Kabanata 3

Sloane

Dahan-dahan kong binuksan ang aking mga mata, hinayaan silang masanay sa maliwanag na liwanag na kumakalat sa silid. Umupo ako at tiningnan ang aking paligid. Nakahiga ako sa isang king-size na kama, na mahigpit na nakasara ang mga kurtina. Ngayong gabi, nakasuot ako ng nightgown sa halip na ang maalikabok na lingerie na suot ko nang matulog.

Nasa saan ako? Nasa saan si Dean? Siguro nawalan ako ng malay matapos kaming mag-usap.

Ibinaba ko ang mga paa ko sa gilid at tumayo ako, papalapit sa pasilyo. Nang nasa kalagitnaan na ako, may nabasag na salamin sa kabila ng pinto. Napatigil ako, nakikinig sa susunod na mangyayari. May sumunod pang mga kalampag at may dalawang lalaking lumabas na parang lumilipad mula sa silid, isa sa kanila ay naghahagis ng baso sa isa pa.

Ang isa ay may pulang buhok, na may mga tattoo sa kaliwang braso, habang ang isa naman ay may buhok na kasing-itim ng hatinggabi, na may butas sa labi at kilay at may tinta sa buong katawan. Nakabitin ang buhok niya, na tinatakpan ang bahagi ng noo.

Tumakbo ang may pulang buhok at bigla niya akong binangga, na naging sanhi para kaming dalawa ay mahulog at siya ay bumagsak sa ibabaw ko.

"Urgh!" sigaw ko nang may galit at sakit.

Mabigat ang katawan niya sa ibabaw ko. Parang nakadikit ako sa isang napakalaking bato, at ang tanging nararamdaman ko ay ang init na sinikap kong balewalain. Sa isang nakakahiyang sandali, nakatitig ako sa kanya, nakabuka ang mga kamay ko sa dibdib niya habang sinusubukan kong intindihin kung ano ang katatapos lang mangyari.

Nag-ungol siya sa ibabaw ko habang ang mga hininga niya ay dumampi sa mukha ko. Agad kong naamoy ang matinding amoy ng mabahong pawis at sigarilyo.

"Tumabi ka sa akin," angal ako, sabay tulak sa kanya pabalik.

Itinaas niya ang ulo niya. May bumagsak na pulang buhok sa noo niya, at sa isang sandali ay nagbago ang ekspresyon niya mula sa pagkabigla tungo sa tila pagka-interesado.

"O, kumusta ka rin," sabi niya, magaspang ang boses, na may bahid ng pag-ungol.

Tinitigan ko siya nang masama, kumatok pa rin ang puso ko. "Baliw ka ba?!"

Sa wakas, bumitaw siya sa akin at tumayo nang tuluy-tuloy na parang hindi niya lang ako kakalugso sa sahig. Inabot niya ang kamay niya sa akin, tinutulungan akong bumangon.

"Kaya kong bumangon mag-isa," bulong ko, habang umuikot patungo sa gilid at tinutulak ang sarili para makabangon.

Ang lalaking may itim na buhok ay nakatalikod na papunta sa loob ng silid, na may binubulalas na hindi ko maintindihan. Matigas ang tindig niya; nakakunot ang balikat, nakakandado ang panga na para bang pinipigilan niya ang pagnanais na pumatay ng tao.

Ang silid sa likuran niya ay para bang boxing ring, na may nabasag na mga salamin sa lahat ng sulok.

Ano nga ba talaga ang nilalaro ng mga lalaking ito dito? At ano ba ang problema ng mga lalaki sa pagbasag ng mga bagay?

Lumipat ang tingin ko mula sa isang lalaki papunta sa isa pa. Magkamukha sila; nakapagtataka, pero hindi naman sila sobrang magkapareho para hindi ko sila mapagkamalyan.

Ang may pulang buhok ay nakatitig pa rin sa akin, nakangiti at may namumungang kislap ng aliw sa kanyang mga mata, na para bang nakatutuwa sa kanya ang inis ko. Samantalang ang may itim na buhok naman, tiningnan lang ako nang isang beses at pagkatapos ay hindi na ako pinansin na para bang hindi ako sapat na mahalaga para pansinin niya.

Nakainis iyon sa akin, pero iniwas ko ang tingin ko nang marinig ko ang papalapit na yabag sa pasilyo, mga mabilis na hakbang na mula pa sa malayo ay may taglay na utos na katangian ng isang alpha. Nagtayo ang dalawang lalaki at seryoso ang mga mukha nang lumitaw si Dean.

