บทที่ 5 คู่นอนที่ห้ามเรียกร้อง NC

สามวันหลังงานปาร์ตี้ ไอริสยังคงมาทำงานตรงเวลาทุกวัน

เธอจัดตารางเรียนให้เหนือ เตรียมเอกสารประชุม ตรวจสอบรายรับรายจ่าย และประสานงานกับพนักงานทุกฝ่ายได้อย่างไม่มีข้อบกพร่อง

เธอตอบทุกคำถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

เรียกเขาว่า “คุณเหนือ” เหมือนเดิม

และไม่เคยกล่าวถึงสิ่งที่เกิดขึ้นบนเตียงในคืนนั้นแม้แต่คำเดียว

ความสงบนิ่งของเธอควรเป็นสิ่งที่เหนือต้องการ เพราะเขาเป็นคนบอกเองว่ามันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่ยิ่งไอริสทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขากลับยิ่งรู้สึกหงุดหงิด

เธอไม่ถามว่าทำไมเขาถึงจูบเธอ

ไม่ถามว่าความสัมพันธ์จะดำเนินต่อไปอย่างไร

แม้แต่ตอนที่ต้องเข้าไปจัดเอกสารในห้องนอนซึ่งทั้งคู่เคยมีความสัมพันธ์กัน ไอริสก็ยังสามารถรักษาสีหน้าเรียบเฉยได้ ราวกับไม่เคยนอนอยู่ใต้ร่างเขาบนเตียงหลังนั้น

ต่างจากเหนือที่ยังจำได้ทุกอย่าง

ทั้งความร้อนจากผิวกาย เสียงหายใจขาดห้วง และรอยเล็บซึ่งเธอทิ้งไว้บนแผ่นหลัง

“รายงานการประชุมเมื่อวานค่ะ”

ไอริสวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนเลื่อนแท็บเล็ตมาให้เขา

“ส่วนตารางคืนนี้ คุณมีนัดคุยกับตัวแทนเครื่องดื่มตอนสองทุ่ม หลังจากนั้นไม่มีนัดค่ะ”

เหนือเงยหน้าจากเอกสาร

“แล้วเธอล่ะ”

“ฉันทำงานถึงสี่ทุ่มค่ะ”

“ฉันถามว่าหลังจากนั้นเธอจะไปไหน”

ไอริสมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ

“เป็นเวลาส่วนตัวค่ะ ไม่ได้อยู่ในตารางงาน”

คำตอบนั้นทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

“เมื่อคืนธามไปส่งเธอที่ไหน”

“ที่บ้านค่ะ”

“มันรู้ที่อยู่เธอแล้ว?”

“ฉันต้องบอกทาง ไม่อย่างนั้นเขาจะไปส่งถูกได้ยังไงคะ”

เหนือวางปากกาลงแรงกว่าปกติ

“ฉันเคยเตือนแล้วว่าอย่าไว้ใจมัน”

“ฉันก็เคยบอกแล้วว่าคุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน”

“แต่เธอเป็นผู้ช่วยฉัน ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะกระทบงาน”

“ฉันจะระวังไม่ให้เรื่องส่วนตัวกระทบงานค่ะ เหมือนที่คุณต้องการ”

ถ้อยคำสุภาพแฝงการประชดอย่างชัดเจน ก่อนที่ไอริสจะเดินออกจากห้องโดยไม่รอให้เขาอนุญาต

เหนือเอนหลังพิงเก้าอี้และมองประตูซึ่งปิดลง

ตลอดสามวันที่ผ่านมา เธอปฏิบัติตามคำพูดของเขาทุกอย่าง เธอแยกเรื่องบนเตียงออกจากงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แต่แทนที่จะพอใจ เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกลงโทษด้วยความเฉยชา

ช่วงค่ำ NORTH NIGHT เริ่มเปิดให้บริการตามปกติ พนักงานทยอยเข้าประจำตำแหน่ง ขณะที่ไอริสเดินตรวจความเรียบร้อยบริเวณชั้นล่าง

เธอเปลี่ยนจากชุดนักศึกษาเป็นชุดทำงานสีดำเข้ารูป ผมยาวถูกรวบขึ้นจนเผยให้เห็นลำคอระหง รอยจากค่ำคืนนั้นจางหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงผิวขาวสะอาดตาซึ่งเหนือเผลอมองซ้ำหลายครั้ง

