Kabanata 6

Sloane

Nagising ako sa matinding sikat ng araw na sumilaw sa mga mata ko nang bigla kong imulat ang mga ito. Nakaupo si Logan sa tabi ko, may hawak na tray ng pagkain, at may malisyosong ngiti sa mukha.

"Magandang umaga, anghel," sabi niya, habang inilalapag ang tray sa kama. Tiningnan ko ito: toasted na tinapay, sunny-side up na itlog, at isang mainit na tasa ng hot chocolate.

Tumuwid ako ng upo, nakahawak nang mahigpit sa mga kumot.

"Ano ito?"

"Ano'ng itsura nito?" Medyo nagbago ang tono ng boses niya. "Almusal sa kama."

"Paano kitang pagkatiwalaan na hindi mo ito nilagyan ng lason?"

Tumawa siya nang malambing, kumuha ng isang hiwa ng tinapay at nginunguya. Pinanood ko siyang mabagal, ang tingin ko'y humahaplos pababa sa kanyang lalamunan nang lumunok siya.

Bakit parang mainit kahit saan?

Lumayo ako ng tingin, saka muling bumalik sa pagkain. Sa pagkakataong ito, maayos akong naupo, nakapatong ang mga kamay ko sa tray habang kumukuha ako ng toast at kinagat ito; ang kaluskos ay pumuno sa silid.

"Kita mo," sabi niya. "Hindi ko naman pinaglasunan. Ayokong patayin ka, little one."

"Sus, uy. Pwede bang itigil mo na ang palayaw na iyan? May pangalan ako, alam mo."

"Nakaboboring. Mas gusto kitang tawaging, little one."

Nag-roll ako ng mata at humigop ng tsokolate. Pagkatapos ng tila ilang oras na pagnganap niya habang kumakain ako, bumaba ako sa kama.

"Nasa saan ang lahat?"

"Nasa labas," sagot ni Logan, habang nagpapahinga sa upuan. Pinakunot ko ang noo ko sa kanya. May isang bagay sa kanya na palaging nagpapanatili sa akin na alerto.

"Lumabas si Dean para ayusin ang ilang bagay, at si Hunter ay… abala," ngumisi siya, na may pilyong kislap sa mata.

"Bahala ka." Kinuha ko ang telepono ko at sinubukang maghanap ng signal, pero tuluyan nang namatay ito.

"Puta. Mababa na ang baterya ng telepono ko," sabi ko, habang itinapon ko ito papunta sa kanya.

"Ano?"

"Ang telepono mo, tanga."

Ibinigay niya sa akin ang telepono at tinawagan ko si Kris. Tumunog ito sa ikalawang tawag. Sa wakas.

"Uy, Kris, si Sloane ito—"

Naputol ang tawag.

Paulit-ulit kong sinubukan, desperadong makausap siya. Sa huling pagtatangka ko, diretsang sinabi niyang "hindi." Parang ayaw niyang makarinig ng kahit isang salita mula sa akin. Umupo si Logan sa silya, nakabali ang mga braso sa dibdib, at nakatitig sa akin.

"Ano?!" tanong ko nang may pagkairita.

Naku. Ang galing. Bina-block ako ni Kris, ayaw makipag-usap sa akin. Ni isang sagot man lang.

"Tapos ka na ba?" tanong niya, at iniabot ko sa kanya ang telepono niya.

Sumubsob ako sa kama at huminga nang malalim. Lahat ng bagay ay laban sa akin ngayon.

Wala akong pamilya at nasa ibang pack ako, sa isang lugar na hindi ko alam.

"Moonlight Pack ito," sabi ni Logan, na nagpagising sa akin mula sa aking mga iniisip.

"Ano?"

"Alam kong nag-aalala ka at natatakot dahil hindi mo alam kung nasaan tayo. Moonlight Pack ito, sa uptown Manhattan."

Paano niya—

"Oo, madaling basahin ang mga ekspresyon mo."

Pinakunot ko ang mga mata ko sa kanya.

"Masasabi mo na ba sa akin ngayon?"

"Tungkol saan?"

"Ano ang nangyari kahapon, at bakit ka sinubukang tumakas."

"Hindi mo iyon dapat alamin." Tumayo ako at naglakad-lakad sa silid.

"Sige," ngumati lang siya. "So ayos lang sa'yo kung sasabihin ko kay Dean na sinubukan mong tumakas kahapon, 'di ba?"

Nanlaki ang mga mata ko sa takot at sa susunod na sandali, nasa tabi na niya ako, nakikiusap.

"Huwag!"

Ngumiti siya, isang ngiti na nagpabagsak ng sikmura ko sa sobrang nakakabaliw na pakiramdam. Kinamumuhian ko kung paano siya tumutugon ang katawan ko.

Puta, bahala na. Siguro wala naman 'to.

