Kabanata 2

Sloane

Traidor? Tinitigan ko ang kapatid ko na para bang bigla siyang tumubo ng dalawang ulo sa leeg.

"Kris? Ano'ng nangyayari, at bakit mo ako sinasabing traydor?"

"Kasi isa ka nga! Akala mo hindi ko malalaman ang panlilinlang mo?!" sigaw niya.

Nanlalamig ako sa takot at sinubukang kumalma, nakatitig sa kanya. Lumapit ang mga miyembro ng pack, at may mga bulung-bulungan na naririnig mula sa bawat sulok. Pinuna nila ako, ininsulto pa nang higit kaysa dati.

Tumuwid ang aking ina papunta sa kinaroroonan ni Kris, nakapikit ang dalawang kamay sa dibdib.

"Ma… ano'ng nangyayari?" tanong ko.

Wala siyang sinabi sa akin. Ganoon din ang tingin sa mukha niya tulad ng kay Kris. Umatras si Kris ng isang hakbang, nakasimangot sa pagkasuya. Nang sandaling iyon, lumitaw sina Kylie at Barry sa gitna ng konseho.

Lahat sila ay tumingin sa akin at nanlait sa akin. "Traidor," sabi nila, habang ipinaglalaban ko ang sa akin.

"Hindi ko inakala na gagawin mo ito sa akin," sabi ni Kris, nanginginig ang boses.

"Wala akong ginawa, kailangan ninyong maniwala sa akin!" sigaw ko.

"Tumahimik ka!" inos ng Ina ko, at sumampal nang malakas sa mukha ko. Namula ang pisngi ko sa sakit habang pinipilit kong magpakatatag.

"Hindi ka dapat magsalita, kangina ka pa, walang hiya at taksil!"

"Hindi ka karapat-dapat narito," dagdag ni Kris. Mariing umiling ako. Sumuko ang mga tuhod ko at bumagsak ako sa mga ito at gumapang patungo sa kanya. Nang bahagyang mahaplos ng mga kamay ko ang gilid ng pantalon niya, sinipa niya ako, na nagpaurong sa akin.

"Tanggalin mo ang maruming mga kamay mo. Dinala mo ang kahihiyan sa Crimson Pack, Sloane. Kahit bilang doktor ng pack, hindi mo naipakita ang karapat-dapat."

"Wala akong ginawa."

"Ibig mong sabihin, peke ang ebidensya?"

"Anong ebidensya?"

"Palabasin ninyo siya! Dapat lang siyang umalis!" may sumigaw mula sa gitna ng mga tao.

Hindi ko sila masisisi. Ganito na lang ang kinalabasan ko… isang biro para sa lahat sa pack. Ininsulto nila ako dahil wala pa akong lobo.

Tinawag nila akong walang silbi habang pinanonood lang ako ng pamilya ko.

Ngayon, ito pa. Mas masakit ito kaysa sa lahat, at wala ni isang taong tumindig para sa akin.

Kinamumuhian nila akong lahat dahil sa isang dahilan na hindi ko alam.

Ang mga luha na pinunasan ko kanina ay muling dumaloy habang ako'y umiiyak nang malakas at putol-putol.

"Ako, si Alpha Kris ng Crimson Pack," simula niya.

Nahiga ako sa sahig habang pinapagalitan nila ako, nakikinig sa aking huling hatol. Ano pa ang dahilan para mabuhay kung walang lumapit nang tumawag ako ng tulong? Kung ako'y wala nang iba kundi isang taksil sa sariling pamilya? Pinikit ko ang aking mga mata at hinayaan kong tumagos sa akin ang bawat salita ng kapatid ko.

"Tinatanggal kita sa Crimson Pack, Sloane Moon. Huwag mong ipakita ang mukha mo rito muli. Hindi na kakailanganin ang serbisyo mo sa ospital ng pack. Iimpake mo na ang mga gamit mo at umalis ka agad sa lupain, hindi ka na bahagi ng pamilyang hari."

Ang buhay ay maaaring maging napakakataka. Narinig mo na ba ang tungkol sa isang prinsesa na tinanggalan ng kanyang maharlikang katayuan? Ngayon, ako ang prinsesang iyon.

