บทที่ 5

ตึก

ตึก

เสียงสองเท้าเล็กค่อย ๆ เดินตรงเข้าไปยังเพื่อนตัวเองที่ยืนอยู่กับบรรดารุ่นพี่ที่เธอไม่คุ้นหน้าทว่าขณะที่สองเท้าเล็กกำลังเดินเข้าไปอยู่นั้น

พรึบ! อยู่ ๆ เอกสารชีตในมือของชายคนหนึ่งก็ร่วงลงไปบนพื้นทำเอาวาวาที่กำลังเดินอยู่นั้นชะงักเท้าไปด้วยความตกใจก่อนจะรีบหยุดก้มลงนั่งช่วยผู้ชายคนนั้นเก็บเอกสารด้วยความจิตใจดีตามประสา

"นี่ค่ะ" เจ้าของใบหน้าเล็กบอกพร้อมกับหยิบยื่นเอกสารไปยังผู้ชายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มหวาน

"ขอบคุณครับ" ชายคนนั้นตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มก่อนจะจ้องมองไปยังรอยยิ้มหวานของคนตรงหน้าราวกับคนตกอยู่ในภวังค์...

"ขอตัวก่อนนะคะ" ปากเล็กสีชมพูเอ่ยบอกคนตรงหน้าออกไปทำให้เขาได้สติ

"คระ...ครับ"

"^^" วาวาก็ยิ้มลุกเดินออกมาเพื่อไปหาเพื่อนตัวเองที่ยืนอยู่

"โอ๊ย แม่นางสาวไทยกว่าจะเดินมาได้" เบย์ทำเบ้ปากพูดใส่ร่างบางที่เดินเข้ามาใหม่

"เอ้า ก็ของเขาร่วงนี่หน่า จะให้เดินผ่านมาเฉย ๆ ได้ยังไงกัน" คนตัวเล็กตอบกลับก่อนจะก้มหัวยิ้มทักทายรุ่นพี่ทุกคนที่นั่งอยู่แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่นั่งนิ่งจ้องมองหน้าเธออยู่ตลอดทำให้ดวงตากลมโตค่อย ๆ หันไปมองตามความรู้สึกของตัวเอง

"..." แล้วใบหน้าเล็กก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อสายตาของเธอเลื่อนเข้าไปสบปะทะเข้ากับดวงตาคมของใครอีกคนที่มองหน้าเธอนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาจากแววตาแม้แต่น้อย

"โอ๊ะ" หญิงสาวเผลอทำเสียงออกมาหลังจากที่รู้สึกคุ้นเคยอยู่ไม่น้อยกับชายอีกคนแต่ไม่ว่าจะนึกเท่าไร...เธอก็นึกไม่ออก

"วาวา..." เสียงเบย์ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อได้สติหันกลับไปสนใจเพื่อนตัวเอง

"...นี่พี่แตมเจ้าของหอที่ฉันบอก"

"สวัสดีค่ะ" เจ้าของรอยยิ้มหวานยิ้มทักทายรุ่นพี่สาวของเพื่อนไป

"หวัดดี ชื่อวาวาใช่ไหมคะ"

"ค่ะ^^"

"โห่ รอยยิ้มน้องนี่...ขนาดพี่เป็นผู้หญิงยังใจสั่นเลยนะ น่ารักมาก" แสตมป์อดที่จะพูดออกมาตามความคิดของตัวเองไม่ได้เพราะรุ่นน้องตรงหน้าเธอมีรอยยิ้มที่สดใสทำลายล้างสูงมากจริง ๆ

"แหะ" วาวาก็ยิ้มตาหยีออกมาด้วยความเขินซึ่งนั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กดูน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่

"เพราะรอยยิ้มน่ารัก หน้าตาจิ้มลิ้ม กับนิสัยไม่ทันคนของมันนี่แหละพี่ที่เป็นภัย" เบย์บ่น

"ทำไมอะ"

"ก็เพราะมันเป็นแบบนี้ แฟนรูมเมตมันถึงจ้องจะเคลมมันน่ะสิ"

"เบย์ มันอาจจะไม่ใช่แบบนั้น..."

