บทที่ 4 น้ำของคุณหวานดีนะ NC

เสียงดนตรีแจ๊สผสมอิเล็กทรอนิกส์ดังคลอไปทั่วห้องจัดเลี้ยงของ NORTH NIGHT แสงจากโคมระย้าสีทองสะท้อนกับผนังกระจก เผยให้เห็นทิวทัศน์ของเมืองในยามค่ำคืน ขณะที่แขกในชุดหรูทยอยเดินผ่านซุ้มทางเข้า

ไอริสยืนอยู่บริเวณโต๊ะลงทะเบียนในชุดราตรีสีแดงเข้มซึ่งทางร้านจัดเตรียมให้ ชุดเกาะอกเข้ารูปแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้ง ชายกระโปรงผ่าขึ้นมาถึงต้นขาข้างหนึ่ง ทุกครั้งที่เธอขยับตัว เรียวขาขาวก็ปรากฏผ่านรอยผ่าจนดึงดูดสายตาจากผู้ชายที่เดินผ่านไปมา

เธอไม่ค่อยมั่นใจกับชุดนี้นัก แต่แพรไหมเป็นคนยืนยันว่าพนักงานต้อนรับหลักต้องแต่งตัวให้สมกับภาพลักษณ์ของงาน

ในตอนแรกไอริสคิดว่าอีกฝ่ายเพียงต้องการกลั่นแกล้ง แต่เมื่อเห็นสายตาของผู้เป็นเจ้านายซึ่งมองมาตั้งแต่เธอเดินเข้ามา เธอก็เริ่มคิดว่าการยอมสวมชุดนี้อาจไม่ใช่เรื่องแย่เสียทีเดียว

เหนือยืนคุยกับนักลงทุนอยู่บริเวณอีกฝั่งของห้อง เขาสวมสูทสีดำพอดีตัว เส้นผมถูกจัดแต่งอย่างเรียบร้อย ใบหน้าคมคายสงบนิ่งตามปกติ ทว่าสายตากลับหยุดอยู่ที่เธอบ่อยครั้ง

โดยเฉพาะเวลามีผู้ชายเดินเข้ามาคุย

“คุณไอริสครับ หลังงานเลิกพอจะว่างไหม”

แขกหนุ่มคนหนึ่งยื่นนามบัตรให้พร้อมรอยยิ้ม

“ถ้าเรื่องงานสามารถติดต่อผ่านทางร้านได้เลยค่ะ”

ไอริสรับนามบัตรไว้ตามมารยาท ก่อนถอยออกเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายพยายามขยับเข้ามาใกล้

“ผมหมายถึงเรื่องส่วนตัวครับ”

“เธอไม่ว่าง”

เสียงทุ้มดังแทรกมาจากด้านหลัง

เหนือเดินมาหยุดข้างไอริสและรับนามบัตรจากมือเธอไปดู จากนั้นจึงคืนให้เจ้าของด้วยท่าทีสุภาพแต่เย็นชา

“ผู้ช่วยผมต้องอยู่ตรวจงานจนจบ”

“ผมก็แค่ชวนไว้วันหลังครับ”

“วันหลังก็ไม่ว่าง”

ชายคนนั้นหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนขอตัวกลับไปยังโต๊ะ ไอริสหันมองคนที่เพิ่งแทรกแซงด้วยสายตาไม่พอใจ

“คุณรู้ตารางส่วนตัวของฉันดีขนาดนั้นเลยหรือคะ”

“ถ้าเธอมีเวลานัดผู้ชาย แสดงว่างานยังน้อยเกินไป”

“ฉันยังไม่ได้ตอบรับเขาเลยค่ะ”

“แต่รับนามบัตรมาแล้ว”

เหนือคว้านามบัตรใบนั้นไปจากมือเธอ ก่อนพับครึ่งและวางทิ้งไว้บนโต๊ะ

“คุณเหนือ!”

