Kabanata 5

Sloane

Buhay ko nang pinagdaanan ang sakit at noon, ang paghihiganti ang tanging gusto ko. Ang tanging hinahangad ko, pero hindi sa kapalit ng pagpapagamit sa kanila sa akin. Lumabas sila noon, kaya malaya akong nakalapit sa bintana.

Dapat ay nakatakas ako, pero hindi ko ginawa.

Hindi ako gumalaw.

Sa halip, tumayo ako sa gitna ng silid habang iniisip ko ang lahat ng nangyari, ang balak nina Kylie at Barry at kung paano ko silang paparusahan. Pagkatapos ay muling tiningnan ko ang kontratang hawak ko.

Malinaw na nakasulat ang pangalan ko sa pamagat. Talaga bang gusto ko ito? Talaga bang gusto kong gamitin nila ako na parang kasangkapan?

Hindi, ayaw ko.

Tumingin ako pabalik sa bukas na bintana at palabas ng pinto. Lumakad ako patungo sa pinto at isinara ko ito matapos kong siguraduhin na walang tao sa paligid.

Bumalik ako sa kama, hinila ko ang mga punda, at tinali ko ang mga ito sa bintana. Dahan-dahan, inilabas ko ang mga paa ko sa bintana, mahigpit ang pagkakahawak ng mga kamay ko sa mga punda na maayos na nakatali sa bintana. Dahan-dahan akong bumaba, hawak ng mga kamay ko ang tela nang buong-buo.

Pagkalipas ng tila ilang oras, bumaba ako, at dumiretso sa pagkahulog sa loob ng palumpong, at nabunggo ko ang tuhod ko.

"Aray! Putang ina!" Bulong ko sa sarili habang sinisipa ko ang lupa, pero tumayo ako at naglakad papunta sa tarangkahan. Mahina ang paglalakad ko, dahil nga naman naikiling ko lang ang tuhod ko o kung ano pa man. Pero kailangan kong umalis doon bago pa may makakita sa akin.

Habang papalapit ako sa tarangkahan, lumingon ako, tiniyak ko lang na wala sa kanila ang sumusunod sa akin. Mabuti.

Aalis na lang ako, baka maghanap ng paraan para makabalik sa grupo at mamanghingi kay Kris na makinig sa akin. Nagtanggal-tanggal ako pa-unahan, dahan-dahan at matatag ang bawat hakbang hanggang sa mabangga ako sa isang malaking pader ng kalamnan.

Lumingon ako at nagtagpo ang tingin namin ni Logan. Nakatayo siya sa harap ko, nakalagay ang mga kamay sa bulsa ng pantalon, nakahilig ang ulo sa kabilang gilid habang pinagmamasdan niya ako na may nakangiting mukha ng payaso.

"Saan ka pupunta?" tanong niya, bumaba ang tingin niya sa tuhod ko kung saan ko inilagay ang kamay.

"Sinubukan mo bang…?" Agad kong tinakpan ang bibig niya gamit ang kamay ko, sinusubukang patahimikin siya.

"Shhhhh," bulong ko, pero ngumiti lang siya sa ilalim ng kamay ko.

Itinulak ko siya hanggang sa tumama ang likod niya sa tarangkahan at pagkatapos ng ilang minutong katahimikan, dahan-dahan kong inalis ang kamay ko. Agad niyang hinawakan iyon, na ikinagulat ko.

Amoy niya, nakapikit ang mga mata. "Strawberry at moose. Nakakatuwa."

Nanlapat ang hininga ko nang umatras ako.

"Saan mo balak pumunta, Sloane?" Ang lambing ng pagtawag niya sa pangalan ko, sa unang pagkakataon, ayaw ko siyang patahimikin.

"Oo, ganoon nga," umamin ako. "Hindi ako magpapaiwan doon para hayaan kayong ipilit ang desisyon ninyo sa akin."

"Anong desisyon?"

Nag-roll ako ng mata nang makita kong muling sumulpot ang hangal na ngising-aso sa gilid ng labi niya. Nakakainis siya. Urgh!

"Hindi ko sasagutin 'yan. Puta, hindi."

Sinubukan kong abutin ang kandado ng tarangkahan pero tumayo siya sa harap ko, hinarangan ang daraanan ko. Paulit-ulit niyang ginawa iyon habang sinisikap kong buksan ang mga tarangkahan.

"Hatinggabi na; hindi mo na sila mabubuksan."

"Hindi ko pinapansin," sabi ko. Tumabi siya, nakataas ang dalawang kamay sa ere na parang sumusuko. Sinugod ko ang mga tarangkahan, pinipilit kong buksan ang mga kandado, pero mukhang nakasrew-drive pala ang mga iyon.

Nagpatuloy ako sa pagsubok at, sa sobrang inis, sumigaw ako, paulit-ulit kong binubundol ang hindi nabubuksang tarangkahan.

"Nakita mo, sinabi ko sa'yo. Hindi mo sila mabubuksan." Naramdaman ko ang hininga niya sa akin at nanginig ako, agad na lumingon. Napakalamig niya; naamoy ko ang amoy niya. Amoy siya ng sigarilyo at mamahaling pabango na napaka-lalaki.

Siyempre, naninigarilyo siya.

"Umalis ka," banta ko, pero nanatili siya roon, nakatayo, nakapulupot ang dalawang kamay sa likod habang nakatitig sa akin nang may matinding interes.

"Nakakatawa ka, maliit na lobo," sabi niya at nanlaki ang mga mata ko.

Putang ina! Ano'ng nangyayari sa akin?

Magpokus ka, Sloane. Kailangan mong makalabas diyan. Iyon lang ang mahalaga at hindi ang pulang-buhok na tinatawag ka ng palayaw.

"Kailangan kong umalis. Hindi ako pwedeng manatili rito, at hindi mo ako mapipigilan."

Tumawa siya nang malumanay, na kalaunan ay naging malakas na pag-tawa.

"Talagang masungit ka nga," sabi niya. "Halika na, kailangan nating pumasok ulit, o hahanapin ka ni Dean."

"Dean," sabi ko, na para bang naalala ko ang kanyang matatakot na ugali. Tinawagan ko siya para tumulong, at inalok niya ang isang bagay na hindi ko matiisin na payagan.

Siguro nga.

Tumingin ako pabalik kay Logan; nakatitig na sa akin ang mga mata niya ngayon. Ayokong sumuko, pero may something sa kulay-abo niyang mga mata na nahuli ako. Para akong nabighani sa mga iyon.

Inamoy ko siya, huminga ako ng malalim, at ay Diyos ko, halos umikot ang mga mata ko sa likod ng ulo ko. Nilunok ko nang malalim habang pinipilit kong mag-isip nang tuwid, pero hindi ako makagalaw.

Sinubukan kong bumangon muli, itinulak ko ang isang paa pasulong, pero natumba ako sa aking mga sakong at bumagsak pabalik sa bisig ni Logan. Yakap ko ang malaking pangangatawan niya habang niyayakap niya ako, ang mga kamay niya ay nasa buhok ko. Bumaba ang mga kamay ko, ramdam ko ang kanyang lakas at kung gaano siya kalapit.

"Pagod na pagod ka," sabi niya matapos ang mahabang sandali ng katahimikan. "Dapat na kitang maisaayos pabalik sa loob."

Bigla, sinalanta ako ng matinding paghina, at tumango ako. Hayaan ko siyang buhatin ako, at naglakad kami pabalik sa mansyon hanggang sa bumigla ang lahat.