บทที่ 2 จูบเรียกน้ำย่อย NC

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนหกโมงเช้า หลังจากไอริสได้นอนไปไม่ถึงสามชั่วโมง

หญิงสาวเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์ทั้งที่ยังไม่ลืมตา เมื่อเห็นเวลาอยู่บนหน้าจอก็อยากโยนมันทิ้งแล้วกลับไปซุกตัวใต้ผ้าห่ม แต่ภาพสัญญาจ้างกับตัวเลขค่าตอบแทนทำให้เธอต้องฝืนลุกขึ้น

เมื่อคืนกว่า NORTH NIGHT จะปิดก็เกือบตีสอง จากนั้นเธอยังต้องนั่งรถกลับมาถึงห้องเช่าขนาดเล็กเกือบตีสาม ทว่าผู้เป็นเจ้านายกลับสั่งให้เริ่มงานตอนเจ็ดโมงเช้า ราวกับร่างกายของเธอไม่จำเป็นต้องพักผ่อน

“ตั้งใจแกล้งกันชัด ๆ”

ไอริสบ่นกับตัวเองพลางลากร่างเข้าไปอาบน้ำ

เธอเลือกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงสอบสีดำ รวบผมยาวเป็นหางม้า และแต่งหน้าเพียงเล็กน้อยเพื่อปกปิดร่องรอยความอ่อนล้า ก่อนออกจากห้องพร้อมขนมปังหนึ่งแผ่นซึ่งต้องใช้แทนมื้อเช้า

เวลาเจ็ดโมงตรง ไอริสมาถึงเพนต์เฮาส์ด้านบนของ NORTH NIGHT ตามตำแหน่งที่ได้รับ เธอยืนลังเลอยู่หน้าประตูห้องพักส่วนตัวของเหนือครู่หนึ่ง ก่อนกดกริ่ง

ไม่มีเสียงตอบรับ

เธอกดอีกครั้ง แต่ภายในยังคงเงียบ

ไอริสจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนที่สั่งให้เธอมาทำงานแต่เช้า เสียงเรียกเข้าดังอยู่นานกว่าปลายสายจะยอมรับ

“ว่าไง”

น้ำเสียงแหบต่ำบ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าของเสียงยังไม่ตื่นดี

“ฉันมาถึงแล้วค่ะ”

“ถึงไหน”

“หน้าห้องคุณ”

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนเสียงล็อกอัตโนมัติจะดังขึ้น ประตูเปิดออกโดยที่ยังไม่มีใครเดินมาต้อนรับ

ไอริสผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในเพนต์เฮาส์กว้างขวางกว่าห้องเช่าของเธอหลายเท่า ผนังกระจกเผยให้เห็นวิวเมืองยามเช้า เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นคุมโทนดำ เทา และน้ำตาลเข้มจนดูคล้ายห้องตัวอย่างมากกว่าสถานที่ซึ่งมีคนอาศัยอยู่จริง

“เข้ามาแล้วปิดประตูด้วย”

เสียงของเหนือดังมาจากทางเดินด้านใน

ไอริสทำตาม ก่อนยืนนิ่งเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องนอนในสภาพเพิ่งตื่น

เขาสวมเพียงกางเกงนอนสีดำตัวเดียว เส้นผมสีเข้มยุ่งเล็กน้อย แผงอกเปลือยเปล่าเผยกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วน ไหล่กว้างกับรอยสักสีดำบริเวณสีข้างทำให้สายตาของเธอเผลอหยุดอยู่นานกว่าที่ควร

“มองพอหรือยัง”

คำถามตรงไปตรงมาทำให้ไอริสรีบยกสายตาขึ้นสบตาเขา

“ใครมองคุณ ฉันแค่กำลังสงสัยว่าคนที่สั่งให้ลูกน้องมาทำงานเจ็ดโมงเช้า ทำไมถึงเพิ่งตื่น”