เขายืนอยู่บนชั้นลอย มองเธอพูดคุยกับพนักงานชายหน้าบาร์ด้วยท่าทีเป็นกันเอง ไอริสหัวเราะกับบางอย่างที่อีกฝ่ายพูด ก่อนรับแก้วเครื่องดื่มมาลองชิม

เพียงเห็นรอยยิ้มซึ่งเธอไม่เคยมีให้เขาตลอดสามวัน เหนือก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“มองอะไรอยู่คะ”

เสียงหวานดังขึ้นข้างตัว ก่อนแขนเรียวจะคล้องเข้ากับแขนของเขา

แพรไหมมาในชุดเดรสสั้นสีทอง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยเข้ามาจนเหนือขยับตัวออกเล็กน้อย

“มาทำไม”

“แพรจะมาหาเหนือไม่ได้หรือคะ”

“ฉันมีงาน”

“แพรก็มีเรื่องสำคัญจะคุย”

เธอยิ้ม ก่อนหันไปมองไอริสด้านล่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย

“คุณพ่อของแพรคุยกับคุณลุงแล้วนะคะ เรื่องหมั้นของเรา”

เหนือหันกลับมาทันที

“ใครบอกว่าฉันจะแต่งงาน”

“ตอนนี้อาจยังไม่ใช่ แต่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นตรงกัน อีกไม่นานก็คงมีข่าวดี”

แพรไหมตั้งใจพูดเสียงดังพอให้พนักงานบริเวณใกล้เคียงได้ยิน หลายคนหันมามองด้วยความสนใจ

ไอริสซึ่งกำลังเดินขึ้นบันไดมาหยุดอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เธอน่าจะได้ยินทุกคำ แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแปลง

“ยินดีด้วยนะคะ”

เธอกล่าว พร้อมยื่นเอกสารให้เหนือ

“สรุปยอดจองโต๊ะของคืนนี้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอกลับก่อน”

“ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน”

“งานของฉันเสร็จแล้ว และวันนี้ฉันขอออกก่อนหนึ่งชั่วโมง คุณอนุมัติไว้ในตารางแล้วค่ะ”

เหนือจำได้ว่าเธอส่งคำขอไว้ตั้งแต่สองวันก่อน แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจว่าเธอจะไปไหน

“จะไปไหน”

“มีนัดค่ะ”

“นัดกับใคร”

ไอริสยกมุมปากบาง ๆ

“เรื่องส่วนตัวค่ะ”

แพรไหมมองสลับระหว่างทั้งคู่ ก่อนตั้งใจก้าวเข้ามากอดแขนเหนือแน่นกว่าเดิม

“ปล่อยไอริสกลับเถอะค่ะเหนือ ไหน ๆ คืนนี้เราก็ต้องคุยเรื่องหมั้นกันอยู่แล้ว”

จากนั้นเธอก็เขย่งปลายเท้า จูบลงบนแก้มของเขาต่อหน้าไอริส

เหนือไม่ได้ตั้งตัวจึงหลบไม่ทัน

ดวงตาของไอริสหยุดอยู่ตรงรอยลิปสติกบนแก้มเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สา

“ขอตัวนะคะ”

เธอหมุนตัวเดินจากไป

“ไอริส”

เหนือเรียก แต่หญิงสาวไม่ได้หยุด

เขาแกะแขนของแพรไหมออก ก่อนสั่งเสียงเย็น

“เรื่องหมั้นไม่มีวันเกิดขึ้น อย่าเอาไปพูดให้ใครเข้าใจผิดอีก”

“แต่คุณลุง—”

“ชีวิตของฉัน ฉันตัดสินใจเอง”

เหนือใช้นิ้วเช็ดรอยลิปสติกบนแก้มทิ้ง ก่อนเดินตามไอริสไป

เขาพบเธอกำลังเก็บของอยู่ในห้องทำงาน หญิงสาวเปลี่ยนเป็นชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเรียบง่ายสำหรับออกไปข้างนอก กระโปรงเหนือเข่าเผยเรียวขายาวจนเหนือยิ่งไม่พอใจเมื่อนึกว่าเธอกำลังจะแต่งตัวแบบนี้ไปพบใครบางคน

ประตูถูกปิดลงเสียงดัง

ไอริสเงยหน้ามอง

“มีอะไรคะ”

