Bölüm 2

"Bay Lidell'la konuşup onu ikna edeceğim. Gordon ailesi de bu evlilik anlaşmasından çıkmanın bir yolunu bulmak için elinden geleni yapacak."

Connor elimdeki belgeye baktı, sonra birden güldü.

"Willow, babana yalvarıp benim seninle evlenmemi mi sağlamaya çalışıyordun? Belli ki o da bu mesele yüzünden çok bunalmış. Seni bu yüzden dışarıda bekletiyor."

"İçeri gir. Wendy'nin güvende olduğundan emin olur olmaz, söz verdiğim gibi seninle evleneceğim. Artık bu meseleyi dert etmene gerek yok."

Bunları söyledikten sonra Connor bana şefkatle baktı, ardından elimin üstünü usulca okşadı.

Çocukken de tam böyle davranırdı.

Belki birlikte büyürken benden gerçekten hoşlanmıştı.

Ama önceki hayatımda yaşadıklarımızın ardından, onun gerçekten sevdiği kişinin Wendy olduğunu biliyordum.

Sonunda birbirimize acı çektirecek, kötü bir sona sürüklenecektik.

"Benim için endişelenmene gerek yok."

Elimi onun dokunuşundan çektim.

Connor kaşlarını çattı. Elimdeki belgeyi alıp göz gezdirdi.

"Neden böyle konuşuyorsun, Willow? Büyürken senin için yeterince endişelenmedim mi?"

Bu doğruydu.

Annelerimiz ileride evlenmemiz için anlaşmıştı. Bu yüzden birlikte büyümüştük.

Annem öldükten sonra ona giderek daha çok bağlanmıştım.

Ama hayallerimden uyanmanın vakti çoktan gelmişti.

Elini ittim ve evlilik anlaşmasını geri aldım.

"Artık hepimiz büyüdük, Connor. Bu kez herkes istediğini elde edecek."

"Neden bahsediyorsun? Bu evlilik anlaşması kesinleşti. Benden başka kiminle evleneceksin?"

Ona sessizce baktım.

Bu hayatta giden kişi ben olacaktım.

Böylece Connor o korkunç sel felaketinde ölmeyecekti.

Önceki hayatımda her şeyin yalnızca acı ve kalp kırıklığıyla biteceğini bilmeme rağmen, Connor'a duyduğum sevgiyle güveni yok etmek o kadar kolay değildi.

Sonunda günün sıcağına daha fazla dayanamadım ve bayıldım.

Bilincimi tamamen kaybetmeden önce, Connor'ın beni endişeyle kollarına çektiğini gördüm.

Gözlerimi açtığımda hastanenin keskin dezenfektan kokusu burnuma doldu.

Connor yatağın yanında duran sandalyede uyuyordu.

Bir eli battaniyemin köşesinin üzerindeydi.

Önceki hayatımda söylediği son sözler olmasaydı, onu o hâlde görünce benim de sevildiğime inanabilirdim.

Uyandığımı sezmiş gibi Connor da hemen gözlerini açtı.

Kaşlarını çatarak sordu, "Sana sadece sakin olmanı söyledim. Sen ise sıcaktan bayıldın. Bedeninin hep zayıf olduğunu bilmiyor musun?"

"Connor."

"Efendim?"

"Çocukken hep gittiğimiz lunaparkı hatırlıyor musun?"

"Elbette. İlk kez atlıkarıncaya bindiğinde ağlamıştın. Sana şeker alana kadar da susmamıştın."

Ona bakıp gülümsedim.

"Beni bir kez daha oraya götürür müsün?"

Connor'ın yüzü biraz asıldı.

"Neden böyle konuşuyorsun? İleride evlendikten sonra istediğin kadar gideriz."

"Bizim için artık bir gelecek yok," diye düşündüm.

Ama bunu sesli söylemedim.

Wendy onunla evlendiğinde, Connor kesinlikle büyük bir şok yaşayacaktı.

"Bu akşam gidelim. Artık iyiyim."

"Peki, sadece bu kez. Sonrasında aileni Hurac mafyasıyla bağlayan o evlilik anlaşmasıyla ilgilenmem gerekiyor."

Connor fazla kalmadı.

Lunaparkın girişinde buluşmak üzere benimle ayarlama yaptıktan sonra, bazı işlerle ilgilenmek için ofise döndü.

Ben de birkaç eşyamı toplamak için daireme gittim.

Annem öldükten sonra babam Wendy'yle annesini Lidell Malikânesi'ne getirmişti.

Ben de evden ayrılmıştım.

Wendy hayatımıza girmeden önce Connor, her doğum günümde bana kendi elleriyle oyduğu bir figür hediye ederdi.

Bu figürlerin her biri farklıydı.

Biri eskiden beslediğim köpeği temsil ediyordu. Bazıları ise zarif çiçek buketleri şeklindeydi.

Hatta annemle beni gösteren bir figür bile vardı.

Bu gelenek, Wendy'nin eve getirildiği yıl, on sekizinci doğum günümde sona ermişti.

O günden sonra figürler Wendy'ye gider oldu.

Bana gelen hediyelerse Connor'ın asistanının gelişigüzel aldığı, gönülsüzce seçilmiş şeylerden ibaretti.

Annemle beni gösteren figürü yanıma aldım.

Diğerlerini ise gönderilmek üzere paketledim.

Her şeyi bitirdikten sonra buluşma yerinde Connor'ı beklemeye başladım.

Ama lunaparktaki bütün ışıklar söndükten sonra bile Connor gelmedi.

Telefonuma ne bir mesaj ne de bir arama düşmüştü.

Yağmur başladı.

Yanımda şemsiyem yoktu.

Beni almaya gelecek bir şoförüm de yoktu.

Yağmur kıyafetlerimi sırılsıklam etti, saçlarımdan süzüldü.

Ve o an, önceki hayatımdaki sel felaketi gözümün önüne geldi.

Kalbim acıyla sıkıştı.

Arkamdaki lunaparka son kez baktım.

Connor'la birlikte sayısız mutlu anı biriktirdiğimiz yere.

"Hoşça kal, Connor. Umarım bir daha hiç karşılaşmayız. Umarım bu hayatta mutlu olursun," diye düşündüm.

Daha dönüp gitmeye fırsat bulamadan, arkadan gelen sert bir darbe beni savurdu.