“เพราะหน้าที่ของลูกน้องคือตื่นก่อนเจ้านาย”

เหนือเดินผ่านเธอไปยังเคาน์เตอร์ครัว กลิ่นหอมสะอาดจากร่างกายของเขาลอยผ่านจนไอริสต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

“กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล”

“เครื่องชงอยู่ไหนคะ”

“หาเอาเอง”

หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างของคนออกคำสั่งด้วยสายตาหงุดหงิด แต่ยังเปิดตู้ค้นหาเมล็ดกาแฟและศึกษาวิธีใช้เครื่องราคาแพงด้วยตัวเอง

เหนือเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เมื่อกลับออกมาอีกครั้ง เขาก็อยู่ในชุดนักศึกษาปริญญาโท เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงสีเข้มทำให้เขาดูแตกต่างจากผู้ชายที่เพิ่งเดินเปลือยอกอยู่ตรงหน้าเธอ แต่ไม่ได้อันตรายน้อยลงแม้แต่นิดเดียว

ไอริสเลื่อนแก้วกาแฟไปให้

เหนือยกขึ้นจิบเพียงคำเดียวก็วางลง

“ขมเกินไป”

“คุณสั่งกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล”

“แต่ไม่ได้สั่งให้เธอทำเหมือนยาพิษ”

“ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณเหนือทำเองค่ะ จะได้ถูกใจ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองเธอ ก่อนยกแก้วเดิมขึ้นดื่มต่อโดยไม่ได้สั่งให้ทำใหม่

“แปดโมงครึ่งฉันมีเรียน สิบเอ็ดโมงประชุมกับอาจารย์ที่ปรึกษา บ่ายสองเข้าประชุมที่บริษัท หกโมงเย็นกลับมาดูงานที่ร้าน”

“แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไรบ้าง”

“จัดตารางทั้งหมดใหม่ ห้ามให้เวลาเหลื่อมกัน เตรียมเอกสารประชุม แล้วก็นั่งจดรายละเอียดให้ฉันทุกครั้ง”

“ฉันมีเรียนของตัวเองเหมือนกันนะคะ”

“ส่งตารางเรียนมา ฉันจะดูว่าช่วงไหนอนุญาตให้เธอไปเรียนได้”

ไอริสแทบสำลักลมหายใจ

“อนุญาต?”

“เธอเซ็นสัญญาแล้ว”

“ฉันเซ็นเป็นผู้ช่วยส่วนตัว ไม่ใช่ทาส”

เหนือวางแก้วกาแฟลง ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้จนไอริสต้องเงยหน้ามอง

“ถ้าไม่อยากเป็นทาส ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเธอจัดการทุกอย่างพร้อมกันได้”

สายตาท้าทายของเขากระตุ้นความดื้อรั้นในตัวเธอ ไอริสจึงไม่พูดอะไรอีก หญิงสาวหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เปิดตารางงานของเขาแล้วเริ่มจัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็ว

ตลอดช่วงเช้า เหนือใช้งานเธอแทบไม่ได้หยุดพัก

เขาสั่งให้เธอกลับไปเอาเอกสารที่รถ สั่งเปลี่ยนกาแฟถึงสองครั้ง และยังโยนรายงานการเงินกองโตมาให้ตรวจสอบก่อนเริ่มประชุม ไอริสรู้ว่าเขากำลังจงใจทดสอบความอดทน จึงกัดฟันทำทุกอย่างโดยไม่ยอมบ่น

ระหว่างเหนือเข้าเรียน ไอริสนั่งทำงานอยู่บริเวณโถงพักผ่อนของอาคารบัณฑิตศึกษา มีหญิงสาวหลายคนเดินเข้ามาถามตารางของเขา บางคนฝากกาแฟ บางคนฝากขนม และบางคนถามอย่างตรงไปตรงมาว่าเย็นนี้เหนือว่างหรือไม่

“คุณเหนือติดงานค่ะ”