“ยกเลิกนัด”

“ไม่มีเหตุผลต้องยกเลิกค่ะ”

“เธอยังอยู่ในเวลางาน”

“คุณอนุมัติให้ฉันกลับก่อนแล้ว”

“ฉันยกเลิกการอนุมัติ”

หญิงสาววางโทรศัพท์ลงและหันมาเผชิญหน้าเต็มตัว

“คุณกำลังทำแบบนี้เพราะเห็นฉันมีนัด หรือเพราะไม่พอใจที่ฉันไม่แสดงอาการอะไรตอนผู้หญิงของคุณจูบแก้ม”

“แพรไหมไม่ใช่ผู้หญิงของฉัน”

“ไม่เกี่ยวกับฉันค่ะ”

คำตอบรวดเร็วเกินไปจนเหนือหรี่ตามอง

“กำลังประชดฉันอยู่หรือ”

“ทำไมฉันต้องประชด ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“เธอกำลังจงใจทำให้ฉันโมโห”

“คุณต่างหากที่โมโหเพราะฉันไม่สนใจ”

ไอริสเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนใช้นิ้วเช็ดรอยลิปสติกซึ่งยังติดอยู่เล็กน้อยตรงมุมกราม

สัมผัสนั้นควรเป็นเพียงการประชด แต่กลับทำให้สายตาของเหนือเข้มขึ้น

“คุณเป็นคนบอกเองว่าคืนนั้นเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ” เธอกล่าว “ฉันก็ยอมรับแล้ว ทำไมยังไม่พอใจอีกคะ”

“ฉันไม่ได้ไม่พอใจ”

“ถ้าอย่างนั้นก็เปิดประตูให้ฉันไปตามนัด”

เหนือกลับยืนขวางอยู่ที่เดิม

ไอริสถอนหายใจ ก่อนกล่าวสิ่งที่คิดเอาไว้ตลอดหลายวัน

“เอาแบบนี้ไหมคะ ถ้าคุณยังต้องการฉัน เราก็มีความสัมพันธ์กันได้”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

“พูดอะไรของเธอ”

“ความสัมพันธ์ทางกาย ไม่มีสถานะ ไม่มีการผูกมัด และไม่มีใครมีสิทธิ์หึงหรือก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย”

ไอริสกล่าวออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทั้งที่ภายในอกกำลังบีบรัด

“คุณต้องการแค่อารมณ์ชั่ววูบไม่ใช่หรือคะ ฉันก็เสนอทางออกที่ไม่ทำให้ใครต้องรับผิดชอบความรู้สึกใคร”

เหนือควรพอใจกับข้อตกลงนี้ มันคือความสัมพันธ์แบบเดียวกับที่เขาเคยมีกับผู้หญิงคนอื่น ไม่มีข้อเรียกร้อง ไม่มีคำถาม และไม่มีอนาคตให้ต้องกังวล

แต่เมื่อคำเหล่านั้นออกจากปากไอริส เขากลับรู้สึกไม่พอใจอย่างรุนแรง

“แล้วเธอทำแบบนี้กับผู้ชายทุกคนหรือเปล่า”

“เรื่องก่อนหน้านี้ไม่อยู่ในเงื่อนไขที่คุณมีสิทธิ์ถามค่ะ”

“ไอริส”

“ถ้าไม่ตกลงก็หลีกทาง ฉันจะไปตามนัด”

หญิงสาวเดินผ่าน แต่เหนือกลับคว้าข้อมือและดึงเธอกลับมาปะทะแผ่นอก

“ตกลง”

เขาตอบเสียงต่ำ

“ไม่มีสถานะ ไม่มีผูกมัด”

“และห้ามหึงค่ะ”

“ได้”

“ไม่มีสิทธิ์ถามว่าฉันไปไหนหรืออยู่กับใคร”

กรามของเหนือขบแน่น แต่ยังตอบ

“ได้”

ไอริสมองเข้าไปในดวงตาเขา ก่อนใช้นิ้วเกี่ยวเนกไทแล้วดึงลงมา

“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้คุณต้องการฉันหรือเปล่าคะ”

