Chapter 2

Chapter 2

Isang linggo ko na dito sa mansyon nakakapagod, nakakatakot, at nagagalit ang amo. Nakakawalang lakas ng katawan ang palaging pagsigaw ni sir. Parang araw-araw may regla. Nakakaubos siya ng lakas at pasensya.

Kaya para gumaan ang paligid nagpatugtog na lang ako ng kanta. Wala namang sinabing bawal ang magbukas ng musika sa cellphone. Para kahit papaano, gumanda ang mood ko sa paglilinis ng buong bahay na ito. Anong akala ng amo kong ito, robot siya na isa lang ang kinuhang katulong? Ang kuripot naman ng gwapong gorilla na ito.

Dahil Ilocano siya, Ilocano na kanta ang pinatugtog ko. May bigay kasi si Manang na cellphone para sa akin. Kapag may kailangang bilhin, isulat na lang sa cellphone dahil wala silang notebook at pen sa mansyon.

Tsee! Kaloka ang yaman ng amo namin, pati papel at pen hindi kayang bilhin. Makabili nga kapag magpalengke kami ni Manang.

"Isem, isem, umisem ka man biagko," kanta ko habang naglilinis sa sala. Pinagpatuloy ko ang pagkanta at feel na feel ko ang pagsayaw na parang may kasayaw akong lalaki.

"What the hell are you doing?" Napapitlag ako sa lakas ng sigaw ng amo ko. Nag-echo pa sa buong sala ang nakakatakot nitong boses.

Nakita kong busangot ang mukha at masamang tingin ang ipinukol niya sa akin. Mukhang bagong gising lang si amo.

"Magandang umaga po sir," bati ko agad. Bahagya pa akong yumuko.

"What the hell you listening to? Turn off the music right now!" utos niyang sigaw sa akin.

"Okay. Okay sir. Ilocano na kanta ito sir. Lagi pinapatugtog sa kasal. Kapag makarinig kami ng tugtog na ganito, inaakala namin na may kainan at ikinasal na nagaganap. Tapos pupunta kami kahit hindi invited. Makikikain, at makikisayaw, at mag-uwi pa ng pagkain," kwento ko sa amo ko kahit hindi nagtatanong. Pero 'yong kaba sa dibdib ko nakakabingi sa sobrang pagkabog.

"I don't care what you saying! Turn off the music now! Now!" dumagundong ang sigaw na naman ng amo ko sa sala. Kay aga-aga nagagalit na naman. Pwede naman niyang sabihin ng maayos sa akin.

"Oo na sir! Kalma and relax. Heto na, I'll kill the music na," sambit ko. Nangunot ang noo ulit ng amo ko.

Kahit may takot sa amo, nagawa ko pa ring biruin ito. "Ngumiti ka naman, sir, para hindi ka pumangit. Ang aga-aga, busangot agad ang mukha. Exhale, inhale, and smile, sir, para ang buhay ay masaya at pumalakpak. Ayan, nagmumukha ka ng ampalaya na kulubot ang noo," sabay ngiti ko sa kanya.

"What the..."

Kumaripas agad ako ng takbo nang makita kong uusok na naman ang ilong ng amo. Baka mag-ala gorilyang dragon na ito.

Hingal na hingal pa ako nang makarating sa kusina. Sobrang lawak kasi ng bahay. Ang dami pang pasikot-sikot na daan para makarating lang sa kusina. Bwisit na bahay na 'to.

"Oh, anong nangyari sa'yo? Tapos ka na maglinis at mukhang pagod na pagod ka? Pawisan ka pa. Kumain ka na nang makaalis na tayo," utos niya sa akin.

"Aalis? Pinapaalis na ba ako ng amo natin, ha, Manang? Nagmamakaawa ako, Manang, tulungan mo akong pakiusapan si Sir. Kailangan na kailangan ko ang trabahong ito. Naggagamot ang nanay ko. Hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho, Manang! Masipag naman ako, magaling magluto, mapagpasensya at inuunawa ang mala-dragon na dinosaur na ugali ng amo natin, tapos--- aray ko," napatigil ako sa sinasabi ko nang batukan ako ni Manang.

"Hindi ba't sinabi ko kanina na mamamalengke tayo? Ang dami mong kaartehan sa buhay, hala, bilisan mong kumain para makapalengke na tayo!" sermon ni Manang Thelma.

Nakahinga ako ng maayos. Ang overacting ko naman. Habang kumakain kami ni Manang, nagkukwento ito tungkol sa amo namin.

"Gising na po si Sir, Manang. Masama ang gising, baka kulang sa himas kaya mainit ang ulo," bungisngis ko dahil naalala ko ang sinabi ko sa amo ko.

"Walang magandang gising ang amo natin. Stress sa trabaho at sa buhay niya, kaya hayaan natin siya," sabi naman ni Manang.

Patapos na kaming kumain nang pumasok sa kusina si Sir. Busangot pa rin ang mukha. Pero ang cute niya pa rin, sarap niyang asarin kaso baka tuluyan na niya akong masesante kapag pinikon ko pa.

"Here, Manang, ang bibilhin ninyo for my lunch later," sabay lapag sa isang papel na may mga nakasulat na ingredients na bibilhin namin mamaya. Pati penmanship, ang sosyal, ang ganda. Dinaig pa ang sulat-kamay ko na parang hinalukay ng manok sa gulo ng penmanship ko.

"Sir, may pen at papel naman pala kayo. Dapat meron rin po dito sa kusina para maisulat rin namin ang bibilhin naming grocery dito sa bahay natin... este, mansyon mo, Sir,"

Napatigil naman si Sir sa paghakbang paalis ng kusina. "Hindi ba't may gamit ka naman na cellphone? Hindi ba sinabi sa'yo ni Manang na..."

"Eh, Sir, kasi nabubura ko eh. Hindi ko pa kasi gaano alam gamitin ang touch screen ng cellphone na ito at-"

"Anong karapatan mong sumabad habang nagsasalita pa ang amo mo? Kabastusan 'yang ginagawa mo, Margarita! Ako ang boss dito at 'wag na 'wag mong pinuputol ang sinasabi ko. Katulong ka lang at ako ang amo dito! Naiintindihan mo ba?!" galit na sigaw ng amo ko.

"Yes, your honor, Sir," yuko ko.

"Bilisan ninyo ang kumain. Hindi ko kayo binabayaran dito para magkwentuhan lang. Time is gold, at ayaw kong masayang ang bawat oras na wala kayong ginagawa dito sa pamamahay ko! Mamamalengke lang kayo at bawal ang gumala dahil hindi naman ninyo rest day!" sermon sa amin ni Sir.

Pati si Manang Thelma, dinamay pa. "Sorry, Sir," mahina naming paumanhin sa amo namin.

Tumalikod naman na ito at lumabas ng kusina.

"Pasensya ka na, Manang, pati ikaw nadamay pa sa galit sa akin ni Sir," paumanhin ko.

"Matuto ka na sana next time na 'wag sumasabad kapag nagsasalita ang amo natin. Hala, bilisan mo na diyan para makapalengke na tayo,"

Nagmadali naman kaming kumilos para makapagpalengke na kami ni Manang.