ไอริสตอบเหมือนกันทุกคน ก่อนวางของฝากทั้งหมดรวมกันไว้บนโต๊ะ

เมื่อเหนือออกจากห้องเรียน เขามองถุงขนมกองใหญ่แล้วยื่นให้พนักงานทำความสะอาดซึ่งเดินผ่านมาพอดี

“คุณไม่คิดจะเปิดดูหน่อยหรือคะ เผื่อมีเบอร์โทรศัพท์ซ่อนอยู่”

“ถ้าอยากติดต่อฉัน พวกเธอหาเบอร์ได้เอง”

“มั่นใจในเสน่ห์ตัวเองน่าดู”

“เธอก็เห็นแล้วว่าฉันไม่จำเป็นต้องมั่นใจเอง”

ไอริสกลอกตาและเดินนำไปยังลิฟต์ เหนือมองตามร่างเพรียวในชุดทำงาน ก่อนหยุดสายตาตรงเรียวขาที่โผล่พ้นชายกระโปรงโดยไม่รู้ตัว

การประชุมช่วงบ่ายตึงเครียดกว่าที่ไอริสคาด

ผู้บริหารหลายคนไม่พอใจที่เหนือพาเธอเข้ามานั่งฟังข้อมูลรายรับรายจ่ายของ NORTH NIGHT หนึ่งในนั้นถามว่าผู้ช่วยคนใหม่ผ่านการตรวจสอบประวัติแล้วหรือยัง

“ผ่านแล้วครับ” เหนือตอบโดยไม่มองเธอ “ทุกอย่างที่เธอได้ยินในห้องนี้ถือเป็นความลับ”

ไอริสจดบันทึกการประชุมอย่างละเอียด กระทั่งสังเกตเห็นว่าตัวเลขรายจ่ายของสองฝ่ายไม่ตรงกัน เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนเขียนข้อความลงบนกระดาษแล้วเลื่อนไปให้เหนือ

ยอดค่าเครื่องดื่มนำเข้าหน้า 17 ซ้ำกับรายการหน้า 23 จำนวนหนึ่งล้านสองแสนบาท

เหนือเหลือบมองตัวเลข ก่อนถามฝ่ายบัญชีขึ้นมากลางที่ประชุม

บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที ผู้จัดการฝ่ายบัญชีอธิบายติดขัดและขอเวลาตรวจสอบใหม่ เหนือไม่ได้ตำหนิ แต่สั่งให้นำเอกสารย้อนหลังทั้งหมดมาตรวจสอบภายในสามวัน

หลังออกจากห้องประชุม เขาเดินนำไอริสไปยังลิฟต์

“เธอเห็นได้ยังไง”

“ฉันเคยช่วยตรวจบัญชีให้บริษัทพ่อค่ะ ตัวเลขซ้ำกันชัดขนาดนั้น ถ้าตั้งใจอ่านก็ต้องเห็น”

“ไม่ใช่ทุกคนจะเห็น”

“คุณกำลังชมหรือคะ”

“ฉันกำลังบอกว่าอย่างน้อยเงินเดือนที่จ่ายไปคงไม่เสียเปล่า”

แม้คำตอบจะไม่น่าฟังนัก แต่มุมปากของไอริสก็ยกขึ้นเล็กน้อย เธอรู้ว่าตัวเองผ่านการทดสอบแรกของเขาแล้ว

ช่วงเย็น ทั้งคู่กลับมาที่มหาวิทยาลัยเพราะไอริสต้องนำเอกสารไปส่งอาจารย์ ขณะที่เหนือมีนัดพูดคุยกับผู้จัดงานกิจกรรมของคณะ

ระหว่างยืนรอหน้าอาคาร เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไอริส”

หญิงสาวหันไปพบพีท รุ่นพี่จากชมรมสื่อเดินตรงเข้ามาหา เขาเคยช่วยเธอถ่ายทำโครงงานหลายครั้ง และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังติดต่อกับเธอหลังครอบครัวเกิดปัญหา