“โต๊ะวีไอพีหมายเลขสามยังไม่มีคนดูแล ไปจัดการ”

เขาสั่งจบก็เดินจากไป ทิ้งให้ไอริสได้แต่มองแผ่นหลังกว้างด้วยความหงุดหงิด

ผู้ชายคนนี้ยืนยันอยู่เสมอว่าไม่ได้หึง แต่กลับทำตัวราวกับผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้เธอเป็นศัตรู

ไอริสพยายามไม่สนใจและกลับไปทำหน้าที่ กระทั่งการแสดงบนเวทีเริ่มขึ้น แขกส่วนใหญ่จึงย้ายไปรวมกันบริเวณฟลอร์เต้นรำ เธอมีเวลาพักหายใจและหยิบเครื่องดื่มไร้แอลกอฮอล์ขึ้นมาจิบ

“คืนนี้คุณสวยมาก”

เสียงคุ้นเคยทำให้เธอหันกลับไปพบธาม เขาอยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม มือข้างหนึ่งถือแก้วแชมเปญ ส่วนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“ขอบคุณค่ะ”

“แต่ดูเหมือนใครบางคนจะไม่พอใจที่คนอื่นมองคุณ”

ธามปรายตามองไปทางเหนือซึ่งกำลังยืนคุยกับผู้บริหารอยู่ไม่ไกล

“คุณเหนือแค่กลัวฉันทำให้ภาพลักษณ์ร้านเสียค่ะ”

“คุณเชื่อแบบนั้นจริงหรือ”

ไอริสไม่ตอบ

จังหวะดนตรีเปลี่ยนเป็นเพลงช้าลง แขกหลายคู่เดินลงไปเต้นรำกลางฟลอร์ ธามจึงวางแก้วลงและยื่นมือมาตรงหน้าเธอ

“เต้นกับผมสักเพลงไหมครับ”

“ฉันกำลังทำงานอยู่ค่ะ”

“ถือว่าผมช่วยคุณทำงาน แขกสองโต๊ะด้านหลังมองคุณจนแทบไม่แตะอาหาร ถ้าคุณยืนอยู่ตรงนี้ต่อ อีกไม่นานคงมีคนเข้ามารบกวนมากกว่าเดิม”

ไอริสเหลือบมองตามและพบว่าเป็นเรื่องจริง

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมือลงบนฝ่ามือของธาม

“เพลงเดียวนะคะ”

“ด้วยความยินดีครับ”

ธามพาเธอเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ มือข้างหนึ่งจับมือเธอไว้ ส่วนอีกข้างวางอยู่บริเวณเอวอย่างให้เกียรติ ในตอนแรกทั้งคู่เพียงสนทนาเรื่องงาน แต่เมื่อเคลื่อนไปถึงมุมซึ่งอยู่ห่างจากแขกคนอื่น ธามก็ลดเสียงลง

“คุณอ่านข้อความที่ได้รับหรือยัง”

ฝีเท้าของไอริสชะงักเล็กน้อย

“ข้อความอะไรคะ”

“ข้อความที่เตือนว่าอย่าไว้ใจเหนือ”

หัวใจของเธอกระตุกแรง

“คุณเป็นคนส่งมา?”

“ผมยังตอบไม่ได้”

“ถ้าคุณต้องการให้ฉันเชื่อ ก็ควรพูดตรง ๆ”

“ผมกำลังพยายามปกป้องคุณอยู่”

ธามขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย

“ครอบครัววรเดชากุลอาจเกี่ยวข้องกับการล้มละลายของบริษัทอัครเมธา และอุบัติเหตุของพ่อคุณ”

“คุณมีหลักฐานอะไร”

“ก่อนเสียชีวิต คุณอาทิตย์พยายามเปิดโปงการยักยอกเงินก้อนใหญ่ เขานัดพบกับคนของครอบครัวเหนือ หลังจากนั้นสามวันก็เกิดอุบัติเหตุ”

สีหน้าของไอริสซีดลง

“คุณรู้ได้ยังไงว่าพ่อไม่ได้หลับใน”

“เพราะก่อนเกิดอุบัติเหตุ รถของพ่อคุณถูกนำไปตรวจสภาพ และพบว่าเบรกไม่มีปัญหา แต่รายงานฉบับนั้นหายไปจากสำนวน”

“เป็นไปไม่ได้…”

“เหนือรู้ว่าคุณเป็นใคร เขาสืบประวัติคุณตั้งแต่ก่อนรับเข้าทำงาน คุณไม่สงสัยหรือว่าทำไมเขาถึงดึงลูกสาวของคนที่ครอบครัวตัวเองเคยมีปัญหาด้วยมาอยู่ใกล้ตัว”

ไอริสนึกถึงแฟ้มซึ่งเห็นอยู่บนโต๊ะของเหนือ รวมถึงคำโกหกที่เขาใช้ปิดบังมัน ความสงสัยซึ่งพยายามกดเอาไว้เริ่มขยายใหญ่ขึ้น

