MasukChapter 4
"Oh, ang galing! Galing mong sumayaw, galing mong gumiling, galing mong tumuwad, galing mong tumambling. Pabibo ka talaga, la, la, la, la," kanta ko habang nagpapalit ng bedsheet ng amo ko. Wala ang amo ko, nasa gym ito nag-eensayo. Kaya ang yummy ng katawan niya, panay ensayo sa umaga ang ginagawa. Tapos, suplado na nga, masungit pa. Kaya bansag ko gorilyang dragon na dinosaur. Bagay na bagay niya ang pangalan, idagdag pa na yummy siya. Kasi bako-bako ang katawan, sobrang tigas, siguro ang mga muscle niya. Nakaka-excite siguro na panoorin siya habang nasa korte, nakikipag-debate sa kabilang kampo para lang ipagtanggol ang hawak niyang biktima. Ang hot at ang angas siguro ni sir. Baka ang pagsigaw niya sa akin ay ganoon din kapag nagtuturo siya sa university. Pero iba pa rin kapag nasa ganoon na field siya, alam kong professional ito. Dito lang sa bahay niya pinapakita ang masamang ugali. "Mapisil nga minsan, yay," kinilig pa niyang sambit. "Mapisil ang alin?" "Ay, tangina, palaka!" napatalon pa ako sa gulat. "Bakit ang tagal mo dito sa loob ng kwarto ko?" "Bakit ka po nanggugulat, sir? Uso po ang kumatok, sir. Wala po sa law iyan, pero dapat kumatok pa rin," simangot ko dahil nagulat talaga ako. Sobrang kaba ng dibdib ko. "I'm the owner of this house. This is my room, and I'm a lawyer. Ako ang batas sa pamamahay na ito. Ako ang may karapatan na magbigay ng mga parusa sa mga kasambahay ko dito. Ngayon pa lang, kailangan na siguro kitang patawan ng disciplinary action dahil sa pag-uugali mo," seryosong sabi ni sir Harrison. "Ay hala, grabe ka naman po, sir. Wala akong violet dito, ha? Lahat ginagawa ko ang utos mo, sir, at trabaho ko. Kahit ang alikabok, nadudulas dahil sa kintab ng sahig at pader ng mansyon mo, sir. Mabait akong sumagot, ikaw lang sir ang suplado at masungit pa. Dapat ikaw ang bigyan ng disciplinary action, po. Nag-voilet ka sa sarili mong pamamahay," mahaba kong sabi sa amo ko. Hindi ko alam, pero parang ngumiti ito sa sinabi ko. Namalikmata lang yata ako. Or baka guni-guni ko lang. "Bago mo ako sabihan niyan, ayusin mo muna ang pagkakasabi mo ng nag-voilet. Violent or violence kasi iyon. Kaya disqualified ang ranting mo, ako pa rin ang amo dito," seryoso nitong sabi. Aangal sana siya ng unahan siya ng amo. "May ginagawa ka bang kalokohan dito sa loob ng kwarto ko?" mapanuring tanong ni sir na may nakatitig na mga mata sa akin. Lumapit pa ito habang nakatitig sa akin. Napaatras naman ako ng bahagya. "Hala nako, sir, wait lang po. Huwag ka po mangagat. Wala po akong ginagawang masama dito. Kita mo naman na nagpapalit ako ng kobre kama, di ba, sir? Natural, may ginagawa ako dito sa loob ng kwarto mo po, sir," sagot ko naman. Pero ang mga mata ko'y nakatingin sa hubad niyang katawan. Naka-jogging pants lang ito pero walang suot na damit pang-itaas. Sinasadya ba niyang akitin ako? Nag-heart pa yata ang mga mata ko na nakatitig sa maganda niyang pawisan na katawan. "Aray ko naman!" reklamo ko. Pinitik lang naman nito ang noo ko. "Hindi ka na nahiya sa amo mo. Para ka nang buwaya diyan na tulo-laway. Bilisan mo ang paglilinis dito sa kwarto ko. Baka makasuhan pa kita ng pangmomolestiya sa aking katawan," "Kasalanan mo naman, sir, eh," mahina kong sambit. "Paglabas ko ng banyo, dapat wala ka na dito sa loob ng kwarto ko," sermon nito sa akin. "Thank you, sir," matamis pa akong ngumiti sa kanya. "For what?" kunot-noo na tanong ni sir Harrison. "For... sa hindi mo pagsigaw sa akin ngayon, sir. Nakahinga ng kunti ang tainga ko," kimi pa akong ngumiti. Sumama naman ang mukha ng amo ko. Magsasalita na sana ito ng unahan ko na siya. "Objection, your honor, wala ng bawian. Makakaligo ka na, your honor," "You're an impossible crazy woman!" sumusukong sabi ni sir Harrison. "Yes!" sabay taas ko sa isang kamay ko. "First time in history na hindi nagalit sa akin si sir. Napagod lang