1

A R I A N A

Umupo ako sa loob ng opisina ng doktor, kinakabahang tinatapik ng mga daliri ko ang hita ko. Masyadong tahimik ang silid, masyadong malamig, at hindi ko maiwasang kabahan.

Pinilipit ng puting mga dingding at amoy ng antiseptic ang sikmura ko. Parang ilang oras na akong naghihintay rito, hinihintay si Dr. Bennett na bumalik dala ang resulta ng mga pagsusuri ko.

Paano kung may mali sa akin? Kamakailan lang, kakaiba ang pakiramdam ko—palagi akong nasusuka tuwing umaga at lagi akong pagod. Nagsisimula na itong maging nakakabahala.

Kaya sa wakas, nagpasya akong magpatingin.

Bumukas nang bahagya ang p***o at pumasok si Dr. Bennett, may maliit na ngiti sa labi.

Napakalakas ng tibok ng puso ko. Sigurado akong naririnig niya iyon.

“Ariana,” sabi niya habang umupo sa tapat ko. “Nandito na ang resulta mo.”

Napigil ko ang paghinga ko.

“Buntis ka.”

Parang isang malaking alon ang dumaluyong sa akin sa narinig ko.

Buntis.

Buntis ako?

May baby.

Sa wakas, magkakaroon na kami ni Angelo ng anak matapos ang ilang taong pagsubok. Magkakaanak na talaga ako?

Agad napunta ang mga kamay ko sa tiyan ko habang nag-init ang mga mata ko sa luha.

“Talaga?” Halos pabulong lamang ang boses ko.

Tumango si Dr. Bennett. “Oo. Tinatayang anim na linggo na. At mukhang maayos ang lahat.”

Hindi ko mapigilang ngumiti habang gumulong ang isang luha sa pisngi ko.

Isang baby.

Matapos ang lahat ng panahong iyon, matapos ang napakaraming buwang pag-asa, sa wakas ay nangyayari na rin.

Magiging ama na si Angelo.

Maiisip ko pa lang kung gaano siya kasaya. Sigurado akong kasing saya ko siya—kung tutuusin, baka mas masaya pa siya.

“Maraming salamat,” sabi ko habang nagpapasalamat na tumayo.

Paglabas ko ng ospital, napabuga ako ng hiningang hindi ko namalayang matagal ko palang pinipigil.

Kamakailan lang, naging… malayo si Angelo.

Mula nang ma-promote siya sa trabaho, halos nakabaon na siya sa mga file, mga meeting hanggang gabi, at walang katapusang stress.

Halos wala na siyang oras para sa akin, at nakakabahala iyon. Kahit ako ang naging dahilan ng promotion niya, masakit pa rin na hindi ko na nakukuha ang atensyong dati niyang ibinibigay sa akin.

Pero baka… baka sakaling ang isang baby ang makapagbalik sa kanya sa akin… sa amin.

Ngayong gabi ang ikaapat na anibersaryo namin. Pinlano ko ang lahat nang perpekto. Hapunan sa La Rosa, ang pinaka-eksklusibong restaurant sa lungsod.

Ang restaurant na pag-aari ng mga magulang ko.

At doon ko rin sa wakas sasabihin kay Angelo ang katotohanan.

Ang katotohanang ilang taon ko nang itinatago.

Hindi lang ako si Ariana Lopez, ang simpleng babaeng minahal niya noong college.

Ako si Ariana Melendez.

Ang tagapagmana ng yaman ng mga Melendez.

Pag-aari ng pamilya ko ang kalahati ng mga hotel at restaurant sa lungsod, pati na rin ang ilang tech companies. Pero itinago ko ang lahat dahil gusto kong mahalin ako ni Angelo dahil sa kung sino ako, hindi dahil sa apelyido ko o sa pera namin.

Pero ngayon… panahon na.

Sasabihin ko kay Angelo ang dalawang bagay na magbabago sa buhay namin:

1. Magkakaanak na kami.

2. Isa akong Melendez.

Ipinagdarasal ko lang na huwag niya akong kamuhian dahil sa pagsisinungaling ko.

Talagang umaasa ako.

Biglang nag-ring ang cellphone ko at naputol ang pag-iisip ko.

Kinuha ko iyon mula sa aking bag at agad kong nakita ang pangalang kumikislap sa screen.