“ถ้าคุณมีหลักฐาน เอามาให้ฉันดู”

“คืนนี้ยังไม่เหมาะ เรานัดคุยกันในที่ที่ไม่มีคนของเหนือได้”

“ไม่มีความจำเป็น”

น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้นข้างตัว

ก่อนที่ไอริสจะทันหันไป มือของธามซึ่งวางอยู่บนเอวเธอก็ถูกปัดออก เหนือก้าวเข้ามาแทรกระหว่างทั้งคู่ ดวงตาคมจ้องธามราวกับพร้อมมีเรื่องได้ทุกวินาที

“ผู้ช่วยฉันต้องกลับไปทำงาน”

“งานส่วนไหนหรือ” ธามถาม “เพราะเท่าที่เห็น ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว”

“ไม่ใช่ธุระของนาย”

“หรือความจริงนายแค่ไม่ชอบที่ผมแตะต้องเธอ”

กรามของเหนือขบแน่น

“อย่าแตะต้องของของฉัน”

ถ้อยคำนั้นทำให้คนรอบข้างซึ่งอยู่ใกล้พอได้ยินหันมอง ไอริสเองก็นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนความไม่พอใจจะเข้ามาแทนที่

“ฉันไม่ใช่สิ่งของค่ะ”

เหนือหันมามองเธอ แต่แทนที่จะอธิบาย เขากลับจับข้อมือและพาเดินออกจากฟลอร์

“ปล่อย ฉันเดินเองได้”

ชายหนุ่มยอมคลายมือ แต่ยังคงเดินนำไปยังลิฟต์ส่วนตัว ไอริสก้าวตามเข้าไปเพราะไม่ต้องการทะเลาะต่อหน้าแขก

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิด เธอก็หันไปเผชิญหน้า

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไร”

“พาเธอออกมาจากผู้ชายที่กำลังหลอกใช้เธอ”

“แล้วคุณล่ะคะ คุณรับฉันเข้าทำงานเพราะอะไร”

“ฉันเคยบอกแล้วว่าอย่าไว้ใจธาม”

“แต่คุณไม่เคยบอกเหตุผล!”

“เรื่องบางอย่างเธอไม่จำเป็นต้องรู้”

“แล้วเรื่องที่คุณสืบประวัติฉันลับหลังล่ะ ฉันไม่จำเป็นต้องรู้เหมือนกันหรือคะ”

เหนือเงียบ

ความเงียบนั้นไม่ต่างจากการยอมรับ

เมื่อลิฟต์เปิดออกบนชั้นเพนต์เฮาส์ ไอริสจึงไม่ยอมเดินออกไป

“ฉันจะกลับลงไปทำงาน”

เหนือกดปุ่มค้างไว้และมองเธอ

“เรายังคุยกันไม่จบ”

“คุณต่างหากที่ไม่ยอมพูดอะไร ฉันไม่มีเรื่องต้องคุยกับคุณแล้ว”

“แต่มีเรื่องต้องคุยกับธาม?”

ไอริสหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ

“สุดท้ายคุณก็สนใจแค่ว่าฉันคุยกับใคร”

เหนือคว้าข้อมือเธออีกครั้งและพาออกจากลิฟต์ เขาไม่ได้ออกแรงจนเจ็บ แต่มั่นคงพอให้รู้ว่าไม่ต้องการปล่อยเธอกลับลงไป

ไอริสสะบัดมือออกทันทีที่เข้ามาในห้อง

“คุณเป็นอะไรกับฉันถึงมีสิทธิ์ห้ามไม่ให้ฉันคุยกับคนอื่น”

“ฉันเป็นเจ้านายเธอ”

“เจ้านายไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของลูกน้อง”

“ธามไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัว มันเป็นศัตรูทางธุรกิจ”

“แล้วการที่เขาวางมือบนเอวฉันกระทบธุรกิจคุณตรงไหน”

เหนือไม่ตอบ แต่สายตากลับเลื่อนลงไปยังเอวของเธอ ตำแหน่งซึ่งมือของธามเคยวางอยู่

ไอริสจึงเข้าใจทันที

“คุณหึง”

“ฉันไม่ได้หึง”

“คนไม่หึงจะประกาศต่อหน้าคนอื่นหรือคะว่าฉันเป็นของคุณ”

“ฉันแค่เตือนมันไม่ให้ยุ่งกับคนของฉัน”

“ฉันไม่ใช่คนของคุณ!”

เสียงของเธอดังสะท้อนไปทั่วห้องกว้าง

เหนือก้าวเข้ามาหา ไอริสถอยหลังจนสะโพกชนขอบโต๊ะกลาง แต่ยังเชิดหน้าสบตาเขาโดยไม่ยอมหลบ

“เธอชอบให้มันแตะหรือไง”

“ต่อให้ฉันชอบก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”

“ไอริส”

“คุณไม่ต้องการฉันเองไม่ใช่หรือคะ ถ้าอย่างนั้นก็อย่าขัดขวางเวลาผู้ชายคนอื่นต้องการ”

บางอย่างในแววตาของเหนือขาดผึง

เขาก้มลงจูบเธออย่างรุนแรง ริมฝีปากร้อนบดเบียดจนไอริสต้องเอนหลังติดกระจก ลิ้นของเขาแทรกเข้าไปดูดกินอย่างไม่ปรานี มือใหญ่กดเอวเธอให้ชิดเข้ามาจนไม่เหลือช่องว่าง

ไอริสส่งเสียงประท้วงในลำคอ แต่แทนที่จะผลัก มือของเธอกลับกำเสื้อสูทเขาแน่น

เหนือผละออกเพียงชั่วครู่ ลมหายใจร้อนพ่นรดริมฝีปากที่แดงช้ำ

“ถ้าไม่อยากให้ฉันทำต่อ… บอกเดี๋ยวนี้”

ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังรอคำปฏิเสธ

ไอริสหายใจหอบ หัวใจเต้นรัวจนเจ็บอก แต่ทิฐิและความโกรธที่ถูกกดทับตลอดทั้งคืนกลับทำให้เธอยกมือขึ้นจับเนกไทของเขา แล้วกระชากลงมา

“ฉันไม่ได้บอกให้หยุด”

ประโยคนั้นทำให้เหนือสูญเสียการควบคุมที่เหลืออยู่ทั้งหมด

เขาจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ดิบและหิวกระหายกว่าเดิม มือใหญ่เลื่อนไปด้านหลัง รูดซิปชุดราตรีลงช้า ๆ จนผ้าสีดำหลุดจากไหล่ เผยผิวขาวและเส้นโค้งของหลัง

ไอริสสั่นเมื่ออากาศเย็นสัมผัสผิว เหนือดันเธอให้เดินถอยหลังเข้าไปในห้องนอน แล้วผลักลงนอนบนเตียงขนาดใหญ่โดยไม่ปิดไฟ

เขาก้มลงดูดริมฝีปากเธออีกครั้ง ก่อนเลื่อนลงไปตามลำคอ ดูดเม้มตรงซอกเดิมที่เคยทิ้งรอยไว้ แล้วเลียลงไปตามเนินอก

มือใหญ่ดึงชุดราตรีลงจนเผยเสื้อชั้นในลูกไม้สีดำ เหนือมองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนดึงสายออกแล้วก้มลงดูดนมเธออย่างจงใจ

ริมฝีปากร้อนครอบยอดนมข้างหนึ่ง ดูดกินอย่างแรง ลิ้นร้อนวนรอบยอดที่แข็งตัว ขณะที่มืออีกข้างนวดบีบเนินอกอีกข้างอย่างไม่ปรานี

“อืมม…” ไอริสส่งเสียงครางแผ่ว มือกำผ้าปูที่นอนแน่น ความรู้สึกร้อนผ่าวพุ่งตรงจากหน้าอกลงไปที่ท้องน้อย

เหนือเปลี่ยนข้าง ดูดยอดนมอีกข้างแรงขึ้น ขบเม้มเบา ๆ จนไอริสแอ่นอกเข้าหาปากเขาโดยไม่รู้ตัว

“คุณ… แรงไป…”

“ทนไหว” เขากระซิบชิดผิว ก่อนดูดอีกครั้งจนเกิดเสียงดังชื้น

มือของเขาเลื่อนลงไปดึงกระโปรงขึ้นสูง นิ้วหยาบลากผ่านต้นขาด้านในช้า ๆ ก่อนดึงกางเกงในลูกไม้ลงไปตามเรียวขา

