laging nakasigaw at masungit na suplado pa?" tanong ko.

"Stress lang siguro siya sa trabaho niya," sagot ni Manang.

"Siguro ganito rin si Sir sa mga empleyado niya sa opisina, di ba? Tapos kapag nasa korte siya at may pinagtatanggol na biktima, baka mukha na siyang mabangis na hayop kapag aataki ng salita at sisigaw ng, 'No, Your Honor!' ratatatattat," halakhak ko pa.

"Kapag tayo narinig ni Sir dito, magagalit na naman at sasabihin wala tayong ginagawa. Tumahimik ka na muna diyan sa tabi. Pahinga muna ang tainga ko!" sita sa akin ni Manang pero nakangiti naman siya.

"Sige po," sabi ko naman. Pati ako napagod rin kasasalita dito.

Natuwa ako ng tumawag sa intercom si Sir, gusto pa raw niya ng sinigang na hipon. Ay, sabi ko na nga nasarapan siya sa ulam niya.

"Ang galing mo talaga magluto Margarita," puri ko sa sarili.

Pero si Manang ang nag-serve ng ulam kay Sir sa dining room. Baka kung ano na naman daw ang sasabihin ko sa amo namin.

Pagkatapos kumain ng amo namin, kumain naman kami agad ni Manang. Gutom na gutom ako at halos ubusin ko na ang kanin na nasa rice cooker kung hindi lang ako pinigilan ni Manang.

Kailangan ko ng lakas dahil marami pa akong trabaho. Bukas naman ay magpapalit ako ng bedsheet at kurtina sa kwarto ni Sir.