Angel Diaries {Mystic Realms 1}

“Als je daar naar binnen gaat, kom je misschien nooit meer levend naar buiten.”

 

Ze wenste dat ze had geluisterd, want op het moment dat ze de duivel zelf ontmoette— Axel Salvatore Rossi.

 

Alles veranderde…

 

*  

 

Het was niet zomaar een nachtclub zoals ze had verwacht. Het was iets meer— donker, een beetje saai en gevuld met vieze oude mannen die er happig op waren om hun vingers en pikken in de halfnaakte meisjes te steken die aan de palen dansten.

 

Olivia voelde de drang om over te geven. Haar ogen gleden over de hele plek, zich afvragend hoe haar zus het had klaargespeeld om in een plek als deze te werken. De sterke geur van alcohol en sigaretten sloeg tegen haar neusgaten terwijl haar benen haar door de onbekende omgeving droegen.

 

“Wie is zij?” Ze stopte onmiddellijk toen ze de vraag hoorde. Haar ogen gingen direct naar de man die het had gevraagd, niet naar haar, maar naar de persoon die haar meenam om hem te zien— de man voor wie haar zus werkte.

 

“Isabella’s zus.” De vriendelijke vreemdeling die haar hielp antwoordde, “Ze wil Sir. Ace ontmoeten.”

 

Ze zag hem naar haar staren met zijn linkeroog, het enige oog dat hij nog overhad. Olivia klemde haar kleine tas stevig vast, voelend hoe de hitte van zijn starende blik door haar lichaam ging.

 

“Ze kan hem niet ontmoeten.” Haar schouders zakten. Ze moest, het leven van haar moeder hing ervan af, “Je weet maar al te goed dat je haar hier niet moet brengen.”

 

“Ze weet wat ze kan verwachten.” De man die haar hielp kaatste terug, zijn stem overtuigend, “Ik heb haar alles verteld en ze is klaar om het risico te nemen.”

 

Olivia slikte. De manier waarop ze bleven praten over “deze man” was een beetje eng voor haar. Wie was hij? En waarom commandeerde hij zoveel respect en aandacht? En de angst? Was hij niet gewoon een mens zoals de rest van hen?

 

“Ik moet hem informeren.” De eenogige man accepteerde eindelijk, zijn stem een beetje dempend, “Hij heeft een vergadering die niet onderbroken kan worden. Je weet hoe het is.”

 

De andere man knikte, draaide zich om om Olivia een blik te geven terwijl de eenogige man zich omdraaide om weg te gaan. Zweetdruppels braken uit op haar voorhoofd en spanning nam haar hele lichaam over.

 

Als ze niet zo ver was gekomen, zou ze al weg zijn en terug op straat naar haar geboorteplaats. Maar, haar moeder… ze deed dit allemaal om haar te redden.

 

En haar zus, Isabella. Sinds ze zes jaar geleden vertrok om groenere weiden te vinden, hadden ze niets meer van haar gehoord tot het afgelopen jaar. Ze had hun een brief gestuurd, en het adres dat erop stond was de nachtclub waar Olivia nu stond, wachtend om weer herenigd te worden…

 

“Je kunt nu naar binnen,” ze wist niet wanneer hij weer verscheen, hen leidend naar een donkerder, afgezonderd gebied, “De baas wacht.”

 

Ze gaf een klein knikje, haar handen plotseling trillend. Haar benen volgden de leiding van de man voor haar, terwijl ze haar geest trainde om zich voor te bereiden op het ergste.

 

Maar, op het moment dat ze naar binnen liepen… was het het exacte tegenovergestelde van wat ze had verwacht.

 

Drie mannen zaten rond een tafel. En twee anderen stonden achter hen, met donkere zonnebrillen en pakken. Dikke rook vulde de lucht en de sterke geur van drugs sloeg tegen haar neusgaten, waardoor ze zich verstikt voelde.

 

Het voelde alsof dit deel van de club alleen voor VIP’s was, omdat alles er anders en exquisier uitzag dan de andere plekken die ze was gepasseerd.

 

“Grant...” Een hese stem riep voordat ze zich volledig konden installeren, “Wie is zij?” Olivia was de tel kwijtgeraakt van hoe vaak ze die vraag had gehoord sinds ze daar was. Maar deze keer voelde het anders. Het was de stem… de man…

 

Ze hief haar hoofd, duwde haar blik door de mannen die naar haar staarden en fixeerde hem alleen op de enige die haar aandacht trok.

 

Hij had donker haar, doordringende groene ogen die door de hare boorden, en een scherpe neus. Olivia liet haar ogen verder dwalen naar zijn lippen— vol en verleidelijk. En die sterke kaaklijn. Het moest hem zijn, de enige en echte Axel Salvatore Rossi. De man waarvoor haar zus haar had gewaarschuwd in haar brief…

 

“Wat is je naam, Kitty?”