เมื่อผ้าผืนสุดท้ายถูกถอดออก เหนือก้มลงมองตรงกลางขาของเธอที่เปียกชื้นแล้ว

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงใช้มือแยกต้นขาเธอออก แล้วก้มหน้าลง

ลิ้นร้อนเลียตรงรอยแยกอย่างช้า ๆ ตั้งแต่ด้านล่างขึ้นไปจนถึงจุดที่บวมแดง

ไอริสสะดุ้งแรง มือคว้าเส้นผมของเขาแน่น

“คุณเหนือ… อย่า…”

แต่เขาไม่ได้หยุด

ลิ้นของเขาเลียวนเป็นวงตรงจุดเสียว แล้วดูดเบา ๆ อย่างจงใจ นิ้วกลางแทรกเข้าไปหนึ่งนิ้ว ขยับช้า ๆ ขณะที่ลิ้นยังคงเลียและดูดอย่างไม่ยอมหยุด

“อ๊ะ… อืมมม…” เสียงครางของไอริสดังขึ้นเรื่อย ๆ ร่างสั่นเทาเมื่อเขารุนแรงขึ้น ลิ้นเลียเร็วขึ้น นิ้วขยับลึกขึ้น

เหนือดูดจุดเสียวแรงขึ้น แล้วเลียซ้ำ ๆ จนน้ำหล่อลื่นไหลออกมาเปียกคางเขา

“รสชาติเธอ…” เขากระซิบระหว่างเลีย “หวานกว่าที่คิด”

ไอริสเผลอปิดตาแน่น เอวสั่นระริกเมื่อคลื่นความรู้สึกพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ เธอเกือบถึงจุดสุดยอดเพียงจากการถูกเลียและดูด

แต่เหนือดึงปากออกก่อนที่เธอจะปลดปล่อย

เขายืนขึ้น ถอดสูทและเสื้อเชิ้ตออกอย่างรวดเร็ว เผยแผงอกแข็งแรงและรอยสักสีดำ แล้วถอดกางเกงตาม

เมื่อร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งคู่แนบชิดกัน เหนือก้มลงจูบเธออีกครั้ง ลิ้นของเขายังมีรสชาติของเธอติดอยู่

“มองฉัน”

ไอริสลืมตาขึ้น สบตาเขา

เหนือจัดตำแหน่งตัวเอง ปลายอวัยวะแข็งแกร่งถูไถตรงทางเข้าที่เปียกชุ่ม

“ถ้าเจ็บ… บอก”

เขากดเข้าไปช้า ๆ ทีละนิด ความแน่นทำให้ทั้งคู่หายใจหอบ

ไอริสกัดริมฝีปาก มือเกาะไหล่เขานแน่น เมื่อเขาค่อย ๆ จมลึกลงไปจนสุด

“อ๊ะ…”

เหนือหยุดนิ่ง รอให้เธอปรับตัว แล้วเริ่มขยับช้า ๆ ลึก ๆ

จังหวะแรกยังระมัดระวัง แต่เมื่อไอริสเริ่มแอ่นเอวตอบสนอง เขาก็เพิ่มแรงขึ้น

เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นในห้อง ผสมกับเสียงหายใจหอบและเสียงครางแผ่วของไอริส

เหนือก้มลงดูดนมอีกครั้งขณะที่กระแทกเข้าไปลึก ลิ้นร้อนวนรอบยอดนม ดูดแรง ๆ แล้วขบเบา ๆ

“คุณ… ช้าลง… ไม่ไหว…”

“ไหว” เขากระซิบชิดหู แล้วกระแทกแรงขึ้น “เธอเปียกขนาดนี้… บอกว่าไม่ไหวได้ยังไง”

ไอริสเถียงไม่ออก ร่างกายของเธอตอบสนองต่อเขาอย่างตรงไปตรงมา ทุกครั้งที่เขาดึงออกแล้วกระแทกกลับเข้าไป คลื่นความเสียวก็พุ่งสูงขึ้น

เหนือจับเอวเธอยกขึ้นเล็กน้อย เปลี่ยนมุม แล้วกระแทกตรงจุดที่ทำให้เธอร้องเสียงดัง

“ตรงนี้ใช่ไหม”

“อ๊ะ… ใช่… อย่าหยุด…”

เขายิ้มอย่างเย็นชา แล้วเร่งจังหวะ มือหนึ่งยังคงนวดหน้าอก นิ้วโป้งถูไถยอดนม ขณะที่ปากดูดลำคอเธออย่างไม่ปรานี