"Ewan ko," simula ko. "Isang minuto, nahuli ko ang nobyo ko kasama ang matalik kong kaibigan, at sa susunod na minuto, nakaluhod na ako sa harap ng grupo, tinatawag akong mga pangit at pinalayas. Ewan ko kung paano nabaliktad ang buhay ko sa loob lang ng ilang minuto."

Hindi siya gumalaw, nakalagay ang kamay sa baba, nakatitig sa akin.

Ano kaya ang tumatakbo sa isip niya? Sa isang sandali, gusto kong malaman. May pagnanasa, isang pagkahila patungo sa kanya, nakakatuwa, kasi wala naman akong lobo.

Kaya hindi ko nararamdaman ang tali ng magkasintahan.

Pero hindi kay Logan, hindi.

Parang nasisiyahan ang buong pagkatao ko sa loob, dahil lang sa pagiging malapit niya.

"Ibig sabihin, tinarget ka talaga. Kailangan nating hanapin ang ugat nito, at pagkatapos ay maibabalik mo na ang dati mong buhay," sabi niya.

"Alam ko, pero sa ngayon, parang patay na ang buhay ko."

"Hindi, hindi naman," sabi niya nang basta-basta. "Nandito ka pa. Maganda ka pa rin."

Nanigkit ang hininga ko; biglang naging mahirap ang lumunok. Bakit nga ba sa isang salita lang mula sa kanya ay naninindig ang balahibo ko?

"Sa tingin mo ba maganda ako?" tanong ko, at lumapit siya nang husto, hanggang sa magdikit ang mga kamay namin.

Parang may kuryenteng dumaloy, na may tunay na damdamin na ipinasa niya sa akin.

Agad akong umatras, lumikha ng espasyo sa pagitan namin. Ang bilis ng tibok ng puso ko, para bang sasabog ito palabas ng dibdib ko.

Naamoy ko siya, ang bango ay tila masyadong matalim.

"Hindi kita pinagkakatiwalaan," sabi ko makalipas ang ilang sandaling katahimikan.

"Kailangan mo. Ako at ang mga kapatid ko lang ang makakatulong sa'yo ngayon. Hindi mo ba gusto ang iyong paghihiganti?"

"Gusto ko," malumanay kong sagot.

"Kung ganoon, pumayag kang makasama kami. Ibibigay namin sa'yo ang paghihiganti na gusto mo, munting isa."

Mas madaling sabihin kaysa gawin. Hindi pa ako nakasama ng tatlong lalaki dati. Isa ay sapat nang abala—tatlo? Tatlong magkapatid? Kailangan kong ibigay sa kanila ang lahat.

Lumapit si Logan, niyakap ng mga kamay niya ang sa akin, at ang mga labi niya ay humaplos sa malapit sa akin. Pumikit ako nang bahagya para lang langhapin ang amoy niya: isang partikular na kulay-abo sa mga mata niya na tumutugma sa pulang buhok niya.

Agad kong dinilaan ang labi ko; naamoy ko ang isa pang bagay sa hangin. Sinubukan kong pakalmahin ang paghinga ko, para manatiling kalmado, pero hindi ko nagawa.

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok sina Dean at Hunter at agad akong lumingon at tumayo.

"Pumayag na ba siya?" tanong ni Dean. Nanatili ang tingin ni Logan sa akin. Umatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa pader.

Lumapit sila, silang tatlo, na may nakaka-akit na amoy at mapanganib na itsura. Wala pa akong lobo, pero bakit parang gusto nila akong-ako, at bakit parang gusto ko rin sila?

"Ano'ng gusto ninyo?" tanong ko, itinaas ko ang baba para hindi nila makita na nanginginig ako.

Lumapit si Hunter. "Ikaw… para sa amin," sabi niya, mababa at may pagmamay-ari ang boses. Seryoso ang tingin sa mga mata niya, katugma ng ngiti na nagpapakabog sa puso ko.

"Para sa tatlong buwan." Ang mga salita niya ay bumagsak na parang hatol.

"Hindi pwede!" ang sigaw ko ng pagtanggi, pero lumapit lang sila, matiisin at seryoso. May humawak ng aking leeg, nagmamay-ari, habang ang tatlo sa kanila ay nakatitig sa akin na parang mga mandaragit na paikot-ikot sa kanilang biktima.

"Matarik ka talagang magsalita, hindi ba?" ang bulong ni Dean. "'Yun ang mga kondisyon namin."

"Ikaw o wala, munting isa," pagpupursigi ni Logan.

Nangilabut ang lalamunan ko; halos hindi na ako makahinga. Itinulak ni Dean sa mga kamay ko ang isang papel at panulat. Bumulong ako: isang kontrata na magbubuklod sa akin sa kanila sa loob ng tatlong buwan. Tatlong buwan para hayaan silang sirain ako.

At kung magiging tapat ako, may isang mapanganib na bahagi sa akin na iyon mismo ang gusto.