 

Zijn stem was diep, bezitterig maar berekenend. Een ruk van de man die haar had geholpen maakte haar duidelijk dat zij degene was naar wie hij verwees.

 

“M…Ik?”

 

Hij trok zijn wenkbrauwen naar haar op, en ze merkte het litteken boven de rechter op.

 

“Zeg hem je naam.” De man fluisterde, zijn hoofd licht gebogen en handen stevig voor zijn torso geplaatst.

 

Ze slikte, trok haar blik terug om ergens anders te plaatsen, “Ik ben— Ik ben Olivia… Olivia Flynn.”

 

Hij zei niets. Geen van hen deed dat. Het enige wat in de volgende paar minuten van stilte gebeurde was het puffen van rook in de al gevulde lucht.

 

“Olivia…” herhaalde hij, liet de naam bezinken terwijl hij zijn lichaam naar voren duwde in zijn stoel. “Dus, jij bent Isabella’s zus.”

 

Ze knikte, zich niet bewust van wat haar antwoord op het punt stond haar in te gooien. Het klonk niet als een vraag. Het was een bevestiging.

 

Zijn ogen staarden naar haar, namen elk detail in zich op. Haar kleren waren gekreukeld en vervaagd, maar haar lichaam maakte ze er goed uitzien. Haar haar had in een knot moeten zitten— maar het was al rommelig. Hij zag een gelijkenis met zijn ex-werknemer, en hij wist dat ze de waarheid vertelde. Misschien een deel ervan.

 

“Wat denk jij?” Vroeg hij de man naast hem, wiens ogen en gedachten haar al aan het verslinden waren, “Moet ik haar houden, Viper?”

 

Viper likte met zijn tong over zijn lippen, niet in staat zijn wellustige gedachten weg te houden. “Die tieten zijn perfect.” Gaf hij hongerig aan, “Als jij haar niet wilt, dan neem ik haar.”

 

Olivia deed een stap achteruit. Ze wist niet wat ze insinueerden, maar ze wist verdomd goed dat ze wellustige gebaren en opmerkingen over haar lichaam maakten.

 

“Ik ben hier alleen gekomen om mijn zus te vinden.” fluisterde ze, haar ogen gaven de angst die ze voelde prijs, “Alsjeblieft, ik hoorde dat ze hier is en ik gewoon—‘’

 

“—Je zult het prima doen, Kitty.” zijn stem was eng toen hij onderbrak, en ze zag hem zijn ogen naar haar vernauwen en met zijn vingers in de lucht knippen.

 

Gevaar! Haar geest schreeuwde naar haar. Olivia probeerde weg te rennen, maar werd van achteren gegrepen. Het was dezelfde man die haar had geholpen, hij was degene die haar stevig vasthield. 

 

En dat was toen ze het wist… haar zus blufte niet in haar brief toen ze haar waarschuwde om haar niet te zoeken. Isabella had haar gewaarschuwd dat de wereld waarin ze zichzelf had bevonden gevaarlijk en onbetrouwbaar was. En ze had er niets van begrepen tot nu…

 

“Laat me los,” huilde ze, haar tas gleed uit haar handen en viel op de vloer, “Je zei dat je me zou helpen mijn zus te vinden.”

 

Axel vernauwde zijn ogen. Hij had op dit moment gewacht. En net toen hij niet had geprobeerd te zoeken, liep ze recht in zijn val… wat een makkelijke vangst.

 

“Grant.” zijn stem werd dieper toen hij riep, “Je weet wat je moet doen. Neem haar.”

 

“Neeoo.” Ze huiverde, haar hele lichaam vocht met weerstand. Maar hij was te sterk. Olivia schopte en krabde, maar geen enkele inspanning hielp.

 

Haar ogen vingen zicht op een van de mannen die naar haar toe liep. Zijn handen tilden zijn jasje licht op en ze zag een pistool veilig weggestopt in zijn broek. Het was een waarschuwing. Ze wist het.

 

“Alsjeblieft, laat me gaan.” Smeekte ze, haar tranen stroomden al over haar wangen, “Ik wil gewoon… ik wil gewoon mijn zus.”

 

Axel wendde zijn ogen af, zijn vuisten balden zich. Hij probeerde zichzelf te kalmeren, puffend rook uit zijn pijp en zich wendend tot Viper om hun gesprek voort te zetten.

 

Olivia voelde een naald in haar huid gaan, scherp en doorborend. Ze schreeuwde, maar het was nutteloos. Langzaam begon haar lichaam het op te geven. Haar ogen begonnen te sluiten en het volgende wat ze zag was duisternis die haar omhulde.

 

“Ik heb je gewaarschuwd, Liv. Ik heb je gewaarschuwd om me niet te zoeken.” Ze hoorde de stem van haar zus spreken, maar het was al te laat.

 

De duivel had haar nu. 

 

En ze zou hem nooit meer ontsnappen.