KABANATA 5

Muntik pang matumba si Natalie dahil sa pagkakatulak sa kaniya ni Mateo.

Kakatapos lang i-check ng doktor ang kalagayan ni Antonio. Napalingon ito kina Mateo at Natalie.

“Kumusta na ang kalagayan ng lolo ko?” agad na tanong ni Mateo.

“Stable na ang kalagayan ni Mr. Garcia. Pero nanghihina pa rin siya sa ngayon. Kailangang mabantayan ng diyeta niya. At kailangan niya ring magpahinga. Higit sa lahat, dapat ay lagi siyang nasa magandang mood. Panatilihin niyo siyang masaya at huwag na huwag niyo siyang stressin at biglain.”

Matapos ibilin iyon ay lumabas na ng silid ang doktor.

“Mateo, Natalie, nakuha niyo na ang marriage certificate niyo ngayon, hindi ba? Mateo, siguraduhin mong bibigyan mo oras at atensyon ang asawa mo. Hindi niyo na ako kailangang bantayan.”

“Mr. Garcia…”

Napakunot ng noo si Antonio. “Bakit Mr. Garcia pa rin ang tawag mosa ‘kin? Hindi ba dapat ay lolo na? At saka bakit ka humihingi ng patawad?”

“A-Ano po kasi…”

Ngunit bago niya pa masabi ang kaniyang sasabihin ay pinigilan na siya ni Mateo sa pamamagitan ng paghigpit ng hawak nito sa kaniyang palapulsuhan.

“Ang ibig niyang sabihin, lo, paano kami makakapag-focus na mag-quality time kung ganito ang kalagayan niyo? Hindi kami makakapag-enjoy gayong alam naming narito ka.”

Natigilan si Natalie.

Hindi ba’t gusto siya nitong ibulgar kanina?

Natawa si Antonio. “Hay nako, Natalie. Unang kita ko pa lang sa ‘yo, alam ko nang mabuti kang bata,” aniya.

“Narinig niyo naman ang sinabi ng doktor, ‘di ba? Maayos na ang kalagayan ko. At isa pa, marami namang doktor at nurse na magbabantay sa ‘kin dito. Napaka-espesyal ng araw na ito. Lumakad na kayo at enjoyin niyo. Mateo, makinig ka sa ‘kin.”

Napabuntong hininga na lang si Mateo. “Opo, lo. Magpahinga na kayo.”

Hinawakan ni Mateo ang kamay ni Natalie at saka siya hinila palabas. Nang makalabas na sila sa kwarto ay agad niyang binitawan ang kamay ng dalaga. Niluwagan niya ang kaniyang necktie dahil pakiramdam niya ay para siyang sinasakal.

“Hindi pwedeng ma-stress si lolo ngayon. Kaya hindi muna natin sasabihin ang totoo sa kaniya.”

Kapag nalaman ng lolo niya na pinilit siya nitong magpakasal sa babaeng katulad ni Natalie, siguradong magagalit ito.

Naintindihan ni Natalie ang sitwasyon.

Tinapunan siya ni Mateo nang malamig na tingin. “Lalong tumitindi ang pandidiri ko sa ‘yo habang tumatagal na gamit mo ang apelyido ko.”

Nabato si Natalie sa kaniyang kinatatayuan. Kinuyom niya ang kaniyang kamao. Pakiramdam niya ay hinubaran siya sa mga sandaling iyon.

Kahit pa sabihin na arranged marriage lang ang kasal nilang dalawa, hindi niya naman siguro deserve na marinig iyon mula mismo sa kaniyang asawa.

Pero wala siyang magawa. Alam niya namang may kasalanan talaga siya. Marumi siyang babae.

Nag-iwas ng tingin si Mateo. “Kailangan muna nating asikasuhin ang annulment papers. Babalitaan na lang kita. Sa ngayon, habang hindi pa tuluyang gumagaling si lolo, kailangan mong magpanggap na isang mabuting apo. Naiintindihan mo ba?”

“Hmm.” Tumango si Natalie.

Naglakad na palayo si Mateo.