sigurong nag-exercise kaya wala pang lakas-loob na pagalitan ako. Sana palagi na lang siyang pagod," hiling ko pa sabay hagikhik. Napangiti na akong tinapos ang ginagawa ko dito sa kwarto ng amo ko. Nagmadali na ako dahil baka maabutan niya ako dito. Baka magagalit na naman ito sa akin at babanatan na naman ako ng mga batas-batas na iyan. Ang goal ko na lang ay ang makita si sir na nakangiti dahil sa akin. Baka hindi lang mag-heart ang mga mata ko. Baka mag-zigzag pa sa kilig ang mga bituka ko. Tapos biglang mahulog ang luma kong underwear dahil sa kilig. Napa-facepalm ako sa naisip. Bawal ang lumandi dito, sabi ni Manang pala. No chance. "Get out now, Margarita!" sigaw ni sir Harrison na ikinagulat ko na naman. "Okay sir, 'wag ka na muna lalabas na n*******d, baka mabusuhan kita. Joke lang po, labas na ako. Bye, sir!" sigaw ko rin. Nagmadali na akong lumabas bitbit ang mga lalabahan kong kurtina at bedsheet. Narinig ko na naman kasi na nagmura ang amo ko. "Kahit kailan, talaga self loka-loka ka," natatawa kong sita sa sarili ko. Dumiretso na ako sa laundry area para maglaba na. Trabaho ko talaga ang lahat dito. Habang nakasalang ang mga kurtina sa washing machine, naglilinis naman ako sa paligid ng laundry area. Wala namang masabi ang amo namin dahil malinis ang bahay niya. Pati sulok kasi nililinisan ko. Gusto kong magpakitang gilas para taasan ang sahod ko. Tanghalian na at kailangan ko nang magluto ng request ni amo na adobong baboy. May recipe naman dito, pero gusto ko subukan na ipakain sa amo ko ang version ko ng adobong baboy. Habang si Manang ay lumabas, may pinabili si sir sa supermarket. Hindi na nila ako isinama pa, baka raw mas maligaw pa ako at mawili sa loob ng mall. Medyo nagtampo ako kay sir dahil excited pa naman akong makaapak sa mall.Ang Mapagmahal na Binata at ang Nawalang Dalaga Third Pov Nandito siya sa private room ni Hershey dahil bigla na lang itong nag-collapse nang malaman niyang gumuho ang construction site na ipinapatayo ni Ralph sa Amerika. Wala pang balita si Jorge sa nangyari kay Ralph. Hindi raw nila mahanap ang katawan nito sa gumuhong gusali. Pero ginagawa naman raw ng mga rescuer ang makakaya nila para mahanap ang katawan ni Ralph. Tahimik ang buong kwarto ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng heart monitor. Nakahiga si Hershey sa hospital bed, maputla, pumayat ito, at parang wala sa sarili sa nabalitaan. Halata na namamaga ang mata niya sa kakaiyak.Anong dapat niyang gawin para maibsan ang kalungkutan ni Hershey. Para hindi siya masyadong mag-alala sa nangyari kay Ralph. Tatlong araw na kasi mula nang gumuho ang gusali sa Amerika. Tatlong araw na rin mula nang ibalita sa kanila na hindi pa rin natatagpuan si Ralph. Kaya heto si Hershey nagbreakdown na. Kagabi lang, tuluyan n
Ang Binatang Mapagmahal at Ang Nawalang Dalaga Ralph Pov Ralph Pov Mainit ang araw nang dumating ako sa construction site. Amoy semento, bakal, at alikabok ang paligid. Lahat ay abala sa trabaho may nagbubuhat, may nagmamasid, may sumisigaw ng instructions. Pero ang utak ko? Nasa Pilipinas, nasa kay Hershey, ang mahal ko. Aminado ako na hindi ko nasasagot ang tawag niya dahil sa sobrang busy ko dito. Siguro sa mga oras na ito, baka tulog pa siya. Baka nag-alala na siya sa akin dito dahil madalang na lang ang tawag ko sa kanya. Hanggang sa hindi na ako nakakatawag dahil maraming anomalya sa kompanya ni Daddy. At inaalam ko pa kung sino-sino ang mga kasabwat at may pakana nito. Kaya sobrang busy ko dito. Sobrang stress ako. Ang gusto ko lang ay matapos na ang lahat para makauwi na ako ng Pilipinas. I miss my wife Hershey. Napangiti ako dahil siguradong sesermonan na naman niya ako. Gusto ko sana siyang tawagan, pero may meeting akong kailangan harapin kasama ang engineer at si
Ang Binatang Mapagmahal at Ang Nawalang Dalaga Hershey Ilang buwan na ang lumipas mula nang makarating si Ralph sa Amerika. Sa una, regular ang tawag niya sa akin, palaging pagod pero nakangiti, pilit niya akong pinapakalma. Hanggang isang araw, basta na lang wala itong paramdam at tumigil na sa pagtawag sa akin. Kaya't iniisip ko na baka sobrang busy lang niya sa trabaho. Noong una, hindi niya sinagot ang tawag ko. "Baka busy lang," sabi ko sa sarili ko. Sa pangalawa naman, wala ring reply sa mga mensahe ko. "Baka may meeting siguro o nakalimutan lang niyang dalhin ang cellphone niya." Pinapalakas ko na lang ang sarili ko na huwag mag-isip ng kung ano-ano. Sa pangatlong araw, medyo... kaba na ang namamayani sa dibdib ko. Kaya hindi ako mapakali dito sa opisina ko. Busy ako sa ginagawa kong report nang biglang mag-vibrate ang phone ko. Isang unknown number ang tumatawag. Hindi ko sana sasagutin, pero curious ako dahil ibang number ang tumatawag. Baka si Ralph ito, sa
Ang Binatang Mapagmahal at Ang Nawalang Dalaga Hershey Sobrang nag-aalala ako kay Ralph dahil wala pa rin akong balita sa kanya. Lumuwas ng bansa si Jorge at pinuntahan niya si Ralph sa Amerika dahil kahit ito'y hindi niya makontak. Nasa Pilipinas ang personal assistant nito at si Ralph lang pala ang nagtungo sa Amerika para sa kumpanya niya roon. May assistant naman siya sa Amerika, kaso walang kontak si Jorge sa assistant ni Ralph doon. Gusto kong sumama, kaso hindi ako pinayagan nila Kuya. Mas mabuti raw na dito na muna ako. Dahil kapag nag-breakdown ako roon, walang titingin sa akin. Parang gusto ko na namang paghinalaan ang aking ina na siya ang may pakana ng lahat ng ito. Na siya ang gumawa ng ikakasira ng kumpanya ni Ralph sa ibang bansa para paglayuin niya kaming dalawa. Hindi pa rin kami okay dahil nagiging masungit pa rin siya sa akin dahil nga hindi ko siya pinapansin. Anong gusto niya? Ako na ang mag-sorry o magpakumbaba na lang palagi? Nakakapagod rin iyon.Anak lan
4 months later Hershey Araw-araw kaming nagtatawagan ni Ralph, walang palya. Kita ko sa mukha nito ang pagod. Naawa naman ako sa kanya, kaya sinabi ko na okay lang na ako ang magpuyat para sa kanya para makapagpahinga siya sa gabi. Kahit mahirap, ay okay lang. Kakayanin ko para sa kanya. Sanay naman ako sa puyat, at mostly talaga hatinggabi na ako natutulog, kahit noon magkasama pa kami palagi sa condo nito. Nagmamarathon kami sa gabi. Pero dumalang na ang tawag niya sa akin at naiintindihan ko iyon. Sobrang marami siyang ginagawa para malutas ang kaso na isinampa sa kompanya ng ama niya. Ang mga salarin ay nagtatago na kaya pinaghahanap na sila ng mga autoridad ng bansang Amerika sa San Francisco. Apat na buwan na, pero bigla na lang nawala ang communication naming dalawa. Hindi ko na rin ito matawagan sa cellphone o telepono ng condo niya. Nagriring ang telepono, pero walang sumasagot. Ang cellphone niya ay out of coverage na. Sobrang nag-aalala na ako na baka may mas
Eksena sa Airport Hershey Mas bumalatay ang lungkot sa aking mukha ng ilang oras na lang aalis na ng bansa si Ralph. Kumikirot ang puso ko ng hindi ko alam ang dahilan. Nasasaktan ako na wala akong magawa para matulungan siya, samahan siya, o kaya ay pigilan siya sa pag-alis. Sobrang mamimiss ko siya hindi ako sanay na malayo siya sa piling ko. Naiiyak na ako pero pinipigilan ko lang dahil ayoko naman maging selfish sa kanya. Alam kong mahalaga ito sa kanya, kaya kahit masakit, kakayanin ko na lang. Hindi naman siguro siya magtatagal sa abroad. May cellphone naman para sa komunikasyon naming dalawa. Maaga kaming nagtungo sa terminal, pero puno na ng tao ang Terminal 3. May mga pamilya na nagbibiruan, may mga nagmamadali, at may mga umiiyak na naghahatid. Pero ako? Tahimik lang habang hawak ang braso ni Ralph, na para bang kapag binitiwan ko ay mawawala siya agad. 'Yung ganitong pakiramdam na takot na takot akong mawala siya sa paningin ko. Suot niya ang dark blue jacket at bac







