Kabanata 4

Sloane

"Kailangan mo ng proteksyon at kami lang ang makapagbibigay niyan sa'yo ngayon," biglang sabi ni Hunter. Nag-roll ako ng mata, halatang hindi ako nakikinig sa kanya o kanino man.

"Hindi. Ang kailangan ko ay makauwi."

"Bakit? Pababalitaan kita na pinalayas ka nila sa pack mo, kaya kasama mo kami ngayon," singit ni Logan.

Hindi ako puwedeng manatili rito nang walang ginagawa. Kailangan kong lumaban; kailangan kong bumalik sa mga taong may sala sa lahat ng ito.

"Makinig ka, alam ko kung sino ang gumawa nito. Alam ko kung sino ang nag-akusa sa akin at nagpahamak sa akin para mapalayas ako."

Lumapit si Dean, nakataas ang mga braso sa malapad niyang dibdib habang nagpapakita ng interes.

"Sino?"

"Si Barry, ang ex ko, at ang dati kong matalik na kaibigan, si Kylie. Sila ang nagplano ng lahat ng ito at sigurado ako. Kung pwede mo tawagan si Kris at ipaalam sa kanya."

"Hindi niya sasagutin. Para sa kanya, parang patay ka na," si Logan naman ang nagsalita ngayon.

"Sang-ayon ako kay Logan. Kailangan mong manatili rito. Maaari ka naming protektahan at bigyan ng lahat ng kailangan mo," sabi niya.

Tiningnan ko silang tatlo, mga alphang nakapangibabaw ng Blackthorn pack. Wala akong ideya na si Dean ay triplet at bawat isa sa kanila ay may kanya-kanyang aura.

"Sa isang kondisyon," sabi ni Hunter, nang malapit na akong magsalita.

"Anong kondisyon?" tanong ko, nang kumitid ang aking mga mata sa kanila. Malapit na si Dean ngayon; bumaba ang tingin niya sa aking mga binti at biglang may dumaloy na alon ng kamalayan sa akin.

"Isang maliit na kasunduan," sabi niya. Ang dalawa pa, na lumalapit sa kinaroroonan ko, ay naglakad nang mabagal at matatag hanggang marating nila ako.

Nangalit ang panga ni Dean. "Nasa ilalim ng presyur ang Crimson Pack. May mga taong nagbabantay sa pamilya mo, at may mga tao sa loob ng pack na kumikilos. Masyadong maginhawa ang pagkakapatapon sa iyo."

"Maginhawa para kanino?" tanong ko, tuyong-tuyo na ang lalamunan ko.

Tinitigan niya ako habang nagpapatuloy siya. "May ilang tao na gustong mawala ka, Sloane."

"Akala mo ba hindi ko 'yan alam? Kakapaalis at pagkakataboy ko lang sa aking pack dahil sa sariling kapatid ko. Pinanood kong ginagawan ako ng tsismoso ng nobyo ko at ng maldita niyang girlfriend. Kaya hindi, Dean, alam na alam ko ang tungkol sa mga taong gustong mawala ako."

"Hindi," sabi niya. "Sa tingin ko alam mo nga pero hindi mo maintindihan kung gaano ito ka-kritikal, at hindi mo pa rin alam ang buong katotohanan."

Tumingin-tingin ako sa silid, sinusubukang ayusin ang sarili, sinusubukang huwag hayaang maging takot ang galit. Dahil ang takot ay magpapahina sa akin. Ang takot ay magpapaalala sa akin ng paraan ng pagtingin sa akin ng nanay ko na para akong hindi niya nakikita. Ang paraan ng pagsipa sa akin ni Kris. Ang paraan ng pagngiti nina Barry at Kylie habang hinihila nila ako sa putikan.

Sobra silang lumapit kaya hindi na ako makagalaw. Sa hindi ko alam na dahilan, biglang naging mahirap huminga habang nakatitig ako sa kanila tatlo.

"Maaari naming ialok sa'yo ang proteksyon at paghihiganti sa lahat nila, sa isang kondisyon," sabi ni Dean, habang itinaas niya ang mga kamay niya sa mukha ko. Namanhid ako, pinipilit kong pigilan ang sarili kong suntukin ang hangin. Baka iniisip ko lang iyon... baka hindi nga lang dinampi sa mukha ko si Dean.

"Ano ang gusto ninyo?" tanong ko, itinaas ko ang baba ko para hindi nila makita na nanginginig ako.

Lumapit si Hunter. "Ikaw… para sa amin," sabi niya, mababa at may pagmamay-ari ang boses. Seryoso ang tingin sa mata niya, katugma ng ngiti na palaging nagpapakilig sa puso ko.

"Para sa tatlong buwan." Ang mga salita niya ay bumagsak na parang hatol.

"Walang-way." Mariing itinanggi ko, pero lumapit lang sila nang husto, matiisin at seryoso. May humawak sa leeg ko, inaangkin ako, habang ang tatlo sa kanila ay nakatitig sa akin na parang mga mandaragit na paikot-ikot sa kanilang biktima.

"Ang tapang mo naman," bulong ni Dean. "'Yan ang mga kondisyon namin."

"Ikaw, o wala, munting isa," pagpupursigi ni Logan.

Nangilabut ang lalamunan ko at nahirapan akong lumunok. Itinulak ni Dean sa mga kamay ko ang isang papel at panulat; sinilip ko pababa: isang kontrata na nagbubuklod sa akin sa kanila para sa loob ng tatlong buwan. Tatlong buwan na ako ay sa kanila. Tatlong buwan para hayaang sirain nila ako.

"Hindi." Mabilis akong umatras, sapat lang para makahinga. "Hindi ko ito kaya. Ang hinihiling ninyo sa akin—"

Halos hindi ko mabuo ang mga salita habang umaakyat ang apdo sa lalamunan ko. Ang mas masahol pa ay kung paano nila ako pinadama ng sobrang lapit, kung paano biglang tumugon ang katawan ko sa kanilang pagkalapit.

Parang ang p**i ko ay nakikiusap na k******n nila nang todo. Nanindig ang balahibo ko habang pinanonood ko silang nakatitig sa akin nang may pagka-eksakto.

"Kailangan kang mag-isip ng iba."

"Wala nang iisipin," bungad ni Dean. "Gusto ka namin at babayaran ka namin."

"Bayaran ninyo ako para maging alipin ninyo sa sex," sabi ko.

"Iyon ay… iyon ay–"

"Iyon ang gusto mo," sabi ni Hunter. "Nararamdaman mo ito sa iyong mga ugat. Ang pakiramdam na iyon kapag malapit kami. Ang kirot na dumadaloy sa iyong mga ugat. Gusto mong malaman kung ano ang iniisip ko?" Lumapit siya sa akin.

"Sa tingin ko, hinahangad mo ito. Hinahangad mo ang paghipo namin katulad ng pagkahangad namin sa'yo. Eksklusibo ito, at napaka-flexible. May opsyon kang itigil ito kailan mo man gusto."

Umakon ang lamig sa aking gulugod, umakyat ang init mula sa aking sikmura kasabay ng pabigat-bigat na paghinga habang sinisikap kong kumalma. Sinubukan kong tumingin o mag-isip ng ibang bagay maliban sa mga mainit na lalaking nakatayo sa harap ko.

"Dalawang araw na lang ang ibibigay namin sa'yo para pag-isipan ito," sa wakas ay sinabi ni Dean ngayon.

"Sloane," malambing niyang sabi, na para bang alam na alam niya kung ano ang sasabihin para matunaw ako.

"Nandito ang kontrata hanggang sa makapagdesisyon ka."