“พี่พีท มาทำอะไรแถวนี้คะ”

“พี่มาช่วยงานอาจารย์ เห็นในกลุ่มว่าเราต้องแก้แผนสำรองของโครงงานใช่ไหม”

“ค่ะ ยังคิดไม่ออกว่าจะลดงบตรงไหน”

“พี่ช่วยดูให้ได้นะ เย็นนี้ว่างไหม ไปกินข้าวกัน เดี๋ยวเอาไฟล์มาเปิดคุยด้วย”

ไอริสกำลังจะตอบรับ แต่เสียงทุ้มของใครบางคนกลับดังแทรกขึ้น

“ไม่ว่าง”

เหนือเดินเข้ามาหยุดข้างตัวเธอ ท่าทีของเขานิ่งเฉย แต่สายตาที่มองพีทกลับเย็นชาจนบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป

พีทหันไปมองอย่างแปลกใจ

“คุณเหนือ?”

“ผู้ช่วยของฉันต้องกลับไปทำงาน”

ไอริสขมวดคิ้ว “แต่คุณบอกให้ฉันเริ่มงานตอนหนึ่งทุ่ม นี่เพิ่งหกโมงสิบห้า”

“ฉันเปลี่ยนเวลาแล้ว”

“คุณเปลี่ยนตอนไหน”

“เมื่อกี้”

พีทมองทั้งคู่สลับกัน ก่อนถามไอริสเบา ๆ

“เราไปทำงานกับเขาตั้งแต่เมื่อไร”

“เพิ่งเริ่มวันนี้ค่ะ”

“ถ้าไม่สะดวกวันนี้ วันหลังก็ได้ พี่ส่งรายละเอียดให้ทางแชตนะ”

“ค่ะ ขอบคุณมาก”

ไอริสยิ้มให้พีท แต่ยังไม่ทันได้กล่าวลาเหนือก็จับข้อมือเธอแล้วพาเดินออกมา

“คุณเหนือ ปล่อยค่ะ ฉันเดินเองได้”

เหนือยอมปล่อย แต่ยังคงเดินนำไปโดยไม่พูดอะไร

ตลอดทางกลับ NORTH NIGHT ภายในรถเงียบจนแทบอึดอัด ไอริสมองออกไปนอกหน้าต่างและพยายามควบคุมอารมณ์ แต่เมื่อถึงร้าน เหนือกลับสั่งให้เธอตามขึ้นไปตรวจเอกสารทันที ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาทำงานของเธอ

“คุณไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนเวลาตามใจชอบเพียงเพราะไม่พอใจที่ฉันคุยกับใคร”

“ฉันไม่ได้ไม่พอใจ”

“ถ้าอย่างนั้นคุณลากฉันออกมาทำไม”

“เธออยู่ในเวลางาน”

“ฉันยังไม่ได้เริ่มงาน!”

เสียงของไอริสดังขึ้นจนพนักงานบริเวณทางเดินหันมามอง เหนือกวาดสายตาไปรอบตัว ก่อนคว้าต้นแขนเธอและเปิดประตูห้องเก็บไวน์ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด

“เข้ามาคุยข้างใน”

“ฉันไม่—”

หญิงสาวยังไม่ทันปฏิเสธ ประตูก็ปิดลงด้านหลังเสียก่อน

ภายในห้องเย็นกว่าด้านนอก ชั้นไม้สีเข้มเรียงรายไปด้วยขวดไวน์ราคาแพง แสงสลัวจากโคมไฟเหนือศีรษะทำให้บรรยากาศคับแคบกว่าความเป็นจริง

ไอริสสะบัดแขนออกจากมือเขา

“คุณกำลังทำตัวเป็นเจ้านายโรคจิตที่คิดว่าลูกน้องคือสมบัติส่วนตัว”

“แล้วเธอกำลังทำตัวเป็นลูกน้องที่ใช้เวลางานหว่านเสน่ห์ใส่ผู้ชาย”

“พี่พีทเป็นรุ่นพี่ที่รู้จักกันมาหลายปี เขาเสนอจะช่วยฉันทำโครงงาน”

“ต้องไปกินข้าวกันสองต่อสองด้วย?”