Naiwan naman si Natalie sa kaniyang pwesto. Mapait siyang napangiti.

Hindi niya masisisi ang lalaki kung bakit ito galit sa kaniya. Pero hindi niya pa rin maiwasang masaktan.

Sino bang babae ang hindi nangarap na magpakasal dahil sa pag-ibig?

Naranasan niya kung paano mahalin. Pero nakaraan na ‘yon.

Sa halip na pumunta sa hotel na inihanda ni Mateo para sa kaniya, dumiretso si Natalie sa kaniyang dorm sa San Jose University.

Ngayong alam niya kung gaano siya kinamumuhian ng lalaki, sigurado siya hindi na nila kailangan pang tumira sa iisang bubong.

Kinagabihan, nakatanggap ng tawag si Natalie mula kay Isaac.

[Available si Mateo next Wednesday. Pupunta siya sa Civil Affairs Bureau para mag-file ng annulment. Pwede ka ba sa araw na ‘yon?]

“Oo. Pupunta ako.”

Nanatiling kalmado si Natalie pagkatapos ng tawag. Isa lang iyong marriage for convenience kaya wala siyang dahilan para malungkot. Pero hindi niya inaakalang ganito kabilis iyong matatapos.

Dahil sa ilang gabing stress at pagod, agad siyang nakatulog ng gabing iyon.

Kinabukasan, tila ba bumalik ang lakas ni Natalie. Naghanda na siya para magtungo sa kaniyang duty.

Nag-aaral siya ng medisina sa San Jose University. At kasalukuyan siyang nagpa-practice ng surgery sa isang ospital na related sa kaniyang pinapasukang unibersidad.

At ngayon, naka-assign siya sa isang outpatient clinic.

Nang matapos ang kaniyang shift ay dumiretso siya sa town. Nang makarating siya roon ay naroon na sina Nilly at Chandon. Magkaklase sila simula pa elementarya at hanggang ngayon ay nasa iisang unibersidad pa rin sila, magkakasama.

Tulad ni Natalie ay nag-aaral din ng medisina si Nilly, sa ibang ispesyalisasyon nga lang. Habang si Chandon naman ay nag-aaral ng business. Nauna itong grumaduate sa kanila ng isang taon.

Mula noon ay naging busy na sila sa kani-kanilang buhay. Kaya naman hindi na sila gaanong nagkikita.

Kakagaling lang ni Chandon sa ibang bansa kaya agad siyang nag-schedule ng dinner para sa kanilang tatlo.

“Nandito na si Natnat!”

Napatingin si Natalie sa dami ng pagkaing nakahain sa kanilang mesa.

“Bakit naman ang dami niyong inorder?”

Natawa si Nilly. “Nako! Mas malaki pa ang mata ni Chandon kaysa sa bituka niya. Buti na lang at narito tayo para ubusin ang tira niya. Lagi niya na lang talaga tayong dinadamay sa mga cravings niya.”

“Okay. Hindi na kita iimbitahan sa susunod,” ani Chandon. Tinaasan niya ng kilay at saka nginisihan si Natalie. “Si Natnat na lang isasama ko sa susunod. Damihan mo ang kain, Natnat. Huwang mong bibigyan si Nilly ah!”

Sinamaan ng tingin ni Nilly si Chandon. “Ayoko na sa ‘yo!”

Nagtawanan silang tatlo dahilan para gumaan ang pakiramdam ni Natalie.

Napatingin si Chandon sa kaniya. “Nabalitaan mo na ba?”

“Ang alin?”

Nagtinginan muna sina Nilly at Chandon bago sagutin si Natalie. “Babalik na raw si Drake.”

Napatigil si Natalie sa akmang pagsubo. Bahagyang namutla ang kaniyang mukha. Maya-maya pa ay umiling siya.

“Hindi ko nabalitaan.”

“Nag-chat siya sa GC. Sabi niya gusto niyang makipagkita sa ‘ting lahat pagkabalik niya.”

Ang sinasabing group chat ni Chandon ay ang group chat na kasapi siya noon. Ngunit nang mag-break sila ni Drake ay nag-leave siya roon. Kaya naman wala siyang balita rito.

