Bölüm3

Bir sonraki uyandığımda gözlerim bağlanmıştı. En ufak bir ışık zerresini bile göremiyordum.

Ellerim ve bacaklarım bağlıydı. Sırtımdan yayılan acı bütün bedenimi sarıyordu.

Beni bağlayan ip yukarı çekildi.

Ardından ayaklarım buz gibi suya daldı.

Su yavaş yavaş yükseldi; önce göğsümü, sonra başımı sardı…

Nefes alamıyordum.

Yardım diye bağıramıyordum bile.

Çırpınıp dururken sonunda beni yeniden yukarı çektiler.

Ciğerlerime büyük nefesler doldurdum. Öyle şiddetle öksürdüm ki sonunda sesim bile çıkmaz oldu.

Havuzun kenarındaki kişi nihayet konuştu.

"Bulaşmaman gereken birini kızdırdın. O kişi seni cezalandırmam için beni gönderdi."

Tek kelime edemeden beni yeniden suya attılar.

Bu defalarca tekrarlandı.

Her boğulmak üzere olduğumu hissettiğimde, beni sudan çıkarıyorlardı.

Sonunda işkencecim telefonla konuşurken beni yere bıraktılar.

"İş tamam, Patron."

Hattın diğer ucunda Connor'ın sesini duydum.

"Hemen oradan ayrıl. Geri kalanıyla ben ilgileneceğim."

Çok geçmeden uzaktan aceleci ayak sesleri duyuldu.

Ardından bağlarım çözüldü ve sıcak bir kucaklamanın içine alındım.

Bilincimi kaybetmeden önce Connor'ın gözlerindeki yaşları gördüm.

"Özür dilerim, Willow. Sana zarar vermeye kıyamıyorum ama Wendy'ye zarar vermemeliydin. Bu dersi iyi öğrenmelisin."

Bana zarar vermeye kıyamadığını nasıl söyleyebiliyordu?

Beni işkence ettiren kişi bizzat kendisiydi.

Bu, önceki hayatımızdaki çelişkilerle dolu ilişkimizin aynısıydı.

Connor beni daireme götürdü.

Annem öldükten sonra Connor sık sık beni görmeye, benimle ilgilenmeye gelirdi.

Hatta ona evimin bir anahtarını bile vermiştim.

Eve doktor çağırdı.

Doktor iyi olduğumu doğruladıktan sonra Connor gece boyunca başucumda kaldı, benimle ilgilendi.

"Özür dilerim, Willow. Düğünümüzden sonra her şeyi telafi edeceğim."

Şafak sökmeden önce, giderken bunu söylediğini duydum.

Ama düğün diye bir şey olmayacaktı.

Bundan emin olacaktım.

Doğruldum. Başım hâlâ ağrıyordu.

Bacaklarım önceki gece bağlı kaldığı için sağ bacağımı hafif aksatarak yürüyordum.

Elimi cebime attım.

Neyse ki annemin figürü hâlâ yanımdaydı.

Kapı birden tekmelenerek açıldı.

Wendy hışımla karşıma çıktı.

Arkasında her zamanki gibi peşinden ayrılmayan zengin sosyetik kızlar vardı.

Ne kadar perişan göründüğümü fark eden Wendy kahkahalara boğuldu.

"Ne oldu sana, abla?"

Cevap vermedim.

Tam çıkmak üzereydim ki Wendy konuştu.

"Dün gece neden neredeyse boğulduğunu biliyor musun?"

"Connor dün gece seninle lunaparka gitmedi, değil mi? Hurac'a gidip o evlilik anlaşmasını yerine getireceğini bilmemesi ne büyük talihsizlik. Ona dün gece veda etmek istediğini de bilmiyor."

"Ona sadece eve gidip yine olay çıkardığını ve beni havuza ittiğini söyledim. Sonra seni cezalandırmaları için birilerini ayarladı."

"Kaçıranlara, seni suya tekrar tekrar sokmaları için fazladan para verdim. Zavallı Willow!"

"Kes sesini. Connor'ın gerçeği öğrenmesinden hiç mi korkmuyorsun? Yalancılardan nefret eder."

Wendy'nin keyfi daha da yerine geldi.

"Peki, bunu nasıl öğrenecek? Yakında yurt dışına gideceksin. O mafya Patronunun üç karısı öldü. Sence ne kadar hayatta kalabileceksin?"

Wendy bir işaret verdi.

Birkaç kişi üstüme gelip beni yere bastırdı.

Wendy elimdeki figürü aldı.

"Her şeye senden sahip olduğumu söylememiş miydin?"

Konuşurken elini havaya kaldırdı.

"Öyleyse, sahip olduğun her şeyi nasıl yok ettiğimi izlemeni istiyorum."

"Hayır!" diye bağırdım.

Ama faydası yoktu.

Figür yere çarptı ve tanınmayacak kadar parçalandı.

Parçaları toplayıp yeniden bir araya getirmeye bile fırsat bulamadan Wendy, korumalarına beni arabaya atıp havaalanına götürmelerini emretti.

Connor işini bitirip beni aramak için daireme geldiğinde, her yer karanlığa gömülmüştü.

İçini kötü bir his kapladı ve Lidell Malikânesi'ne aceleyle gitti.

"Bay Lidell, Willow nerede?"

"Willow mu? Şimdiye kadar Hurac'a varmış olmalı."

Connor'ın kalbi deli gibi çarpmaya başladı.

Sesi titreyerek sordu, "Hurac'ta ne işi var?"