“ต่อให้มากกว่ากินข้าวก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”

ดวงตาของเหนือเข้มขึ้นทันที

เขาก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว ไอริสถอยหลังตามสัญชาตญาณ กระทั่งแผ่นหลังสัมผัสกับประตูไม้เย็นเฉียบ

“พูดใหม่อีกที”

“ฉันจะทำอะไรกับใครก็เป็นสิทธิ์ของฉัน เพราะฉันขีดฆ่ากฎข้อที่สามไปแล้ว”

เหนือวางมือข้างหนึ่งลงบนบานประตูเหนือศีรษะเธอ ร่างสูงใหญ่บดบังแสงจนไอริสถูกกักอยู่ระหว่างแผ่นอกกว้างกับประตู

“เธอคิดว่าขีดทิ้งแล้วฉันจะไม่สนใจ?”

“ถ้าสนใจขนาดนั้นก็ยอมรับมาสิคะ”

“ยอมรับอะไร”

ไอริสเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

“ว่าคุณหึง”

ริมฝีปากของเหนือกระตุกเป็นรอยยิ้ม แต่สายตาไม่ได้อ่อนลง

“วันแรกที่ทำงาน เธอก็หลงตัวเองขนาดนี้แล้วหรือ”

“ถ้าไม่หึง คุณจะโกรธทำไม”

“ฉันไม่ชอบให้คนของฉันทำตัวไม่เหมาะสม”

“ฉันเป็นลูกน้อง ไม่ใช่คนของคุณ”

“ต่างกันตรงไหน”

“ต่างกันตรงที่คุณมีสิทธิ์สั่งแค่เรื่องงาน ส่วนร่างกายกับชีวิตส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้อง”

คำพูดนั้นเหมือนการท้าทายโดยตรง

เหนือก้มหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นรินรดริมฝีปากของเธอ ขณะที่ดวงตาคมจับจ้องลึกเข้ามาราวกับกำลังรอให้เธอแสดงความหวาดกลัว

“รู้ไหมว่ากำลังยั่วโมโหใครอยู่”

“คุณคิดว่าตัวเองน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือคะ”

“อยากลองไหมล่ะ”

ระยะห่างเหลือเพียงปลายจมูก ไอริสรู้ว่าหากผลักเขาออกตอนนี้ เหนือคงยอมถอย แต่ทิฐิกลับทำให้เธอไม่อยากเป็นฝ่ายหลบสายตา

หญิงสาวยกมือขึ้นจับเนกไทสีดำของเขา ก่อนกระชากลงมาแรง ๆ

“คนที่พูดเก่งแต่ไม่กล้าทำ ไม่น่ากลัวหรอกค่ะ”

เหนือจ้องเธอนิ่งอยู่เสี้ยววินาที

จากนั้นริมฝีปากร้อนก็ทาบลงมา

จูบแรกไม่ได้อ่อนโยนหรือเปิดโอกาสให้ตั้งตัว มันเต็มไปด้วยความโกรธและความต้องการเอาชนะ เขาบดเบียดริมฝีปากเธอแรงราวกับต้องการลงโทษทุกถ้อยคำท้าทาย

ไอริสส่งเสียงประท้วงในลำคอ แต่แทนที่จะผลักเขาออก มือซึ่งกำเนกไทกลับดึงรั้งให้เขาเข้ามาใกล้กว่าเดิม

เหนือชะงักกับการตอบสนองนั้นเพียงเล็กน้อย ก่อนมือใหญ่จะเลื่อนไปโอบเอวคอด ดึงร่างเธอแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง

กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกลิ่นไวน์ในห้องทำให้สติของไอริสพร่าเลือน เธอควรหยุดเขา ควรผลักเจ้านายจอมเผด็จการคนนี้ออกไป แต่รสสัมผัสร้อนแรงกลับปลุกบางอย่างในร่างกายซึ่งเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่

เหนือผละออกเพียงชั่วครู่ ดวงตาของเขามองริมฝีปากที่แดงช้ำจากแรงจูบ

“นี่หรือคนที่บอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์แตะต้อง”

“ฉันยังไม่ได้อนุญาตค่ะ”

“แต่เธอกำเนกไทฉันแน่นกว่าเดิมอีก”

ไอริสเพิ่งรู้ตัวว่ามือของเธอยังไม่ยอมปล่อยเขา หญิงสาวจึงตั้งใจดึงเนกไทแรงกว่าเดิมและเป็นฝ่ายประกบริมฝีปากกลับไป

คราวนี้เหนือเป็นคนตั้งรับ

เพียงไม่กี่วินาที สถานการณ์ก็กลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอีกครั้ง มือใหญ่ลูบจากเอวขึ้นมาตามแผ่นหลัง ก่อนสอดเข้าใต้ชายเสื้อเชิ้ต สัมผัสจากปลายนิ้วร้อนจัดเมื่อเทียบกับอากาศเย็นภายในห้อง

ไอริสสะท้านวาบ เผลอแอ่นร่างเข้าหาเขา

เหนือใช้จังหวะนั้นดันต้นขาแทรกเข้ามาระหว่างเรียวขา กักเธอไว้กับประตูแน่นกว่าเดิม ริมฝีปากเลื่อนไปตามกรอบหน้า ก่อนหยุดตรงลำคอขาวซึ่งชีพจรกำลังเต้นรัว

“คุณเหนือ…”

“เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลย”

เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดผิว ก่อนริมฝีปากจะกดลงตรงซอกคอ

ความรู้สึกวาบหวามแล่นไปทั่วร่าง ไอริสเผลอกำไหล่เขาแน่นเมื่อเหนือขบเม้มผิวบางเบา ๆ เขาจงใจทิ้งสัมผัสซ้ำตรงจุดเดิม ราวกับต้องการทำเครื่องหมายให้ใครบางคนเห็น

“อย่าทิ้งรอย”

“กลัวรุ่นพี่คนนั้นเห็นหรือ”

คำถามเต็มไปด้วยความหึงหวงที่เขายังปฏิเสธ

ไอริสคว้าเส้นผมด้านหลังของเขาและดึงให้เงยหน้าขึ้น ก่อนจ้องเข้าไปในดวงตาคม

“ถ้าคุณหึง ก็พูดออกมาสิ”

“ฉันไม่หึง”

“คนปากแข็ง”

เหนือจูบเธออีกครั้งเพื่อหยุดคำพูดนั้น คราวนี้หนักหน่วงกว่าเดิม มือของเขาเลื่อนจากแผ่นหลังลงไปกอบกุมสะโพกผ่านกระโปรงตัวสั้น ก่อนยกร่างเธอขึ้นเล็กน้อย

ไอริสตกใจจนต้องยกแขนโอบคอเขาเพื่อรักษาสมดุล ชายกระโปรงร่นสูงขึ้นตามการเคลื่อนไหว ขณะที่ต้นขาเสียดสีกับกางเกงเนื้อดีของเขา

เหนือกดร่างเธอเข้าหาประตู เสียงขวดไวน์บนชั้นสั่นกระทบกันเบา ๆ

“คุณมันฉวยโอกาส”

“เธอเป็นคนดึงฉันเข้ามาก่อน”

ปลายนิ้วของเขาลากผ่านต้นขาด้านนอกอย่างเชื่องช้า สวนทางกับจูบซึ่งดิบร้อนจนไอริสแทบหายใจไม่ทัน มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปตามเอว ก่อนสัมผัสส่วนเว้าส่วนโค้งผ่านเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ต

ร่างกายของเธอตอบสนองต่อเขาอย่างน่าโมโห ทุกตำแหน่งที่มือใหญ่เคลื่อนผ่านทิ้งความร้อนเอาไว้ราวกับผิวกำลังลุกไหม้

เหนือผละจากริมฝีปากลงมาจูบลำคอ ก่อนปลดกระดุมเสื้อของเธอออกหนึ่งเม็ด

ตามด้วยเม็ดที่สอง

อากาศเย็นสัมผัสผิวบริเวณเนินอก ตรงข้ามกับลมหายใจร้อนซึ่งเคลื่อนต่ำลงมา ไอริสเผลอหลับตาเมื่อริมฝีปากของเขาแตะลงเหนือขอบเสื้อชั้นใน

มือของเหนือเลื่อนไปด้านหลัง ปลดตะขอเสื้อชั้นในผ่านเนื้อผ้าอย่างชำนาญจนไอริสสะดุ้ง

ความจริงข้อนั้นทำให้สติซึ่งเกือบหลุดลอยกลับคืนมา

เธอนึกถึงผู้หญิงมากมายที่เข้าหาเขาเมื่อช่วงเช้า นึกถึงความคล่องแคล่วของผู้ชายซึ่งคงเคยทำแบบนี้กับใครมานับไม่ถ้วน และนึกได้ว่าทั้งคู่เพิ่งทำงานร่วมกันเป็นวันแรก

“พอค่ะ”

เหนือหยุดทันที

ไอริสวางมือบนแผ่นอกเขาและออกแรงผลัก แม้จะไม่มากนัก แต่เหนือก็ถอยออกตามที่เธอต้องการ

หญิงสาวรีบติดตะขอและจัดเสื้อผ้าของตัวเอง นิ้วสั่นเล็กน้อยขณะกลัดกระดุมกลับเข้าที่ ส่วนเหนือยืนมองโดยไม่เข้ามาแตะต้องอีก

“ฉันบอกให้พอ” ไอริสย้ำทั้งที่เขาหยุดไปแล้ว

“ฉันก็หยุดแล้ว”

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้เพียงเพราะเป็นเจ้านาย”

“ฉันไม่ได้ทำเพราะเป็นเจ้านาย”

“แล้วเพราะอะไร”

เหนือกวาดสายตามองใบหน้าที่แดงระเรื่อ ก่อนหยุดตรงริมฝีปากบวมช้ำของเธอ

“เพราะเธอดึงฉันเข้ามาจูบ”

“คุณเป็นคนเริ่มก่อน”

“แต่เธอเป็นคนทำให้มันไม่จบแค่จูบเดียว”

ไอริสเถียงไม่ออก เพราะทุกคำที่เขาพูดคือความจริง เธอเป็นฝ่ายตอบสนอง เป็นฝ่ายดึงเขากลับเข้ามา และเกือบปล่อยให้ทุกอย่างเลยเถิดไปไกลกว่านี้

หญิงสาวผลักตัวออกจากประตู แต่เหนือยังยืนขวางทางอยู่

“หลีกค่ะ”

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับเปิดทางให้อย่างง่ายดาย

ไอริสจับลูกบิดประตู ทว่าเสียงของเหนือดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน

“คราวหน้าอย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น”

เธอหันกลับไป

“สายตาแบบไหน”

“แบบที่ท้าทายให้ฉันจับเธอกดกับทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือ”

ใบหน้าของไอริสร้อนวูบ แต่ยังฝืนเชิดคางขึ้น

“ถ้าคุณควบคุมตัวเองไม่ได้ก็เป็นปัญหาของคุณค่ะ ไม่ใช่ของฉัน”

“ตอนนี้อาจไม่ใช่”