Si Bella. Ang best friend ko.

“Hey! Saan ka ba? Kanina pa kita tinatawagan—”

Pinutol ko siya bago pa siya magsimulang magreklamo.

“Buntis ako,” anunsyo ko habang tinatakpan ang bibig ko.

Tumahimik siya.

Halos isang minuto.

Bago siya sumigaw.

“What?! Ano’ng sinabi mo?”

Tumango ako na para bang nakikita niya ako, habang nangingilid ang luha sa mga mata ko.

“Oo! Magkakaanak na ako… Sa wakas, magiging parents na kami ni Angelo,” dagdag ko.

“WOW! Congratulations! Sobrang saya ko para sa’yo! Oh my God, magiging godmother na ako!” sigaw niya sa tuwa.

“Sige na, Bella. Tatawagan kita mamaya, okay? May kailangan lang akong asikasuhin,” sabi ko nang matanggap ang tawag mula sa restaurant na ni-reserve ko.

Tumawag sila para kumpirmahin ang mga pagkaing ihahanda nila. Pagkatapos noon, umuwi na ako para maghanda.

—

Nakatayo ako sa harap ng salamin sa entrance ng restaurant habang inaayos ang pulang damit ko. Sakto ang pagkakayakap nito sa mga kurba ng katawan ko, malambot ang tela sa balat ko. Bumagsak nang maluwag ang mahaba kong buhok sa likod ko, at simple ngunit kumikinang ang makeup ko.

Perfect.

Reserved na ang table namin sa La Rosa. Binigyan ko na rin ng mahigpit na instructions ang chef—mga paboritong pagkain ni Angelo at ang pinakamahal na wine.

At sa pagtatapos ng gabi, kapag dumating na ang tamang sandali, iaabot ko sa kanya ang isang maliit na kahon.

Sa loob?

Isang onesie na may nakasulat na, “Hello, Daddy.”

At pagkatapos… sasabihin ko na sa kanya ang lahat.

Nag-vibrate ang cellphone ko.

Text iyon mula kay Angelo.

“Mala-late ako. May kailangan sa trabaho. Darating ako agad.”

Napabuntong-hininga ako.

Of course.

Kamakailan, trabaho na lang palagi.

Pero ngayong gabi, hindi ko hahayaang may makasira sa espesyal na gabing ito.

Huminga ako nang malalim bago nagtungo sa table.

“Mrs. Melendez, may kailangan po ba kayo?” magalang na tanong ng waiter na may ngiti.

Umiling ako habang tinitingnan ang oras.

Isang oras na ang lumipas at wala pa rin si Angelo.

Ilang beses ko nang tinatawagan ang numero niya pero hindi ito matawagan. Ilang text na rin ang ipinadala ko, nagtatanong kung nasaan siya, pero wala siyang sagot.

Nagsisimula na akong mag-alala…

Okay lang ba siya? May nangyari ba?

Napabuntong-hininga ako at kinuha ang cellphone ko. Nagpasya akong tawagan si Marcus, ang personal assistant ko, para tanungin kung umalis na ba si Angelo sa opisina.

“Hello?”

“Yes, boss?”

“Umalis na ba si Angelo sa opisina?” tanong ko, lalong tumitindi ang pag-aalala sa boses ko.

“Opo. Umalis siya ng alas-singko,” sagot niya.

Parang bumagsak ang puso ko.

Alas-singko pa lang umalis si Angelo, pero sinabi niyang nagtatrabaho pa siya at male-late siya?

Bakit niya ako pagsisinungalingan?

May mali talaga.

“Sigurado ka?” tanong ko, kumunot ang noo ko.

“Opo, Mrs. Melendez… Nakita ko mismo siyang nag-sign out,” paninigurado niya.

“Okay. Maraming salamat.”

Pinutol ko ang tawag.

Tiningnan ko ang oras.

Alas-onse na ng gabi.

At wala pa rin si Angelo.

Namuo ang mga luha sa gilid ng mga mata ko habang pakiramdam ko’y unti-unting nadudurog ang puso ko.

Sinira niya ang gabing pinaghandaan at pinaghirapan kong planuhin.

Mas mabuti na lang at may magandang dahilan si Angelo kung bakit niya sinira ang anniversary dinner namin.