คำถามนั้นไม่ต่างจากการจุดไฟลงบนเชื้อเพลิง

เหนือก้มลงจูบเธอทันที

ริมฝีปากบดเบียดเข้าหากันอย่างดุดัน เขาดันร่างเธอถอยหลังจนสะโพกชนขอบโต๊ะทำงาน ก่อนกวาดเอกสารด้านหลังทิ้งไปโดยไม่สนใจว่ามันจะหล่นกระจัดกระจายบนพื้น

ไอริสถูกยกขึ้นนั่งบนโต๊ะ แต่ไม่ได้ยอมตกอยู่ภายใต้การควบคุมง่าย ๆ เธอปลดเนกไทของเขาออก กระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตจนหลุดออกหนึ่งเม็ด ก่อนลากเล็บผ่านแผ่นอกแข็งแรงเป็นแนวยาว

เหนือจับข้อมือเธอไว้

“ตั้งใจยั่วฉัน?”

“ก็แค่คู่นอน จะยั่วไม่ได้หรือคะ”

คำว่า คู่นอน ทำให้แรงในมือเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

เหนือปล่อยข้อมือและก้มลงจูบลำคอแทน เขาขบเม้มผิวขาวบริเวณเหนือไหปลาร้า ตั้งใจทิ้งร่องรอยสีแดงในตำแหน่งซึ่งชุดของเธอปิดไม่มิด

ไอริสสะดุ้งและผลักไหล่เขา

“เราตกลงกันว่าไม่มีสิทธิ์ครอบครอง”

“ฉันไม่ได้ครอบครอง”

เหนือกดจูบซ้ำลงตรงรอยเดิม ก่อนกระซิบชิดผิว

“แค่คิดว่าถึงไม่มีสถานะ คนอื่นก็ควรรู้ว่าเธอมีเจ้าของ”

“คุณกำลังทำผิดข้อตกลงตั้งแต่นาทีแรก”

“ถ้าไม่พอใจ เธอก็ทำคืน”

ไอริสผลักเขาออกเล็กน้อย ก่อนลุกจากโต๊ะและสลับตำแหน่งจนแผ่นหลังของเหนือชนขอบโต๊ะแทน

“คุณพูดเองนะคะ”

เธอใช้เนกไทซึ่งถอดออกมาพันรอบข้อมือเขาอย่างหลวม ๆ เหนือไม่ได้ขัดขืน กลับมองการกระทำของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ

ไอริสปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาทีละเม็ด ก่อนก้มลงจูบลำคอและขบเม้มตรงบริเวณเหนือปกเสื้อ รอยแดงเข้มปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

“พรุ่งนี้คุณมีประชุมกับผู้ใหญ่ไม่ใช่หรือคะ”

“แล้วไง”

“เขาคงได้รู้ว่าคุณเหนือก็มีเจ้าของเหมือนกัน”

เธอตั้งใจเน้นรอยนั้นอีกครั้ง แต่เหนือกลับหลุดมือจากเนกไทอย่างง่ายดายและรวบเอวเธอเข้าหาตัว

“อย่าคิดว่าได้เป็นฝ่ายคุมเพียงเพราะฉันยอม”

“ฉันไม่เคยขอให้ยอมค่ะ”

จูบครั้งใหม่จึงกลายเป็นการแข่งขันอย่างแท้จริง

มือของเหนือรูดซิปชุดเดรสลง ผ้าเนื้อบางเลื่อนออกจากหัวไหล่และร่วงลงมากองบริเวณเอว ไอริสตอบโต้ด้วยการผลักเสื้อเชิ้ตออกจากไหล่เขา ก่อนฝังเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเมื่อริมฝีปากร้อนลากผ่านเนินอก

เหนืออุ้มเธอกลับขึ้นไปบนโต๊ะ เอกสารซึ่งเหลืออยู่ถูกเบียดจนยับย่น ขณะที่ขวดน้ำบนโต๊ะล้มกลิ้งไปอีกด้าน

เขาคุกเข่าลงตรงหน้า ปล่อยริมฝีปากไล่สัมผัสจากหัวเข่าขึ้นมาตามต้นขาด้านในอย่างช้า ๆ ความตั้งใจถ่วงเวลาของเขาทำให้ไอริสเผลอกำขอบโต๊ะแน่น

“รีบร้อนหรือ”

เหนือถามเมื่อเห็นเธอขยับเข้าหาโดยไม่รู้ตัว

“คุณช้าเองต่างหาก”

