Kabanata 8

Sloane

"Ma!" sigaw niya. "Medyo privacy naman, pakiusap."

Tumigil siya sa kalagitnaan ng pag-awit, saktong-sakto para mailabas ko ang ulo ko mula sa tubig, makahinga nang maayos, at itulak muli ito pababa.

"Sige, aantabayanan kita sa baba," sabi niya at lumabas ng silid. Nang mawala siya, tumayo ako; umalsaw ang tubig sa paligid ng bathtub.

"Kulang na lang," sabi ni Logan, nakangiti sa akin. Nagngisi ako at mabilis na lumabas sa tubig, baka may iba pang biglang sumulpot.

"Saan ka pupunta? Akala ko nag-eenjoy tayo?"

"Nag-eenjoy?!" tumawa ako nang parang masakit. "Tatawagin mong nakaka-enjoy ang muntik na akong mamatay?"

"Inalagaan ko naman siya, hindi ba?"

"O sige, hindi mo rin naman sinabi na nandito pala ang nanay mo. Umalis na ako," sabi ko at tumalikod agad.

"Sandali, munting isa!"

Hindi ko na siya pinakinggan; tuloy-tuloy akong lumabas at bumaba ng hagdan. Sumigaw si Logan habang tumatakbo siya sa likuran ko. Masyado akong nagmamadali kaya hindi ko napansin na nabangga ko pala ang isang tao.

Tumayo sa harap ko ang nanay ni Logan, tinitigan ako habang pinagmamasdan ang basang-basa kong anyo mula ulo hanggang paa.

"Sandali—" Tumigil si Logan nang makita niya ang kanyang ina. Dinaloy ng tingin niya ako at pagkatapos ay bumalik sa kanyang anak, isang galit na kunot ang kumalat sa kanyang mukha.

"Ma," sabi niya.

"So may babae nga pala. Sino ka?" tanong niya. Tumingin ako pababa sa grupo ng mga katulong na nakatingin sa amin. Pumasok sina Dean at Hunter sa sala, nakatitig sa amin ang kanilang mga mata nang pumasok sila.

"Bigla ka bang nabingi o hindi ka makapagsalita?!" inis niyang sabi.

"Sloane," sabi ko, iniunat ko ang kamay ko at hinihintay kong makipagkamay siya, pero tiningnan lang niya ito nang may pagkasuklam.

Nag-roll siya ng mata at tumingin pabalik kay Logan, na nakasuot lang ng puting tuwalya na nakabalot sa kanyang baywang.

"Asikasuhin mo na iyan," sabi niya at bumaba siya, habang bumalik ang lahat sa kanilang mga ginagawa na para bang hindi sila nanonood ng palabas.

Lumapit sina Dean at Hunter sa kinaroroonan namin, at hindi ko na hinintay na may magsalita pa, tumakbo ako papunta sa kwarto ko.

___________________________

May kumatok sa pinto ng silid.

"Bukas 'yan," sabi ko, at bumukas ang pinto at si Dean ang nakita ko. Pumasok siya na may dalang dalawang malalaking shopping bag.

"Uy, may dinala akong damit para sa'yo."

Lumapit siya sa kama at ibinaba ang mga iyon habang nakatitig sa akin.

"Ano?"

"Wala… parang mas kalmado ka lang. O." Inabot niya sa akin ang mga bag at naupo sa kama.

"Sinabi sa akin ni Logan na umalis ka kanina."

"Oo. May kailangang ayusin kami ni Hunter."

May sandaling katahimikan. Parang gusto niyang ako mismo ang makahula. Pagkalipas ng ilang sandali, nagsalita ako.

"Sa pack ko, hindi ba?"

"Oo," sagot niya.

Lumapit ako sa kanya nang may interes, nakapatong ang mga kamay sa tuhod habang hinihintay ko ang anumang balita mula sa bahay.

"Ano'ng sabi ni Kris? Sinabi ba niyang gusto niya akong bumalik? Nahuli na ba niya sina Barry at Kylie? May ebidensya na ba laban sa mga muttheads na iyon?"

Nanglunok si Dean, hindi niya tinititigan ang mga mata ko.