เหนือยกมือขึ้นใช้นิ้วโป้งเช็ดรอยลิปสติกซึ่งติดอยู่ตรงมุมปากของตัวเอง ดวงตาคมยังจับจ้องเธอไม่วาง

“แต่ดูจากที่เธอจูบตอบ ฉันว่าคงอีกไม่นาน”

ไอริสเปิดประตูแล้วเดินออกไปทันที ก่อนที่เขาจะเห็นว่าขาของเธอกำลังสั่นมากเพียงใด

หญิงสาวกลับถึงห้องเกือบเที่ยงคืน หลังอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอน เธอยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจก

ริมฝีปากแดงช้ำกว่าปกติ บริเวณซอกคอมีรอยจาง ๆ ซึ่งคงเห็นชัดขึ้นในวันรุ่งขึ้น และทุกครั้งที่ปลายนิ้วแตะลงไป ภาพเหตุการณ์ในห้องเก็บไวน์ก็ย้อนกลับมา

ไอริสพยายามบอกตัวเองว่าเธอเกลียดเขา

เกลียดความเอาแต่ใจ

เกลียดคำสั่ง

เกลียดสายตาที่เหมือนมองทุกอย่างออก

แต่เมื่อหลับตา เธอกลับจำได้ชัดเจนว่าริมฝีปากของเหนือร้อนเพียงใด มือของเขาเคลื่อนไปตามร่างกายเธออย่างไร และน้ำเสียงแหบพร่าตอนกระซิบข้างหูทำให้หัวใจเต้นแรงแค่ไหน

ไอริสดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ ราวกับมันจะช่วยขับไล่ผู้ชายคนนั้นออกจากความคิดได้

ในเวลาเดียวกัน เหนือกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของ NORTH NIGHT โทรศัพท์บนโต๊ะสว่างขึ้นพร้อมข้อความจากหญิงสาวซึ่งเขาเคยนัดเอาไว้

คืนนี้ให้ขึ้นไปหาที่ห้องไหมคะ

ปกติเขาคงตอบรับโดยไม่ต้องคิด แต่คืนนี้ภาพริมฝีปากแดงช้ำของลูกน้องคนใหม่กลับติดอยู่ในหัวจนไม่เหลือที่ว่างให้ใคร

เหนือพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ส่งกลับไป

ไม่ต้องมา

จากนั้นจึงโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและเอนหลังพิงเก้าอี้

บนเนกไทของเขายังมีรอยยับจากมือเล็ก ๆ ซึ่งกระชากมันลงมา ส่วนตรงลำคอมีรอยเล็บจาง ๆ ที่ไอริสทิ้งไว้โดยไม่รู้ตัว

เหนือใช้นิ้วลูบรอยนั้นช้า ๆ

เขาไม่ชอบผู้หญิงดื้อ ไม่ชอบคนที่เถียงทุกคำ และยิ่งไม่ชอบคนที่ทำให้ตารางชีวิตของเขาเสียการควบคุม

แต่เพียงวันแรก ไอริสกลับทำได้ครบทุกอย่าง

เหนือหยิบสัญญาจ้างบนโต๊ะขึ้นมา มองข้อความข้อสุดท้ายซึ่งเธอขีดฆ่าทิ้ง ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ

เธออาจไม่ยอมรับว่าเป็นคนของเขา

ทว่าจูบในห้องเก็บไวน์ทำให้เหนือรู้แล้วว่า ผู้หญิงปากเก่งคนนั้นไม่ได้ไร้ความรู้สึกอย่างที่พยายามแสดง

และนั่นยิ่งทำให้เขาอยากรู้ว่าไอริสจะต่อต้านเขาได้นานสักแค่ไหน

“ขีดทิ้งไปเถอะ”

เหนือพึมพำกับลายเซ็นของเธอบนสัญญา

“สุดท้ายฉันก็จะทำให้เธอยอมรับกฎข้อนี้ด้วยตัวเอง”