Lumakad siya papunta sa amin na para bang pag-aari niya ang buong lugar. Ang gintong buhok niya ay bumabagsak sa kanyang leeg, may ilang hibla na tumatama sa kanyang noo. Mas malaki at mas malapad siya kaysa sa huling beses na nakita ko siya. Mas malakas din.

Mas mukha rin siyang matanda—kapareho ng dalawa pang lalaki—pero hindi naman nawalan ng guwapo na nagpapabilis sa tibok ng puso ko tuwing lumalapit siya.

May crush ako kay Dean noong tinedyer pa ako. Noong unang araw na dumalaw siya sa bahay kasama si Kris, naalala kong inalok ko siya ng cupcakes ko at inakisaw na makipaglaro ng prinsesa at prinsipe kasama ako. Ang tanga ko noon, at ang tanga ng alok na iyon para sa isang lalaking labing-siyam na taong gulang noon. Sobrang nabighani ako kaya gumawa ako ng romance playlist sa pangalan niya.

"Dean," bulong ko.

Tumango siya, at sandaling dumako ang tingin niya sa akin. "Gising ka na. Mabuti."

Yun lang ba? Walang bati? Walang pakikiramay?

Umalis siya patungo sa kwarto kung saan ako galing at sinundan ko siya sa likod.

"Ikaw ang nagdala sa akin dito?"

"Oo, ako," sagot niya.

"Yun lang? Wala akong alam kung nasaan ako at ganyan lang ang sagot mo?" inis kong sabi.

Umangat ang isang sulok ng kanyang bibig, isang maiikling ngisi. "Mas gusto mo bang magsalita ako? Tinawagan mo ako at sinagot ko naman."

Umakbo ng mababa sa likuran ko ang pulang-buhok, isang tunog na nasa pagitan ng ubo at tawa. Nakasandal naman sa pader ang may itim na buhok, nakabukol ang braso, pinanonood ang palitan na para bang sobra pa siyang nasisiyahan.

"Tigilan mo na ang pagbabantak," sagot ko nang may inis, habang iniikot ang ulo. "Kayo tatlo, nagsisimula na kayong magmukhang kahina-hinala."

Biglang tumawa nang malakas ang may pulang buhok. "May ngipin siya."

"Pasensya na," ang sagot ko naman, "iba ba 'yon sa insulto? Kasi pagkatapos ng araw na pinagdaanan ko, dapat mas maganda pa 'yung ginawa mo!"

Bahagyang tumas ang kilay ng may itim na buhok. "Nakakagat din siya."

"Hunter," banta ni Dean, mas matalim ang boses niya ngayon.

Iyon pala siya. Si Hunter. Bagay na bagay sa kanya ang pangalan. Ngunit may something sa pagkakatayo niya na nagpaisip sa akin ng isang lalaking hindi naghahabol kundi naghihintay hanggang nasa harap na niya ang biktima.

Pagkatapos ay lumapit si Dean, na muling nakuha ang atensyon ko. "Kailangan nating mag-usap," sabi niya.

"Nakausap na tayo," sabi ko. "Tinawagan kita at sinabi mong tutulungan mo ako, at ngayon nagising ako sa isang banyagang bahay na napapaligiran ng mga napaka-agresibo mong kamag-anak."

"Triplets kami," bulong ng may pulang buhok.

Hindi lumayo ng tingin si Dean sa akin. "Logan."

Magkatriplet?

Kaya si Logan pala ang may pulang buhok. Noon ko lang siya maayos na tiningnan, pinagmasdan ang mga tattoo sa braso niya at ang magaspang niyang enerhiya. Mukha siyang tipong lalaking ngumingiti habang binabasag ang ilong ng isang tao.

Ang bait.

Naging malumanay ang boses ni Dean. "Hindi dito dapat pinag-uusapan ang mga ito."

"Kung ganoon, iuwi mo ako."

Tumigil silang tatlo na para bang may sinabi akong karumal-dumal.

"Hindi ko kaya, Sloane."

"Bakit?" Kahit na mukhang wala akong tahanan, puwede naman niyang kausapin si Kris at malulutas ang lahat ng ito.

"Hindi ka pwedeng bumalik doon," sabi niya nang mabagal.

"Hindi matatag ang sitwasyon sa Crimson Pack at dinudumihan ang pangalan mo."

"Hinila na sa putik ang pangalan ko," sagot ko nang masungit. "Tinaboy ako, naaalala mo? Tinitigan ako ng kapatid ko na para akong dumi."

Nanginig ang kalamnan sa panga niya. Ito ay isang bagay na hilaw, madilim, at kontrolado. Hindi ito awa o lambot kundi hilaw na galit.