LOGINHindi Kita HahayaanRalph PovGalit na galit na binuksan ko ang pinto ng opisina ng administrator ng mental health center."Nasaan si Hershey?" Galit na bungad ko agad pagkapasok ko sa opisina.Nagulat ang administrator at ang dalawang nurse na naroon sa opisina."Mr. Ralph, please calm down.""Paano ako kakalma?" halos manginig ang boses niya. "Kagabi lang narito siya! Ngayon sasabihin n'yo bang wala na? Umalis na siya kasama ang ina niya. Asawa ko siya, may karapatan na ako sa kanya!"Tahimik ang administrator dahil alam nilang magagalit talaga ako. Alam rin nila na naka-register na ang marriage certificate namin ni Hershey. At ilang taon na kaming mag-asawa."Her guardian requested an immediate transfer. We don't know the reason. Suddenly, she wanted to transfer her daughter.""Where?" mariing tanong ni Ralph."I'm sorry... But it's confidential."Biglang bumagsak ang kamao ko sa mesa sa galit na hindi ko namamalayan. Nagulat ang lahat sa ginawa ko."Ilang buwan ko siyang hinanap!"
Ang Pagkawala THIRD POV Maagang-maaga pa lamang ay nasa health center na siya para sa pinaplano para kay Hershey. Hindi pwedeng malaman ng kahit na sino, lalo na si Ralph, ang kalagayan ni Hershey. Tahimik pa ang buong mental health center. Karamihan sa mga pasyente ay natutulog pa hanggang ngayon. Nakita niya si Ralph na nagmamadaling naglalakad sa hallway, may dalang maliit na paper bag. Alam niyang patungo ito sa kwarto ni Hershey sa dulo. Pero hindi puwedeng makita niya na aalis sila ni Hershey ngayong araw sa lalong madaling panahon. Kagabi lang ay halos magkasalubong na sila sa magkabilang panig ng pinto. Kaya mabilis siyang lumihis ng daan, wag lang sila magpang-abot ni Ralph. Baka magkasagutan lang silang dalawa. "Good morning," bati ni Ralph sa nurse na nakaduty sa wing ni Hershey. Ngunit agad niyang napansin ang kakaibang ekspresyon nito. Nag-aalangan at kinakabahan. Parang may gustong sabihin pero natatakot siya. "Is everything okay?" tanong ni Ralph. N
The call THIRD POV Gabi na sa mental health center. Tahimik na rin ang buong floor. Mahina lang ang ilaw sa hallway, at sa labas ng bintana ay dahan-dahang bumabagsak ang malakas na ulan. Hindi makatulog si Hershey, parang may bumabagabag sa kanya. May kakaiba rin siyang nararamdaman sa kanyang sarili na hindi niya maipaliwanag. Nakatulala lang siya sa kisame ng kwarto niya, yakap pa rin ang hoodie ni Ralph. Ilang buwan na, pero nananatili pa rin ang amoy nitong halos kumupas na. Nagagalit siya kapag akma nilang kinukuha ang jacket para labhan ito. Pero ayaw niyang ipalaba. Natatakot siyang mawala pati ang amoy ni Ralph. Huminga siya nang mabigat at dahan-dahang umupo sa kama. Nanginginig na naman ang dibdib niya. Iyong pamilyar na sakit na dumarating kapag sobrang tahimik na ang paligid. Lalo na kapag wala siyang ibang marinig kundi sarili niyang isip. Mga katagang ayaw na niyang balikan pero pilit pa ring sumisiksik sa kanyang isipan. 'Patay na siya. Hindi na siya baba
Banggaan Third Pov Tahimik ang consultation room ng mental health facility, pero ramdam ang tensyon sa paligid. Nakatayo si Mommy sa tabi ng mesa ng doktor, tuwid ang likod, matigas ang mukha. Basta na lang pumasok si Kuya nang hindi kumakatok. Galit na galit itong sinugod ang ina. "Bakit mo siya pinigilan?" diretso tanong ni Haris. Hindi na nagkunwari si Mommy. "Dahil iyon lang ang tama." "Tama para kanino? Para kay Hershey o para sa pride mo?" madiing sagot ni Kuya. Nagliwanag ang mata ni Mommy sa galit. "Huwag mo akong bastusin." "Huwag mo ring kontrolin ang buhay niya. Just because ikaw ang ina, hindi ibig sabihin na diktahan mo kaming mga anak mo na parang mga robot!" balik ni Harrison. Sa labas ng bahagyang nakabukas na pinto sa hallway, nakatayo si Ralph. Nakatago sa gilid, tahimik, pero bawat salita ay tumatama sa dibdib niya. "Buhay si Ralph," mariing sabi ni Kuya. "At may karapatan si Hershey malaman iyon." "Wala siyang kailangan malaman!" putol ni Mommy. "Sa tuwi