"Ano'ng nangyayari, Dean? Kinakabahan ako."

"Walang ebidensya," sabi niya.

Nanlamig ako ngayon, tumindig ang mga balahibo ko habang pinakikinggan ko ang lahat ng sasabihin niya.

"Walang ebidensya laban kina Kylie at Barry dahil inosente sila. Wala silang pinlano laban sa'yo."

Hindi totoo 'yan. Kung hindi sila ang salarin, sino?

"Hindi ko sa tingin maayos ang pagkakagawa mo ng imbestigasyon. Ipinagkanulo ako ni Barry, at siguradong natuwa silang manood habang hinihila ako palabas ng grupo."

"Oo, alam ko, pero kung iisipin mo, natuwa naman silang lahat. Walang anuman na nag-uugnay sa kanila sa pinangyarihan; sa katunayan—"

"Sa katunayan?"

"Sa tingin namin, isa siya sa mga nasa loob. Baka isa sa mga miyembro ng konseho ang nagplant ng ebidensya laban sa iyo."

"Anong ebidensya?"

Inilabas niya ang kanyang telepono at ipinakita sa akin ang larawan ng paglilinis ng pera at pagnanakaw mula sa kayamanan ng grupo. Ipinakita ng isa pang larawan na nagbibigay ako ng impormasyon sa kalabang grupo.

"Hindi ako 'yan! Hindi ko pa nakilala ang lalaking 'yan."

"Siguro hindi ikaw 'yan, pero ito ang nakita namin. Mahirap kumbinsihin ang kahit sino, pero nangongolekta pa rin kami ng mga katotohanan."

Tumungo ako, nakatitig sa mga kamay ko habang pinipilipit ko ang mga ito. May kumakampihan sa akin, at para saan? Inalagaan ko lang naman ang grupong iyon na parang sariling anak ko.

Ipinaglaban ko sila at inalagaan ang bawat pasyente bilang kanilang doktor.

"Ano ang sabi ni Kris?"

Hindi ako tiningnan ni Dean ngayon; nakatingin siya sa pinto. Hindi nagtagal ay naunawaan ko na ang sitwasyon. Dapat ko nang i-hug at i-kiss si Crimson Pack at lahat ng tao rito bilang paalam. Walang maniniwala sa akin ngayon.

Kahit anong gawin ko, peke ito pero malinaw sa kanila. Sino kaya ang gagawa nito sa akin? Sino kaya ang gustong mawala ako?

Kung hindi si Barry o 'yung mapanlinlang na puta na si Kylie, sino pa?

Inihaplos ni Dean ang nakapagpapalubag-loob na kamay sa balikat ko at medyo naging kalmado ako. Naramdaman ko ang init ng kanyang haplos, nakatitig ako sa kanya habang hinihintay kong magsalita siya.

"Hindi mo na kailangang mag-alala. Hahanapin natin ang ugat ng ito at pipigilan natin kung sino man ang gustong magpalayas sa'yo, ha?"

Ngumiti ako nang kaunti. "Palagi mo akong tinutulungan at hindi ko mabayaran ang utang ko sa'yo."

Lumambot ang kanyang mga mata at may sumilay na pag-aalaga at pag-aalala. Mahina siyang lumunok, at ang kanyang mga mata ay tumitig sa labi ko bago siya nagsalita.

"Dahil mahalaga ka sa akin. Mula pa noon, Sloane."

Napigil ang hininga ko habang hinihintay kong magpatuloy siya.

"Mula nang maging ganap kang adult, hindi na kita matanggal sa isip ko. Sa tingin ko," natawa siya, "lagi na kitang gusto."

"Hindi ko inakala na ikaw—"

"Na gusto kita sa ganoong paraan. Alam ko. Hindi madaling lumabas at sabihin na may nararamdaman ka para sa isang taong mas matanda pa kaysa sa nakababatang kapatid mo."

"Ako—" Napatitig ako, natameme.

"Hindi mo kailangang magsalita ngayon. Pwede mong pag-isipan muna ito nang mabuti, ha? Kung kailangan mo ng kahit ano, nandito lang ako."