Masuk"แดนอย่ากวนได้ไหม ฉันทำงานอยู่นะ"
"....."
"เป็นอะไรของนายเนี่ยดินแดน ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังทำงานอยู่" เฟื่องฟ้าต่อว่าดินแดนด้วยความไม่พอใจ หลังจากที่หญิงสาวกำลังนั่งทำงานที่อาจารย์สั่ง แต่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเธอ กลับเล่นพิเรนทร์อะไรก็ไม่รู้ ยื่นหน้ามาใกล้ ๆ แล้วใช้ฟันมาขบเข้ากับติ่งหูของเธออย่างแรง จนเธอรู้สึกเจ็บ
"มันเขี้ยว"
"มันเขี้ยวบ้าบออะไร ขยับออกไปไกล ๆ เลยนะ ก่อนที่ฉันจะใช้มือตะบันหน้านาย"
เฟื่องฟ้าทำท่าทางเหมือนจะยกมือตีดินแดน แต่ความเป็นจริงแล้วเธอก็แค่แกล้งขู่เขาไปเท่านั้นเอง แต่กลับเหมือนว่าการขู่ของเธอจะล้มเหลวเพราะดินแดนดูเหมือนจะไม่กลัวอะไรเธอเลย
"จะตีไม่ใช่เหรอ ก็ตีลงมาสิ ถ้ากล้าพอ"
"อย่ามาขู่ฉันนะ"
"เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้ขู่เธอ แต่ฉันทำจริง ทำเลยสิ"
"ไอ้บ้านิ"
เฟื่องฟ้าทำหน้าตึงตังด้วยความไม่พอใจ ลุกขึ้นเดินผ่านหน้าดินแดน มาหาแผ่นดินคนรักอีกคน ที่ตอนนี้เขากำลังนั่งทำงานของตัวเองเหมือนกัน
โดยเธอเดินมาปัดเอาแมคบุ๊คที่วางอยู่บนหน้าตักชายหนุ่มไปวางไว้ด้านข้าง แล้วลงมานั่งบนตักของเขาแทน พร้อมกับทำหน้าออดอ้อนเพื่อให้ชายหนุ่มคนรักปลอบประโลมเธอ
"มันแค่แกล้งเล่นเฉย ๆ ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนั้นเลยครับ"
"ก็ฟ้าไม่ชอบ"
"งั้นทีหลังก็ไม่ต้องไปอยู่ใกล้มัน มาอยู่กับดินแทน" แผ่นดินกระชับกอดคนรักแน่นกว่าเก่า พร้อมกับใช้มือวางที่หลัง แล้วลูบไปมาเพื่อให้หญิงสาวใจเย็นขึ้น
"ใจเย็นขึ้นบ้างหรือยังครับคนดี"
"....." เฟื่องฟ้าไม่ได้ตอบอะไรชายหนุ่มออกไป เพียงแค่พยักหน้าเพื่อสื่อว่าตัวเองเริ่มดีขึ้นแล้ว แถมยังใช้หน้าซุกเข้าที่ซอกคอเพื่อสูดดมกลิ่นกายหอมของเขา
"หิวข้าวหรือยัง นี่ก็จะสองทุ่มแล้ว"
"หิวแล้วค่ะ"
"อยากกินอะไรครับ เดี๋ยวดินจะโทรสั่งให้ เอาเป็นข้าวขาหมูที่คนดีชอบไหม"
"ฟ้าอยากกินข้าวไข่เจียวกุ้ง ที่ดินเป็นคนทำให้มากกว่าค่ะ"
"กินข้าวไข่เจียวอะไรได้ทุกวัน ไม่เบื่อบ้างเหรอไงครับ"
"ไม่เลย ข้าวไข่เจียวที่ดินทำให้อร่อยกว่าอาหารที่แดนชอบสั่งอีก นะคะดินทำให้ฟ้าหน่อยนะ"
"ได้ครับคนดี แล้วมึงจะกินด้วยไหมไอ้แดน"
"กินสิถามแปลก ๆ กูก็หิวเป็นนะ"
"งั้นฟ้าก็ไปนั่งรอกับไอ้แดนก่อนนะ เดี๋ยวดินไปทำให้" แผ่นดินลุกขึ้นพร้อมกับเดินอุ้มคนรักมาวางลงบนตักของดินแดนฝาแฝดตัวเอง
"ไม่นะไม่เอาแบบนี้สิ ฟ้าจะไปกับดิน" เฟื่องฟ้าดีดดิ้นไปมาในอ้อมกอดของดินแดนด้วยความไม่พอใจ ที่แผ่นดินอุ้มเธอมาวางไว้ที่ตักของแฝดตัวเอง
แผ่นดินเขาไม่ช่วยเธอ แต่กลับแค่ก้มลงมาจูบที่ริมฝีปากเธอ แล้วเดินออกไปจากห้องโดยที่เขาก็ไม่สนใจที่เธอโวยวายเสียงดังลั่นห้องเลยสักนิด