“ฉันแค่กำลังดูว่าเธอแยกความรู้สึกออกจากร่างกายได้ดีแค่ไหน”

ถ้อยคำของเขากระตุ้นให้ไอริสเชิดหน้าขึ้น แม้ร่างกายจะสั่นจากสัมผัสที่จงใจหยอกล้อ

“ทำให้ดีกว่านี้สิคะ แล้วฉันจะตอบ”

เหนือยกยิ้ม ก่อนทำตามคำท้าจนไอริสไม่สามารถรักษาความสงบนิ่งได้อีก เสียงหายใจของเธอขาดเป็นช่วง นิ้วเรียวจิกลงบนไหล่เขา ขณะที่สัมผัสทุกอย่างถูกเร่งเร้าจนความต้องการสะสมใกล้ถึงขีดสุด

แต่ก่อนที่เธอจะได้รับสิ่งที่ต้องการ เหนือกลับหยุดและลุกขึ้นยืน

ไอริสมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง

“คนขี้โกง”

“ไม่มีข้อไหนห้ามฉันแกล้งเธอ”

เหนือเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบเครื่องป้องกันออกมา ก่อนกลับเข้ามาประชิดระหว่างเรียวขาของเธอ

“หรือจะหยุดตรงนี้”

“ถ้าคุณหยุด ฉันจะไปตามนัดจริง ๆ”

แววตาของเหนือวาบขึ้นทันที

เขายกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นเกี่ยวสะโพก ก่อนเชื่อมความใกล้ชิดของทั้งคู่เข้าหากัน ไอริสเผลอร้องออกมาและกอดลำคอเขาแน่น เมื่อความรู้สึกเต็มแน่นแล่นผ่านร่างอย่างรวดเร็ว

เหนือหยุดให้เธอปรับตัวเพียงครู่หนึ่ง ก่อนเริ่มขยับด้วยจังหวะหนักหน่วงตามแรงอารมณ์ซึ่งอดกลั้นมาตลอดหลายวัน

โต๊ะทำงานสั่นตามแรงเคลื่อนไหว เอกสารร่วงลงพื้นเพิ่มขึ้นทีละแผ่น ขณะที่เสียงดนตรีจากชั้นล่างดังลอดขึ้นมาจาง ๆ ไม่มากพอจะกลบเสียงหอบหายใจภายในห้อง

“ยังคิดว่าจะไปตามนัดอีกไหม”

เหนือถามชิดริมฝีปาก

ไอริสไม่ยอมตอบ กลับยกสะโพกตอบรับจังหวะของเขาและใช้เล็บข่วนผ่านรอยเดิมบนแผ่นหลัง

“เกี่ยวอะไรกับคุณคะ”

คำตอบยั่วโมโหทำให้เขาเร่งจังหวะขึ้น มือใหญ่ยึดเอวเธอไว้แน่น ขณะที่ริมฝีปากเคลื่อนลงไปขบเม้มยอดอกซึ่งไวต่อสัมผัสจนหญิงสาวเผลอหลุดเสียงคราง

เหนือยังคงถามคำถามเดิมทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้จุดสูงสุด

“จะไปหาใคร”

“คุณไม่มีสิทธิ์ถาม”

“งั้นฉันก็ไม่มีเหตุผลต้องรีบให้เธอไป”

เขาจงใจชะลอทุกครั้งที่เธอใกล้ถึงฝั่งฝัน ก่อนกลับมาเร่งเร้าใหม่จนไอริสทั้งโกรธและต้องการ เธอจึงเปลี่ยนเป็นฝ่ายผลักเขาไปนั่งบนเก้าอี้ทำงาน แล้วตามขึ้นไปคร่อมบนตัก

“ข้อตกลงของเราห้ามใครเป็นฝ่ายควบคุมตลอดนะคะ”

เหนือเอนหลังพิงเก้าอี้และมองเธอด้วยสายตาร้อนแรง

“เชิญตามสบาย”

ไอริสจึงเป็นฝ่ายกำหนดจังหวะด้วยตัวเอง เธอเคลื่อนไหวช้าในตอนแรก ตั้งใจทรมานเขาเหมือนที่เพิ่งถูกกระทำ แต่เมื่อเหนือใช้มือกอบกุมเอวและส่งแรงตอบรับ ความตั้งใจทั้งหมดก็เริ่มแตกสลาย