"เงียบไปเลย เธออะมองโลกในแง่ดีเกินวา..." ว่าแล้วเบย์ก็หันไปพูดคุยเล่าให้รุ่นพี่คนสนิทตัวเองฟัง

"...รูมเมตมันนะพี่ ชอบแอบเอาแฟนเข้ามานอนในหอดึก ๆ แล้วบางทีอยู่นานเป็นวัน ๆ เลย"

"ถามจริง" แสตมป์ถาม

"จริงพี่ แล้วก็ชอบมองวามันด้วยสายตาไม่ดีแบบจ้องตลอดจนอึดอัด"

"แล้วทำไมเราไม่ไปฟ้องเจ้าของหอล่ะ"

"หึ จะทำอะไรมันได้ มันลูก สส.ชื่อดังพี่"

"อ่า เข้าใจแล้ว" แสตมป์ก็พยักหน้ารับรู้อย่างพอจะเข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ ได้เอง

"แบบนี้ก็เลยอยากย้ายหอใช่ไหม" ใบหน้าสวยหันไปเอ่ยถามยังร่างบางที่ยืนอยู่

"ค่ะ" วาวาก็ยิ้มแห้งค่อย ๆ พยักหน้าตอบ

"โอเค งั้นเราคุยรายละเอียดกันก่อนดีไหม" แสตมป์ถาม

"ค่ะ แต่เอ่อ..." แล้วหญิงสาวก็ทำท่าอึกอัก ๆ ออกมาทำให้แสตมป์อดที่จะมองหน้าถามร่างบางตรงหน้าออกไปไม่ได้

"มีอะไรหรือเปล่าเรา?"

"คือว่า..." วาวาก็หันไปมองหน้าเบย์อย่างขอความช่วยเหลือตามประสาคนไม่กล้าพูดหรือจะสอบถามอะไรเอง

"พอดีแค่อยากลองถามพี่ดูก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ" เบย์บอกทำให้แสตมป์ชะงักไปเล็กน้อย

"เรื่องเงินใช่ไหม"

"..." วาวาก็นิ่งค่อย ๆ พยักหน้าตอบ

"ราคาห้องพี่ค่อนข้างแรงเลยนะบอกก่อน เพราะมันเป็นกึ่งคอนโดความปลอดภัยสูง"

"เท่าไรเหรอคะ"

"จริง ๆ พี่ตั้งไว้หมื่นหนึ่งแต่ถ้าน้องสนใจพี่ลดให้เหลือแปดพัน"

"ปะ...แปดพันเหรอคะ" ริมฝีปากบางเอ่ยออกมาเสียงเบาด้วยความรู้สึกไม่สามารถที่จะสู้ไหวกับราคาที่ได้ยิน เพราะหอในที่เธออยู่จ่ายเพียงแค่สองพันถึงสองพันห้าต่อเดือนเท่านั้น

"เอ่อ..." ดวงตากลมโตก็หันไปมองหน้าเพื่อนตัวเองแววตาสื่อความหมายว่าสู้ไม่ไหว

"ยังไงเดี๋ยวขอปรึกษากันอีกทีก่อนนะพี่ เพราะวามันต้องโทรถามพี่มันด้วยว่าสู้ไหวไหม"

"อืม ยังไงก็ทักมาแล้วกัน พี่ไม่ซีอะไรมากอยู่แล้ว"

"โอเค งั้นไปก่อนนะพี่"

"อืม ไว้เจอกัน" แสตมป์เอ่ย โดยทันทีที่แสตมป์พูดจบ วาวาก็ก้มหัวลาให้กับรุ่นพี่ทุกคนที่นั่งอยู่ก่อนจะเอื้อมมือไปจับแขนเบย์ให้เดินออกไปด้วยกัน

"หึ น่ารักนะเนี่ย" แสตมป์ก็ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูไปกับเพื่อนสนิทของรุ่นน้องตัวเองซึ่งไม่ใช่เพียงแค่เธอเท่านั้นที่คิดแบบนั้น เพราะเจ้าของใบหน้าหล่ออีกคนที่เพิ่งสูบบุหรี่มาก็เอาแต่มองตามแผ่นหลังเล็กของหญิงสาวที่จับแขนพาเพื่อนเดินออกไปนิ่งด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาในความคิดของเขา...