บทที่ 3 ความลับใต้ชุดนักศึกษา

รอยจางบริเวณซอกคอทำให้ไอริสต้องเสียเวลาแต่งตัวมากกว่าปกติ

หญิงสาวยืนอยู่หน้ากระจกบานเล็กในห้องน้ำ พลางใช้นิ้วเกลี่ยคอนซีลเลอร์ทับรอยแดงซึ่งยังหลงเหลือจากเหตุการณ์เมื่อคืน ถึงสีจะจางลงจนแทบมองไม่เห็น แต่ทุกครั้งที่ปลายนิ้วสัมผัสผิว ความทรงจำในห้องเก็บไวน์ก็ย้อนกลับมาอย่างชัดเจน

ทั้งแผ่นอกแข็งแรงที่เบียดชิดเข้ามา ลมหายใจร้อนซึ่งรินรดลำคอ และริมฝีปากร้ายกาจของผู้ชายที่เธอควรเกลียด

ไอริสรีบวางตลับเครื่องสำอางลงราวกับมันเป็นต้นเหตุของความคิดฟุ้งซ่าน

“เลิกคิดได้แล้ว”

เธอบอกตัวเองผ่านกระจก ก่อนเลือกติดกระดุมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาจนถึงเม็ดบนสุด แม้อากาศวันนี้จะร้อนก็ตาม

หลังจากเมื่อคืน เหนือไม่ได้ส่งข้อความหรือโทรมาพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ราวกับจูบร้อนแรงในห้องเก็บไวน์เป็นเพียงเหตุการณ์เล็กน้อยที่ไม่มีความหมาย

ไอริสควรพอใจกับเรื่องนั้น

อย่างน้อยทั้งคู่ก็ไม่ต้องเผชิญกับบทสนทนาน่าอึดอัด และเธอสามารถกลับไปเป็นลูกน้องปากเก่งที่ไม่ยอมก้มหัวให้เขาได้เหมือนเดิม

ทว่าลึกลงไป เธอกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล

หญิงสาวเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยตอนแปดโมงครึ่ง วันนี้บริเวณลานกิจกรรมหน้าอาคารบริหารคึกคักกว่าปกติ เพราะอีกสามวันจะมีงานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนและศิษย์เก่าผู้สนับสนุนมหาวิทยาลัย

งานนี้ NORTH NIGHT เป็นผู้สนับสนุนหลัก ทั้งด้านสถานที่ อาหาร เครื่องดื่ม และระบบแสงเสียง เนื่องจากมหาวิทยาลัยต้องการจัดงานในรูปแบบปาร์ตี้กึ่งทางการเพื่อให้นักศึกษาได้พบปะกับผู้ประกอบการ

ทันทีที่ไอริสก้าวเข้าไปในห้องประชุมชั่วคราว แฟ้มเอกสารหนาก็ถูกวางลงตรงหน้า

“รายชื่อแขกทั้งหมด ตารางการแสดง รายละเอียดโต๊ะ และข้อมูลผู้สนับสนุน”

เหนือกล่าวโดยไม่เงยหน้าจากแท็บเล็ต

วันนี้เขาสวมเสื้อนักศึกษาสีขาวกับกางเกงสีดำ เนกไทของคณะถูกคลายออกเล็กน้อย บริเวณข้อมือมีนาฬิกาเรือนหรูซึ่งดูไม่เข้ากับสถานะนักศึกษาทั่วไปเลยสักนิด

“แล้วคุณเอามาให้ฉันทำไมคะ”

“เพราะตั้งแต่นี้ เธอเป็นผู้ประสานงานหลักของงาน”

ไอริสมองกองเอกสาร ก่อนมองหน้าเขาอีกครั้ง

“คุณเพิ่งบอกฉันตอนนี้ ทั้งที่งานจะเริ่มอีกสามวัน?”

“มีปัญหา?”

“มีค่ะ ฉันไม่รู้รายละเอียดอะไรเลย แล้วคุณก็โยนงานทั้งหมดมาให้เหมือนฉันว่างมาก”

“ฉันเห็นตารางเรียนเธอแล้ว วันนี้มีเรียนแค่ช่วงบ่าย”

“ช่วงเช้าฉันต้องแก้โครงงานจบ”

“ทำงานนี้เสร็จแล้วค่อยแก้”

เหนือกล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนเลื่อนแท็บเล็ตอีกเครื่องมาตรงหน้าเธอ ภายในมีตารางงานซึ่งยุ่งเหยิงจนแทบไม่รู้ว่าควรเริ่มจากจุดใด

ไอริสอยากปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาท้าทายของเขาก็รู้ทันทีว่าเหนือกำลังทดสอบเธออีกแล้ว

“ได้ค่ะ” เธอตอบพร้อมดึงแฟ้มเข้าหาตัว “แต่ถ้างานมีปัญหาเพราะคุณส่งข้อมูลให้ฉันช้า อย่ามาโทษกันทีหลัง”

“ถ้าเธอจัดการไม่ได้ ฉันจะเปลี่ยนคน”

“ไม่มีทางได้เปลี่ยนหรอกค่ะ”

เหนือเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย

“มั่นใจดี”

“ฉันไม่ได้มีดีแค่เถียงเจ้านายหรอกนะคะ”

ประโยคนั้นทำให้สายตาของเขาเลื่อนลงไปยังริมฝีปากเธอชั่วขณะ

เพียงเสี้ยววินาที แต่ไอริสมองเห็น

หัวใจของเธอกระตุกแรงเมื่อนึกถึงรสจูบเมื่อคืน ทว่าเหนือกลับก้มลงอ่านเอกสารต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันหวังว่าจะได้เห็นอย่างอื่นนอกจากฝีปาก”

น้ำเสียงเรียบเฉยของเขากลับทำให้ถ้อยคำนั้นฟังมีความหมายมากกว่าปกติ

ไอริสปิดแฟ้มดังปึก

“เดี๋ยวก็ได้เห็นค่ะ คุณเหนือ”

หญิงสาวหอบเอกสารทั้งหมดออกมาจากห้อง ก่อนเริ่มติดต่อแต่ละฝ่ายด้วยตัวเอง เธอตรวจสอบรายชื่อแขก แบ่งโต๊ะตามระดับความสำคัญ ประสานงานกับฝ่ายสถานที่ และแก้ตารางการแสดงซึ่งทับซ้อนกันหลายช่วง

ไอริสยังเสนอให้ติดตั้งจอแสดงข้อมูลนักลงทุนแต่ละบริษัทบริเวณหน้าห้องจัดงาน พร้อมจัดทำคิวอาร์โค้ดสำหรับแลกเปลี่ยนนามบัตร เพื่อให้นักศึกษาสามารถเก็บข้อมูลผู้ประกอบการได้โดยไม่ต้องใช้เอกสารจำนวนมาก

“ใครคิดไอเดียนี้”

เหนือถามเมื่อเดินมาตรวจงานในช่วงสาย

“ฉันค่ะ”

“ทำไมไม่มีอยู่ในแผนเดิม”

“เพราะคนทำแผนเดิมอาจคิดแค่จัดปาร์ตี้ให้สวย แต่ไม่ได้คิดว่าคนมาร่วมงานจะได้อะไรกลับไป”

ชายหนุ่มรับแท็บเล็ตจากมือเธอไปดู เขาไล่อ่านรายละเอียดอย่างรวดเร็ว ก่อนคืนให้โดยไม่กล่าวชม

“ทำตัวอย่างหน้าจอมาให้ดูก่อนเย็นนี้”

“รับทราบค่ะ”

แม้เขาจะยังวางท่าเย็นชา แต่ไอริสมองออกว่าเหนือเห็นด้วยกับความคิดของเธอ มิเช่นนั้นเขาคงปฏิเสธไปตั้งแต่แรก

เธอกำลังจะเดินออกไป เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นจากทางเดิน

หญิงสาวหน้าตาสวยจัดในชุดเดรสสีครีมเดินตรงเข้ามาหาเหนือ เส้นผมยาวถูกจัดแต่งอย่างประณีต ข้อมือกับลำคอประดับเครื่องเพชรซึ่งดูแพงจนไม่เหมาะกับการมาเดินตรวจสถานที่จัดงานในมหาวิทยาลัย

“เหนือคะ”

หญิงสาวเรียกอย่างสนิทสนม ก่อนคล้องแขนเขาโดยไม่สนใจว่ามีใครยืนอยู่รอบตัว

“แพรบอกแล้วว่าจะมาช่วยดูงาน ทำไมไม่รอกันบ้าง”

“ฉันมีงานต้องทำ”

“งานสำคัญกว่าแพรตลอดเลยนะ”

แพรไหมย่นจมูกอย่างน่ารัก ก่อนหันมามองไอริสตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รอยยิ้มบนใบหน้ายังอยู่ แต่สายตากลับไม่ได้เป็นมิตร

“คนนี้หรือคะผู้ช่วยคนใหม่”

“ค่ะ” ไอริสตอบเอง “ไอรดาค่ะ เรียกไอริสก็ได้”

“ฉันแพรไหม เป็นลูกสาวของหุ้นส่วนใหญ่ของ NORTH NIGHT”

อีกฝ่ายแนะนำตัวพร้อมเน้นสถานะของตนอย่างชัดเจน จากนั้นจึงหันกลับไปหาเหนือ

“คุณลุงให้แพรมาดูเรื่องโซนรับรองนักลงทุน เดี๋ยวเหนือไปดูด้วยกันนะคะ”

“ฉันต้องเข้าประชุมกับอาจารย์”

“ถ้าอย่างนั้นให้ผู้ช่วยของเหนือพาแพรไปก็ได้”

แพรไหมปล่อยแขนเขา ก่อนยื่นกระเป๋าถือราคาแพงมาให้ไอริสอย่างเป็นธรรมชาติ

“ถือให้หน่อยสิ มือฉันไม่ว่าง”

ไอริสมองกระเป๋าในมืออีกฝ่าย แต่ยังไม่ยื่นมือไปรับ

“มือคุณแพรว่างทั้งสองข้างนะคะ”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที

แพรไหมชะงัก ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ผู้ช่วยคนใหม่ของเหนือมีอารมณ์ขันดีนะคะ”

“เธอมีมากกว่านั้นอีก”

เหนือพูดขึ้นโดยไม่บอกว่าหมายถึงข้อดีหรือข้อเสีย ก่อนเดินแยกไปยังห้องประชุม ทิ้งผู้หญิงทั้งสองคนไว้ด้วยกัน

ตลอดหนึ่งชั่วโมงถัดมา แพรไหมจงใจสั่งให้ไอริสทำงานทุกอย่าง ตั้งแต่เปลี่ยนชนิดดอกไม้ ขอให้ย้ายโต๊ะรับรองซ้ำไปซ้ำมา ไปจนถึงให้ลงไปซื้อกาแฟจากร้านนอกมหาวิทยาลัย ทั้งที่มีเครื่องดื่มเตรียมไว้อยู่แล้ว

ไอริสทำตามในส่วนที่เกี่ยวข้องกับงาน แต่ปฏิเสธคำสั่งไร้สาระอย่างสุภาพทุกครั้ง ทำให้แพรไหมเริ่มไม่พอใจ

เมื่อเหลือกันตามลำพังในห้องจัดเลี้ยง อีกฝ่ายจึงเลิกเสแสร้ง

“เธอคิดว่าเหนือสนใจเธอหรือ”

ไอริสหยุดตรวจผังโต๊ะและหันกลับไปมอง

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลยนะคะ”