เธอก้มลงจูบลำคอเขาซ้ำตรงรอยเดิม ขณะจังหวะของทั้งคู่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

สุดท้ายไม่มีใครเป็นฝ่ายชนะ

ความเสียวซ่านพุ่งถึงขีดสุดในเวลาใกล้เคียงกัน ไอริสซบหน้าลงกับไหล่กว้างเพื่อกลั้นเสียง ส่วนเหนือกอดเอวเธอแน่นจนร่างทั้งคู่แนบชิดแทบหลอมรวม

หลังทุกอย่างสงบลง ไอริสยังคงนั่งอยู่บนตักเขาอีกครู่หนึ่ง ก่อนดันตัวลุกขึ้นและเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง

ไม่มีอ้อมกอดหลังจบความสัมพันธ์

ไม่มีคำพูดอ่อนหวาน

และไม่มีใครยอมรับว่าความรู้สึกเมื่อครู่นี้รุนแรงเกินกว่าจะเรียกเพียงความต้องการทางกาย

“ตกลงตามนี้นะคะ” ไอริสกล่าวขณะรูดซิปชุด “ไม่มีสถานะ ไม่มีผูกมัด และไม่มีสิทธิ์หึง”

เหนือกลัดกระดุมเสื้อกลับทีละเม็ด

“ฉันจำได้”

“ดีค่ะ”

“แล้วนัดของเธอ?”

ไอริสยกมุมปาก

“ฉันไม่มีนัดค่ะ แค่จะกลับไปนอน”

เหนือชะงัก ก่อนเข้าใจว่าเธอจงใจยั่วให้เขาเสียอาการตั้งแต่แรก

“เธอหลอกฉัน?”

“เราเพิ่งตกลงกันว่าไม่มีสิทธิ์ถามเรื่องส่วนตัว จำไม่ได้หรือคะ”

ไอริสหยิบกระเป๋าและเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าของผู้ชนะ ทิ้งให้เหนือมองตามอย่างทั้งโมโหและพอใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น ตารางงานใหม่ถูกส่งเข้าโทรศัพท์ของเธอ

ไอริสถูกย้ายออกจากโซนวีไอพี ไม่ต้องต้อนรับแขกชาย และมีรถของบริษัทรับส่งทุกวัน โดยมีเหตุผลกำกับไว้ว่า เพื่อความปลอดภัยของผู้ช่วยส่วนตัว

หญิงสาวอ่านข้อความแล้วหัวเราะเบา ๆ

เหนือกำลังละเมิดข้อตกลงเรื่องไม่หึงตั้งแต่ยังไม่พ้นยี่สิบสี่ชั่วโมง

แต่แทนที่จะเปิดโปงทันที ไอริสกลับเดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์และตั้งใจคุยเล่นกับพนักงานชายตรงจุดซึ่งกล้องวงจรปิดของห้องทำงานเหนือมองเห็นชัดที่สุด

อีกด้านหนึ่งของเมือง เหนือกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทครอบครัว

นพดล ผู้เป็นบิดามองรอยแดงบริเวณลำคอลูกชาย ก่อนถามเสียงเรียบ

“เมื่อคืนไปอยู่กับใครมา”

เหนือไม่ได้ดึงปกเสื้อขึ้นปิด เขากลับปล่อยให้รอยซึ่งไอริสทิ้งไว้ปรากฏชัดเจน

“เรื่องส่วนตัวครับ”

แพรไหมซึ่งนั่งอยู่ข้างบิดาของตนมองรอยนั้นโดยไม่วางตา

เธอรู้จักเหนือมานาน และรู้ว่าเขาไม่เคยยอมให้ผู้หญิงคนไหนทิ้งร่องรอยในจุดซึ่งคนอื่นมองเห็น

แม้ยังไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่ภาพรอยจางบนลำคอของไอริสในคืนงานปาร์ตี้กลับผุดขึ้นมาในความคิด

แพรไหมกำมือใต้โต๊ะจนปลายเล็บจิกเข้าเนื้อ

คราวนี้เธอมั่นใจแล้วว่าเหนือกำลังมีผู้หญิงคนใหม่

และผู้หญิงคนนั้นอาจเป็นคนเดียวกับที่กำลังพยายามแย่งทุกสิ่งซึ่งควรเป็นของเธอไป