Chapter 6 : New Professor

Namasdan kong madilim ang kalangitan nang sandaling mapatitig ako sa labas ng bintana ng classroom namin, wala pa naman akong dalang payong ngayon, hindi ko rin dala ang kotse dahil nag commute lang kami kanina dala ng katamarang ayoko talagang magdrive.

“Beh, yung bago nating prof!”

“Ang pogi, shít”

“Crush ko na siya”

Sari-sari ang nakakabinging bulungan na bumulusok sa classroom namin nang sandaling pumasok ang isang propesor na tingin ko ay mga nasa edad 20s pa lang—matangkad, gwapo, matangos ang ilong, at kulay abo ang mga mata niyang hindi ko maiwasan na titigan.

“Quiet class!” aniya sa baritonong tinig nito na siya ngang sinunod ng buong klase, sobrang lakas ng kabog nitong dibdib ko na hindi ko mawari kung bakit. “Good afternoon, everyone. My name is Damiel Kyle Paredes, and I will be your professor for literature. I'm pleased to meet all of you” pagpapakilala niya sa sarili dahilan upang napalunok ako ng ilang beses kasabay ng pag-alon ng nakaumbok niyang adams apple,

What the h3ck?! Kamukhang kamukha siya si Damian, kuya niya siguro—

Agad akong nabalik sa wisyo nang bigla akong sikuhin ni Jellai na siyang seatmate ko, tinatawag na pala ako prof para sagutin yung tinatanong niyang hindi ko naman alam.

“What is the answer?” he said.

Nahihiya akong umiling-iling, “I don't know the answer prof, sorry po” sagot ko. Kumunot naman ang noo niya kasabay ng patagong pagtawa ng aking mga kaklase,

Nakakabwísit!

“Confirmed that you're not paying attention in my class. I pointed at you para umpisahan ang introduce yourself, what's your name?” maistriktong tanong nito sa akin. Mukhang mayaman ang postura ng lalaking ito, at sobrang layo sa pormahan ni Damian na mukhang gusgusin.

“I'm Leana V. Allegre” nakayuko kong turan ngunit nahagip sa sulok ng mga mata ko na bahagya siyang napangisi, “So ikaw pala 'yun, oh I see” He said that makes me think, nakwento na kaya ako ni Damian sa kanya?! What if they're not poor, edi nakakahiya kasi jinudge ko si Damian base lang sa pisikal nitong itsura, dang it! ang t4nga ko!

“Bakit prof?” tanong ko upang kumpirmahin ang hinala kong kapatid niya nga talaga si Damian o kahit relatives man lang. “Nothing” walang emosyon niyang turan dahilan upang magsalubong ang dalawa kong kilay.

Habang nagpapakilala ang iba kong mga kaklase ay hindi nga mawaglit-waglit sa utak ko ang isiping sinabi ni Damian kay prof Damiel ang tungkol sa ginagawa naming pagpapanggap. Nakakahiya kasi ginagamit ko lang ang kanyang kapatid para sa plano ko.

“Huy! Sabog ka'ba? Kanina ka pa tinatawag ni prof!” pagkalabit ulit sa akin ni Jellai, natutulala na pala ako sa kawalan nang hindi ko namamalayan, “Kíngina Leana!” I murmured to mind.

Agad akong tumayo mula sa aking kinauupuan, “Sorry po ulit” nahihiya kong giit ngunit isang matalim na tingin lamang ang iginawad niya sa akin, sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko dahil sa kaba.

Bwísit! Ano bang problema niya sa akin at palaging ako nalang ang napapansin niya?!

“Nakakabagot ba ako magturo, at bigla ka nalang natutulala dyan, miss Allegre?” seryosong tanong niya sa akin.

“Hindi po prof, may iniisip lang po” sagot ko.

“Sino?”

“P-po?”

“I said, who?! Si Damian ba?” He asked with a deep and husky voice. Tumango-tango ako dahil sa takot nang sandaling kalampagin niya ang mesa,

“K-kapatid niyo po ba si D-damian?” nauutal kong tanong buhat sa panginginig ng mga tuhod ko, “Follow me at my office, miss Allegre” mabilis siyang naglakad palabas dahilan upang maistatwa pa ako mula sa aking aking kinatatayuan, nagulat ang mga kaklase ko na maski ako ay napa awang din ang bibig.

“Nagselos yata si prof” nakangising bulong ni Jellai sa tenga ko bago siya tuluyang tumayo para itapon ang basura ng bubble gum na kanyang nginangata.

I suddenly raised my one eyebrow.

Imposibleng may gusto sa'kin si prof Damiel, He probably hates me because of what I did to Damian.

Dali-dali na nga akong tumakbo upang sundan ang aking propesor, naabutan ko naman siya bago tuluyang magsara ang pintuan ng kanyang opisina, “Do you like my half-brother?” bungad niyang tanong sa akin.

Hindi ko alam kung anong isasagot ko, should I tell the truth that I don't have feelings for Damian or I'll just tell him na nagugustuhan ko na rin si Damian kahit hindi naman?!

“Do you like him?!” tanong niyang muli.

He suddenly pinned me against the wall dahilan upang mahirapan akong gumalaw sa masikip na espasyong ibinibigay niya sa akin, “yes, nagugustuhan ko na rin siya” pagsisinungaling ko nga para hindi na madagdagan pa ang galit niya sa akin but the h3ck, I'm wrong!

Nilagay niya sa aking likuran ang natitirang buhok na tumatabon sa aking leeg, I can feel his warm breath on my neck that sent shivers down my spine. “1.0 na grades in my subject, layuan mo si Damian” mariin niyang bulong sa aking tenga.

Dali-dali ko siyang tinulak, “Ayoko nga. I love your brother, hindi ko siya ipagpapalit sa 1.0 na grades” pagdidiklara ko upang sakyan ang mga nangyayari, malinaw na ayaw niya sa akin kaya gusto niya akong palayuin kay Damian. “Your grades or my brother?” pagbabanta nito dahilan upang mapalunok ako ng magkailang beses, nanlulumo ako sa isiping hindi ako makakagraduate ngayong taon kung may bagsak ako na kahit isang subject lang.

“Chill, Leana! Hindi ka ibabagsak n'yan. Prove to him that you really love his brother.” I whispered to my mind as took a deep breath.

“Prof, I understand if you're concerned to your brother. I'm not perfect girlfriend for him but I'll do everything para maging deserving ako para sa kany—”

“Fvck the shút up!” He shouted.

Bakas na bakas sa mukha nito ang galit dahilan upang mapahakbang nang paatras ang isa kong paa,

Did I say something bad?!

Before I could speak up to ask a question, the door suddenly opened. Iniluwa nito si Damian na matalim ang titig kay prof Damiel, walang pasabi niya itong pinaulanan ng suntok dahilan upang maistatwa ako sa sulok.

I was stunned for what he did. Hindi yata sila okay ng kuya niya kaya ganoon na lamang kainit ang dugo nila sa isa't isa.

Nanginginig na ako sa gilid, hindi ko maiwasang hindi maalala ang mga tagpo noong grade eight pa lamang ako—kung paano pinat4y ng isang gang ang boy bestfriend ko noong highschool, I don't want to remember that but it keeps flashing to my mind.

“Tama na!” nakapikit ko ngang sigaw habang nakatakip pa sa tenga ang dalawa kong mga kamay. Umiiyak na pala ako nang hindi ko namamalayan, they stopped fighting each other.

Damian quickly rushed to my side, walang pasabi niya akong binuhat palabas sa opisinang iyon, patuloy sa panginginig ang aking katawan buhat sa isang trauma na ayaw akong palayain. Kasalanan ko kung bakit nàmatay si Ryo—ang boy bestfriend ko.