ไอริสถึงจุดสุดยอดก่อน ร่างสั่นสะท้าน ผนังภายในบีบรัดเขาแน่น น้ำหล่อลื่นพุ่งออกมาเปียกต้นขาทั้งคู่

เหนือยังไม่หยุด เขากระแทกต่ออีกหลายจังหวะ ก่อนจะถอนออกแล้วปลดปล่อยลงบนท้องเรียบของเธอ

หลังความร้อนแรงสงบลง ภายในห้องเหลือเพียงเสียงหายใจซึ่งยังไม่กลับมาเป็นปกติ

เหนือนอนอยู่ข้างตัวเธอ แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนเอวคล้ายไม่ต้องการให้ห่างไปไหน ไอริสมองเพดานอยู่นาน ก่อนรวบรวมความกล้าถามสิ่งที่ติดอยู่ในใจ

“เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไรคะ”

ร่างกายของเหนือแข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อย

เขารู้ว่าเธอไม่ได้ถามถึงสิ่งที่เพิ่งเกิด แต่ถามถึงความสัมพันธ์หลังจากนี้

เหนือหันมามองใบหน้าของหญิงสาว ดวงตาคู่สวยซึ่งเคยเต็มไปด้วยความท้าทายกำลังรอคำตอบจากเขาอย่างเงียบ ๆ

เพียงพูดว่าเขาหึง เพียงยอมรับว่าไม่ต้องการให้ใครแตะต้องเธอ ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไปในทางที่ดี

แต่ความกลัวว่าจะมอบอำนาจให้ใครเข้ามาควบคุมความรู้สึก กลับทำให้เขาเลือกคำตอบที่เย็นชาที่สุด

“ไม่ต้องคิดมาก มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ”

แววตาของไอริสเปลี่ยนไปทันที

เธอไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย เพียงดึงแขนของเขาออกจากเอวและลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าทีละชิ้น

“ไอริส”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันไม่ได้เรียกร้องสถานะ”

ความสงบนิ่งของเธอทำให้เหนือรู้สึกแย่กว่าการถูกตบเสียอีก

“ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องนี้กระทบงาน”

“เข้าใจแล้วค่ะ ต่อไปฉันจะแยกเรื่องงานกับอารมณ์ชั่ววูบของคุณให้ชัดเจน”

ไอริสสวมชุดราตรีและรูดซิปเท่าที่เอื้อมถึง ก่อนหยิบรองเท้าขึ้นมาถือ เธอไม่ขอให้เขาช่วย ไม่หันกลับมามอง และไม่แสดงให้เห็นเลยว่าคำตอบของเขาทำร้ายความรู้สึกมากเพียงใด

ประตูห้องนอนปิดลงอย่างแผ่วเบา

เหนือสบถและลุกขึ้นแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เขาตามลงไปยังชั้นล่าง แต่เมื่อออกมาถึงหน้าไนต์คลับ รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็กำลังเคลื่อนออกจากบริเวณทางเข้า

ผ่านกระจกข้าง เหนือเห็นไอริสนั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสาร

ส่วนคนขับคือธาม

ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่บนบันได กำมือแน่นจนเส้นเลือดบริเวณท่อนแขนปูดขึ้น

ไอริสเพิ่งออกจากเตียงของเขา แต่กลับขึ้นรถของผู้ชายอีกคนในเวลาไม่ถึงสิบนาที

เหนือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเกือบจะโทรสั่งให้ลูกน้องตามรถคันนั้นไป ทว่าสุดท้ายต้องชะงักเมื่อนึกถึงคำพูดที่ตนเพิ่งใช้ผลักเธอออกมา

มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ

ในเมื่อเขาเป็นคนบอกเองว่าเรื่องระหว่างทั้งคู่ไม่มีความหมาย เขาก็ไม่มีสิทธิ์ถามว่าเธอจะกลับไปกับใคร

แต่ถึงจะรู้เช่นนั้น ความหึงหวงก็ยังคงแผดเผาอยู่ภายในจนแทบควบคุมไม่อยู่

เหนือมองไฟท้ายรถของธามเลือนหายไปจากสายตา ก่อนกล่าวผ่านไรฟันด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“กล้าพาเธอไปจากฉัน ก็ลองดู”