Ang Mapagmahal na Binata at Ang Nawalang Dalaga Ralph Pov Wala siyang choice kundi hanapin ang kontak ng Kuya ni Hershey para magpatulong dito. Bahala na kung magagalit siya sa akin. Ang mahalaga lang ngayon ay makita ko si Hershey. Sana paniwalaan niya ako sa ipapaliwanag ko sa kanya. At sana pumayag siya sa gusto kong mangyari na makita si Hershey kahit isang beses lang. Sa gabing iyon, tumakas na naman ako sa hospital. Kailangan ko pa kasing mamalagi ng ilang araw dito. Pero dahil pasaway ako, hindi ako nakinig sa doktor ko. Makikipagkita ako sa kuya ni Hershey. Pasalamat ako dahil nandito siya sa Amerika. Pagdating ko, madilim ang rooftop parking ng mental health center. Mahangin at malamig ang simoy ng hangin. Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa kapaligiran. Pero mabigat ang hangin sa pagitan naming dalawa ng lalaking kaharap ko ngayon. Nakatayo si Kuya Haris, ang mga kamay niya ay nasa bulsa, matigas ang panga habang nakatingin sa akin. Nandito ako sa harapan niya. A
Ang Mapagmahal na Binata at Ang Nawalang Dalaga Third POV Tahimik ang private lounge ng mental health center. Amoy kape at antiseptic. Nasa isang sulok ang Mommy ni Hershey, hawak ang phone, habang kausap ang isang staff na tila nag-aalangan. "Ma'am... I'm sorry, but I can't disclose any information..." nanginginig na sabi ng staff. "Hindi ko hinihingi ang records ng anak ko," malamig na putol ni Mommy. "Ang tanong ko lang... sino 'yung lalaking nasa labas noong isang araw. Narinig ko ang sabi ng guard dito?" Napatingin ang staff sa pinto. Halatang kinakabahan kasi alam nilang matapang at war freak siyang tao. Walang pinapalampas na kahit ano. "Ma'am, we really... " Umusog si Mommy palapit sa staff. Tumaas ang kilay at matalim ang titig. "Don't play with me," bulong niya, pero parang kutsilyo ang bawat salita. "Alam kong hindi random visitor 'yon. May dahilan kung bakit siya nagtanong kay Hershey." Natahimik ang staff. Hanggang sa malalim itong napabuntong-hininga.
Chapter 184 Harisson "Sino kayo?" malakas na tanong ni Ralph ang ex-boyfriend ng kapatid ko. "Hey! My dear cousin!" ngisi ni Mateo. Nagmukha na itong parang adik dahil sa itsura nito. Mabalbas na ang mukha nito at mahaba ang buhok. Mukhang hindi na naliligo dahil sa magulo ng buhok niya. "
Chapter 141 Margarita Mabilis ang paggaling ko dahil sa pag-aalaga sa akin ng mag-aama ko. Napakama-alaga nila at malambing. Parang bata tuloy ako na ini-spoiled ng Tatay ko. "Nanay, uwi na tayo sa malaking bahay po? Pede na ikaw uwi ah?" tanong ni baby Hollis. "Opo, medyo magaling na si
Chapter 126 Margarita Mabilis akong umalis sa kusina. Sa likod ako dumaan. Hindi ko pinansin ang pagtawag ni Harrison sa pangalan ko. Naiiyak ako, pero nakakasawa na rin ang palaging umiiyak. Kailangan ko ring maging malakas para maipagtanggol ko man lang ang sarili ko. Mabilis kong pinunas
Chapter 71 Margarita "Okay ka lang?" mahinahon na tanong sa akin ni Sir Harrison. "Opo, salamat!" mahina kong sagot na parang bumalik na naman ako sa dating mahinhin at takot sa amo. "Ihahatid na kita mamaya." "Po? Huwag na po. Salamat na lang. Sige, bye!" Mabilis akong tumakbo palayo kay Si