“ผู้หญิงที่เข้ามาใกล้เหนือทุกคนก็คิดเหมือนกันหมด แค่เขายอมให้ทำงานข้างตัวหน่อยก็ฝันว่าจะเปลี่ยนสถานะตัวเองได้”

“คุณแพรไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ฉันไม่ได้สนใจว่าเขาจะให้สถานะอะไร”

“พูดให้ได้อย่างที่ทำก็แล้วกัน”

แพรไหมเดินเข้ามาใกล้ ก่อนปรายตามองรอยซึ่งคอนซีลเลอร์ปกปิดไว้ไม่สนิทบริเวณซอกคอของเธอ

“เพราะผู้หญิงบางคนก็ชอบใช้ร่างกายไต่ขึ้นมา ทั้งที่ความจริงเป็นได้แค่ของเล่นชั่วคราว”

ไอริสยกมือแตะลำคอตามสายตาอีกฝ่าย ความทรงจำจากเมื่อคืนทำให้ใบหน้าร้อนขึ้น แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าไว้ได้

“ถ้าคุณแพรมั่นใจในสถานะของตัวเองจริง คงไม่ต้องเสียเวลามาเตือนลูกจ้างอย่างฉันหรอกค่ะ”

“เธอ!”

“ขอตัวไปทำงานต่อนะคะ งานนี้มีผู้ใหญ่หลายคนมาร่วม คงไม่ดีถ้าเกิดความผิดพลาดเพราะเรามัวแต่คุยเรื่องผู้ชาย”

ไอริสหันกลับไปโดยไม่รอฟังคำตอบ ทว่าเมื่อเดินพ้นประตู รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ จางลง

เธอบอกว่าไม่สนใจสถานะของเหนือ และไม่ควรสนใจด้วยว่าแพรไหมเป็นอะไรกับเขา แต่ภาพอีกฝ่ายคล้องแขนเหนืออย่างสนิทสนมกลับสร้างความขุ่นมัวอยู่ในใจ

ระหว่างเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน ไอริสเห็นเหนือยืนคุยกับอาจารย์อยู่ปลายทางเดิน แพรไหมตามออกมาและกลับไปเกาะแขนเขาอีกครั้งโดยไม่สนใจสายตาใคร

คราวนี้เหนือไม่ได้แกะมือออก

ไอริสจึงก้มหน้าและเดินผ่านทั้งคู่ไป ราวกับไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

วันจัดงานมาถึงอย่างรวดเร็ว

ก่อนเปิดให้แขกลงทะเบียนเพียงหนึ่งชั่วโมง เจ้าหน้าที่ฝ่ายระบบวิ่งเข้ามาหาไอริสด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“พี่ไอริสครับ ระบบลงทะเบียนเข้าไม่ได้ รายชื่อแขกหายหมดเลย”

“หายได้ยังไง เมื่อเช้ายังตรวจอยู่เลย”

“ไม่ทราบครับ ไฟล์ในเซิร์ฟเวอร์ถูกลบ ตารางโต๊ะก็เปิดไม่ได้ด้วย”

ไอริสรีบไปยังโต๊ะควบคุม เจ้าหน้าที่หลายคนกำลังพยายามกู้ข้อมูล แต่ไม่มีใครยืนยันได้ว่าจะเสร็จทันเวลา

เหนือกับกลุ่มผู้บริหารเดินเข้ามาพอดี

“เกิดอะไรขึ้น”

“ระบบลงทะเบียนมีปัญหาค่ะ” ไอริสตอบ “รายชื่อแขกกับข้อมูลโต๊ะถูกลบ”

ผู้จัดการฝ่ายจัดงานมีสีหน้าซีดเผือด “แขกเกือบห้าร้อยคนนะครับ ถ้าไม่มีข้อมูล เราไม่รู้ว่าใครต้องนั่งตรงไหน”

“ใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะกู้ได้” เหนือถาม

“อย่างน้อยสองชั่วโมงครับ”