Muli siyang tinanong ni Chandon. “Natalie, kapag ba dumating ‘yong araw na ‘yon, sasama ka ba?”

Tumaas ang kilay ni Natalie. “Bakit naman ako pupunta?”

“Class reunion natin ‘yon. Ano ka ba? Minsan lang ‘yon mangyari,” dagdag ni Nilly.

Pero muling umiling si Natalie. “Bakit ko naman gugustuhing makita ang ex ko? Simula nang maghiwalay kami, wala na akong intensyong makipagkita pa sa kaniya ulit.”

Hindi niya namalayan na nakuyom na niya ang kaniyang kamao.

Agad na napansin ni Nilly ang pagbabago ng mood ni Natalie. “Huwag ka nang magalit, Natnat.”

Binalingan niya ng masamang tingin si Chandon. “Huwag mo na nga siyang babanggitin ulit! Hindi natin kailangang makita ang gagong ‘yon!”

“Sorry na,” malumanay na sabi ni Chandon. Maya-maya pa ay kinindatan niya si Natalie. “Sa totoo lang, kung hindi lang umepal si Drake, baka sakaling ako ang nakatuluyan ni Natalie ngayon. Hindi niya alam kung paano pahalagahan ang Natnat natin.”

Muntik nang masamid si Nilly sa kaniyang iniinom. “Lakas naman ng confidence mo, master.”

“Syempre!” ngiting-ngiting sagot niya. Maya-maya pa ay bigla itong nagseryoso. “Natnat, ginugulo ka na naman ba ng bruha?”

Bruha ang tawag nila kay Irene.

Dahil sa magkakasama silang lumaki, alam ng dalawa kung gaano kagulo ang pamilya ni Natnat.

Pero ngayon, walang balak sabihin si Natalie tungkol sa kaganapan sa kaniyang pamilya.

Umiling siya saka ngumiti. “Hindi naman. Okay lang ako.”

“Naninigurado lang.” Bakas ang pagiging protective sa boses ni Chandon. “Kapag may nangyari sa ‘yo, sabihan mo ako agad. Alam mo namang lagi lang ako nandito para sa ‘yo.”

“At syempre, ako rin!” sabat ni Nilly.

Napangiti si Natalie. “Salamat sa inyong dalawa.”

Ayaw nang maging pabigat ni Natalie sa dalawa. Alam nitong may sarili ring problema ang mga ito. At kahit pa sabihin ng mga ito na hindi siya pabigat, ayaw niya pa ring i-take advantage iyon. At isa pa, nahanapan niya na naman ng solusyon ang problema nila.

Naunang umalis si Chandon dahil may lakad pa raw ito. Samantala, nakisabay si Natalie kay Nilly pabalik sa kaniyang dorm.

Nang gabing ‘yon, hindi makatulog si Natalie. Nakailang baling siya pero puno pa rin ang kaniyang isip.

Si Drake…

Babalik ba talaga siya?

Gaano na ba katagal simula nang huli silang nagkita?

Tatlong taon na.

Nang sumapit ang day off ni Natalie ay agad siyang nagtungo sa San Jose Sanatorium. Halos linggo-linggo niyang dinadalaw si Justin doon. Kahit pa minsan lang siyang kausapin nito dahil mayroon itong sariling mundo.

Habang nakasakay siya sa bus ay nakatanggap siya ng isang friend request sa Messager. Hindi niya nakilala ang user ID kaya naman binalewala niya lang iyon.

Dala-dala ang pinamiling gamit at pagkain para kay Justin, binuksan niya ang pinto ng silid kung nasaan ito.

“Iyak! Umiyak ka!”

“Wala kang kwenta!”

Isang matining na boses ng babae ang bumungad kay Natalie. Nasundan iyon ng lagitik ng malutong na sampal at nang-iinsultong tawa ng babae.

“Bobo! Ni hindi mo alam umiyak kahit sinasaktan ka na! Anong silbi ng buhay mo kung ganiyan?!” Muling tumawa ang babae.

Kaagad na nakaramdan ng matinding galit si Natalie.