Walang pag-asa.

Wasak.

Tumingala ako sa aking kapatid na lalaki at sa aking ina gamit ang huling lakas na mayroon ako, ngunit iniiwas nila ang kanilang mga mata. Tumulo ang luha sa aking mukha habang hinigit ako ng mga guwardiya at hinila patungo sa mga tarangkahan.

Gumugulong sa magaspang na lupa ang mga binti ko habang pinupukol ako ng mga tao ng mga bagay at sumpa. Lumlingon ako kay Kylie at Barry. Tagumpay ang ngiti nila. Pinlano nila ang lahat ng ito at sigurado ako.

"Buti nga," narinig kong sabi ni Kylie. Ang pinakamasakit ay pinagkatiwalaan ko siya ng buhay ko. Sinabi ko sa kanya ang lahat, tungkol sa relasyon namin ni Barry.

Hindi ako kailanman nagsinungaling sa kanya. Hindi ako nagkukunwari. Pero siya ang tunay na demonyo.

Pareho silang ganoon.

Tinapon nila ako palabas ng tarangkahan at hinagis ng isa sa kanila ang cellphone ko sa mukha ko. Bumagsak nang malakas sa harap ko ang malalaking tarangkahan, at ang pagkalampag nito ay nanumanginig sa lamig ng hangin.

Nakatayo sina Kylie at Barry sa loob, pinanonood ako sa pagitan ng mga siwang ng tarangkahan. Inuuyam nila ako, nagtawanan nang malakas habang nakikiusap ako sa kapatid ko na buksan ako.

Pagkatapos ng tila paghihirap na parang mamatay, nagsalita si Kylie. "Kapag palagi kang nag-iisa at walang kwenta, palagi kang mag-iisa at walang kwenta," sabi niya, at sabay silang umalis.

Doon, may nabasag sa loob ko. May napalaya akong hilaw na damdamin. Higit pa ito sa sakit. Higit pa ito sa anumang naramdaman ko noon.

Iba ito…halo ng galit, isang ugong mula sa kaibuturan ng aking tiyan.

Pinanood ko silang pumasok muli sa loob ng ari-arian, nag-aalab ang aking mga mata sa galit. Ang kapal ng mukha nila! Paano nila nagagawang saktan ako ng ganito?

Wasak ako, oo. Pero dahil wasak ako, mas lalo pang sumakit. Halos hindi na ako makatayo habang umiiyak nang umiiyak, inilalabas ang lahat ng sama ng loob. Pinipiga-piga ko ang aking mga kamao sa galit, pero sa totoo lang, ano nga ba ang magagawa ko?

Wala talaga.

Tinitigan ako ng bantay-pasukan na walang emosyon ang mukha. Nuntuk siya sa akin, tapos pumasok na siya.

Hindi ko nararapat ang sakit na ito. Marami na akong pinagdaanan para sa kanila. Inalay ko ang buhay ko, ang pagsasanay, at ang pag-eensayo, at pinayagan kong ihanda ako para maging Moonseed. Tinitiis ko ang mga insulto at sakit na ipinapataw nila sa akin araw-araw. Pinanatili ko si Barry bilang nobyo ko pero nagsinungaling siya kung gaano niya ako kamahal. Mahal na mahal ko siya pero siguro lahat ng iyon ay kasinungalingan. Isang panlilinlang lang pala.

At ganito pa ang pagtrato nila sa akin? Itinatapon nila ako na parang basura. Sinisigawan nila ako ng mura at binabato ng maruming tubig.

Lumunok ako nang mariin habang umaakyat ang pait sa lalamunan ko at tumuwad ako ng dugo sa kalsada. Hinawakan ko ang baba ko at naramdaman ang isang bagong gasgas, na dumudugo pa. Umihiwalay at walang tao sa kalsada; walang kahit isang taong huminto.

Kinuha ko ang telepono ko, binuksan ko ang contacts ko, at tinawagan ko ang iisang numerong alam kong tutulong sa akin.

Ang taong iyon na nangakong poprotektahan ako noon pang maraming taon na ang nakalipas. Ang unang pag-ibig ko at ang matalik na kaibigan ng kapatid ko —

Dean.