เหลือเวลาไม่ถึงสี่สิบนาทีก่อนแขกกลุ่มแรกจะมาถึง ความตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่วห้อง ผู้บริหารบางคนเริ่มกล่าวโทษทีมงาน ขณะที่แพรไหมซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้นว่า

“เหนือควรให้คนมีประสบการณ์มารับผิดชอบตั้งแต่แรก ไม่น่าโยนงานใหญ่ให้เด็กนักศึกษาเลยค่ะ”

ไอริสได้ยิน แต่ไม่มีเวลาตอบโต้

เธอหยิบแล็ปท็อปส่วนตัวออกจากกระเป๋าและเปิดไฟล์สำรองซึ่งบันทึกไว้เมื่อคืนก่อน

“ฉันมีสำเนารายชื่อทั้งหมดค่ะ”

ทุกคนหันมามอง

“ฉันสำรองข้อมูลแยกไว้ทั้งในเครื่องและอีเมล เพราะเห็นว่าระบบส่วนกลางมีปัญหาตั้งแต่ตอนทดสอบ”

ไอริสเชื่อมต่อไฟล์เข้ากับคอมพิวเตอร์อีกเครื่อง ก่อนแบ่งงานอย่างรวดเร็ว

“พิมพ์รายชื่อวีไอพีกับหมายเลขโต๊ะออกมาก่อน ส่วนแขกทั่วไปใช้ระบบคิวอาร์โค้ดสำรองที่ฉันทำไว้ ทีมต้อนรับแบ่งเป็นสองจุด คนที่ลงทะเบียนออนไลน์แล้วให้ตรวจชื่อจากแท็บเล็ต คนที่ไม่มีชื่อให้กรอกข้อมูลใหม่ตรงโต๊ะด้านขวา”

“แล้วผังที่นั่งล่ะครับ”

“ฉันมีทั้งไฟล์ภาพและเอกสาร แจกให้พนักงานทุกคนคนละชุดค่ะ”

เหนือยืนมองไอริสจัดการสถานการณ์โดยไม่เข้าไปขัด เธอไม่ได้เพียงแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แต่สามารถสั่งงานคนหลายฝ่ายได้อย่างเป็นระบบ เสียงของเธอมั่นคงจนคนที่กำลังตื่นตระหนกค่อย ๆ สงบลงและกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง

ภายในสามสิบนาที ระบบสำรองก็พร้อมใช้งาน

เมื่อแขกกลุ่มแรกเดินทางมาถึง ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นจนไม่มีใครรู้ว่าเพิ่งเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นก่อนหน้านี้

เหนือเดินมาหยุดข้างไอริส ขณะที่เธอกำลังตรวจรายชื่อครั้งสุดท้าย

“ทำไมถึงสำรองไฟล์ไว้”

“เพราะฉันไม่ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับอะไรเพียงอย่างเดียวค่ะ”

“ดูเหมือนฉันจะเลือกผู้ประสานงานไม่ผิด”

ไอริสเงยหน้ามองเขา

“นี่คุณกำลังชมฉันอยู่หรือเปล่าคะ”

“ฉันเพียงยอมรับว่าเธอทำงานได้ดีกว่าที่คิด”

“จากปากคุณเหนือ ถือเป็นคำชมแล้วค่ะ”

รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาว เหนือมองรอยยิ้มนั้นนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนสายตาจะเลื่อนลงมายังลำคอซึ่งรอยจางถูกปกปิดเอาไว้ใต้ปกเสื้อ

“เครื่องสำอางเธอหลุด”

ไอริสรีบยกมือแตะคอ

“เพราะใครล่ะคะ”

“ฉันจำได้ว่าเธอไม่ได้ขัดขืน”

“คุณ—”

ยังไม่ทันได้เถียง เสียงของชายอีกคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไอริส อัครเมธา?”

หญิงสาวหันกลับไปพบชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม เขามีใบหน้าหล่อเหลาสุภาพ รอยยิ้มดูเป็นมิตร ตรงข้ามกับสายตาของเหนือซึ่งเย็นลงทันทีที่เห็นอีกฝ่าย

“คุณรู้จักฉันหรือคะ”

“ผมธาม ธามไท ศิริวัฒนกุล เรียนปริญญาโทคณะเดียวกับเหนือ”

ธามยื่นมือมาให้ ไอริสจับตามมารยาท เขากลับมองเธอด้วยแววตาคล้ายกำลังพิจารณาบางอย่าง

“คุณหน้าเหมือนคุณอาทิตย์มาก”

ชื่อของบิดาทำให้ไอริสชะงัก

“คุณรู้จักพ่อฉัน?”

“เคยเจอกันหลายครั้งตอนผมตามพ่อไปประชุม คุณอาทิตย์เป็นคนเก่ง ผมเสียใจด้วยกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

“ขอบคุณค่ะ”

“ผมเคยสงสัยมาตลอดว่าบริษัทที่มีผลประกอบการดีอย่างอัครเมธา ล้มละลายในเวลาไม่กี่เดือนได้ยังไง”

ไอริสจ้องหน้าเขา “หมายความว่าอะไรคะ”

ธามเหลือบมองเหนือเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยเสียงเบาลง

“ผมคิดว่าการล้มละลายอาจไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ และอุบัติเหตุของพ่อคุณก็น่าจะมีอะไรมากกว่าที่ตำรวจสรุป”

หัวใจของไอริสเต้นแรง

“คุณมีหลักฐานหรือคะ”

“ตอนนี้ยังพูดไม่ได้ แต่ถ้าคุณอยากรู้ เรานัดคุยกันเป็นการส่วนตัวได้”

ธามหยิบนามบัตรส่งให้เธอ แต่ก่อนที่ไอริสจะรับ เหนือกลับคว้ามันไปเสียก่อน

“ถ้ามีอะไรจะพูด พูดต่อหน้าฉัน”

“เรื่องของครอบครัวไอริสไม่เกี่ยวกับนาย” ธามตอบพร้อมรอยยิ้ม “หรือความจริงแล้วเกี่ยว?”

ผู้ชายสองคนสบตากันอย่างไม่มีใครยอมหลบ ไอริสรู้ทันทีว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ไม่ใช่เพียงเพื่อนร่วมคณะธรรมดา

“นายมาร่วมงานก็ควรไปลงทะเบียน” เหนือกล่าว “อย่ายืนรบกวนคนของฉันทำงาน”

“คนของนาย?”

ธามมองไอริส ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าเธอยอมรับก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้ายัง นายก็ควรระวังคำพูดหน่อย”

เขาหยิบนามบัตรอีกใบวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าไอริส

“ถ้าอยากรู้เรื่องคุณอาทิตย์ โทรหาผมได้ตลอด”

หลังธามเดินจากไป เหนือหยิบนามบัตรใบนั้นขึ้นมา

“อย่าไปยุ่งกับมัน”

“คุณไม่มีสิทธิ์สั่ง”

“ธามไม่ได้เข้าหาเธอเพราะหวังดี”

“อย่างน้อยเขาก็ยอมพูดเรื่องพ่อกับฉัน ต่างจากใครบางคนที่รู้ประวัติของฉันทั้งหมดแต่ปิดบังเอาไว้”

เหนือชะงักเล็กน้อย ทว่าไอริสไม่ได้สังเกตเห็น เพราะมีเจ้าหน้าที่เข้ามาเรียกให้เธอไปดูแลแขกวีไอพีพอดี

หลังงานเริ่มขึ้น เหนือแยกตัวกลับมายังห้องรับรองส่วนตัว เขารับแฟ้มสีน้ำตาลจากลูกน้องคนสนิทแล้วเปิดอ่านข้อมูลเพิ่มเติมของไอริส

ยอดหนี้ค่ารักษาพยาบาลของมารดา ค่าเทอมที่ค้างชำระ และรายการทรัพย์สินซึ่งถูกขายออกไปปรากฏอยู่ภายในอย่างละเอียด

นอกจากนี้ยังมีภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดก่อนบิดาของไอริสเสียชีวิต ภายในภาพ อาทิตย์ อัครเมธา กำลังส่งซองเอกสารให้ชายคนหนึ่งบริเวณลานจอดรถของโรงแรม

ชายคนนั้นคือ นพดล วรเดชากุล บิดาของเหนือ

ส่วนซองเอกสารกลับหายไปหลังอาทิตย์เสียชีวิต

“พ่อเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มากแค่ไหนกันแน่”

เหนือพึมพำกับตัวเอง ก่อนเสียงเปิดประตูจะดังขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

ไอริสเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ แต่ทันทีที่เห็นรูปถ่ายของตัวเองอยู่บนแฟ้ม เธอก็หยุดชะงัก

“นั่นอะไรคะ”

เหนือปิดแฟ้มทันที

“เอกสารพนักงาน”

“เอกสารพนักงานทำไมต้องมีรูปพ่อฉัน”

“เธอตาฝาดแล้ว”

“ฉันเห็นชัด ๆ”

ไอริสเดินเข้ามาหมายจะหยิบแฟ้ม แต่เหนือกลับยกมันออกจากมือเธอและเก็บลงลิ้นชัก ก่อนล็อกกุญแจ

“คุณกำลังสืบเรื่องของฉันอยู่ใช่ไหม”

“ฉันตรวจสอบประวัติพนักงานทุกคน”

“รวมถึงหนี้สินกับเรื่องในครอบครัวด้วยหรือคะ”

“ถ้าเธอไม่มีอะไรปิดบัง ก็ไม่จำเป็นต้องกลัว”

คำตอบนั้นทำให้ไอริสรู้สึกเย็นวาบ

กฎข้อแรกซึ่งเหนือเขียนไว้ในสัญญาคือห้ามโกหก แต่ตอนนี้ผู้ชายตรงหน้ากลับกำลังโกหกเธอโดยไม่แม้แต่จะหลบสายตา

“แล้วคุณมีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่าคะ คุณเหนือ”

“ไม่มี”

เขาตอบทันที

ไอริสจ้องเข้าไปในดวงตาคม พยายามค้นหาความจริง แต่ใบหน้าของเหนือเรียบเฉยจนอ่านอะไรไม่ออก

หญิงสาวจึงวางเอกสารที่นำมาให้ลงบนโต๊ะ

“รายชื่อแขกที่มาร่วมงานทั้งหมดค่ะ ฉันขอตัวกลับไปดูด้านนอกก่อน”

เหนือมองตามแผ่นหลังของเธอ แต่ไม่ได้เรียกไว้

งานเลี้ยงจบลงเกือบเที่ยงคืน ไอริสตรวจสถานที่ครั้งสุดท้าย ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบว่ามีข้อความจากหมายเลขซึ่งไม่ได้บันทึกไว้

ตอนแรกเธอคิดว่าอาจเป็นเจ้าหน้าที่ในงาน แต่เมื่อเปิดอ่านข้อความ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

“ถ้าอยากรู้ว่าใครทำลายครอบครัวเธอ อย่าไว้ใจนที วรเดชากุล”

ไอริสอ่านข้อความซ้ำหลายครั้ง ก่อนเงยหน้ามองขึ้นไปยังห้องรับรองชั้นบน

เหนือยืนอยู่หลังกระจกและกำลังมองลงมาที่เธอพอดี

แม้อยู่ห่างกันจนไม่สามารถมองเห็นแววตาได้ชัด แต่ไอริสกลับรู้สึกราวกับชายหนุ่มกำลังมองเห็นทุกความลับของเธอ

ขณะที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าเย็นชาและสถานะนักศึกษาของเขา มีความจริงอันตรายซ่อนอยู่มากเพียงใด