เฟื่องฟ้าได้ยินเสียงหัวเราะจากคนที่กอดเธออยู่ หญิงสาวจึงหันหน้าที่แสดงความไม่พอใจอย่างมากมาหาเขา
"จะโวยวายอะไร อยู่กับฉันมันจะขาดใจตายเหรอไง"
"ใช่ อยู่กับนายฉันจะขาดใจ"
"งั้นก่อนเธอจะขาดใจตาย ขอกระแทกร่องเธอแรง ๆ ก่อนนะ พอดีเริ่มเงี่ยนขึ้นมา อยากเอาคนแถวนี้พอดี"
ดินแดนลุกขึ้นอุ้มกระเตงเฟื่องฟ้าขึ้นมา เดินเข้ามาในห้องนอนตัวเองที่อยู่ไม่ไกล แล้วโยนเธอลงบนเตียงอย่างไม่แรงมาก
"โอ๊ยยย ไอ้บ้า มันเจ็บนะโว้ยยย"
"แค่นี้เจ็บแล้วเหรอไงครับ แต่อีกไม่ถึงนาทีข้างหน้า เธอจะเจ็บแรงกว่านี้อีกที่รัก"
ดินแดนขยับตัวลงมาคร่อมร่างของเฟื่องฟ้าไว้ แล้วใช้มือดันกางเกงบ็อกเซอร์ของตัวเองลง ตามด้วยอันเดอร์แวร์แบรนด์ดังลงตาม จนลำกายที่มันดันอยู่ข้างใน พอไม่มีอะไรห่อหุ้มแล้ว มันก็ดีดผึงตัวออกมาชี้โด่มาตรงหน้าหญิงสาวพอดี ยิ่งชายหนุ่มขยับตัวขึ้นมาคร่อมตรงหน้าอกเธอแล้ว ลำกายของเขายิ่งอยู่ใกล้ แทบจะเกยหน้าเธอรอมร่อ
"อมให้หน่อย"
"ขี้เกียจทำ ไม่ชอบด้วย"
"เร็ว ๆ สิ ถ้าไม่ยอมทำตามที่ฉันสั่ง ฉันจะดันมันเข้าไปในปากเธอจนสุดลำ ให้หายใจไม่ออกเลย"
"ไอ้บ้าเอ๊ย" เฟื่องฟ้าทำท่าทางไม่พอใจ แต่ก็ยอมยื่นมือมาชักลำกายชายหนุ่ม "ขยับมาอีกสิ มันไกล"
ดินแดนก็ทำตามที่เฟื่องฟ้าบอก โดยขยับไปคร่อมตรงคอของหญิงสาว จนลำกายพาดอยู่ตรงหน้าเธอพอดี เฟื่องฟ้าใช้มือชักเข้าออกไปมาจนดินแดนรู้สึกดีมาก ๆ
ชายหนุ่มเห็นว่าตัวเองเริ่มทนไม่ไหวจึงปัดมือเธอออก แล้วดันลำกายตัวเองเข้าไปในช่องปากนุ่มของเธอเลย แต่เฟื่องฟ้าก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังใช้ลิ้นดูดเลียลำกายของเขาอย่างที่เขาต้องการอีก
"อืมม์ ดีมากที่รัก" ดินแดนขยับควงสะโพกตัวเองกระแทกลำกายใหญ่เข้าออกช่องปากเฟื่องฟ้าไปมา
ส่วนหญิงสาวก็ทำหน้าที่ดูดเลีย จนเขาที่มองดูอยู่รู้สึกดีมาก ๆ
"อืมม์ อ่าาา" ดินแดนที่ทนไม่ไหวหลังจากที่ตัวเองเสร็จสมแล้ว ก็ชักลำกายตัวเองออกมาโดยเร็ว จนน้ำสีขาวขุ่นพวยพุ่งใส่หน้าของหญิงสาวที่นอนหอบหายใจอย่างแรงอยู่ เฟื่องฟ้าทำหน้าไม่พอใจใส่เขา
"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้น้ำสกปรกของนายโดนหน้าฉัน เดี๋ยวสิวก็ขึ้น"
"ไม่ขึ้นหรอก"
"....."
"อย่าทำหน้าบึ้งสิที่รัก เวลาน้ำฉันติดบนหน้าเธอ มันสวยเซ็กซี่ดีออก" ดินแดนใช้มือลูบคราบน้ำรักของตัวเองที่ติดตรงหน้าเฟื่องฟ้าออกให้เธอ
"ไปหาผ้ามาเช็ดออกดี ๆ เลย ก่อนที่ฉันจะอารมณ์เสียมากกว่านี้"
"....."
"นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบรสชาติมัน แต่นายก็ยังทำให้ฉันอารมณ์เสีย"
"ฉันไม่ชอบรสชาติมัน แต่ก็กินมาก็หลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอไง"
ดินแดนทำทีพูดคำพูดเดียวกันกับเฟื่องฟ้า ด้วยน้ำเสียงล้อเลียนปนหัวเราะ
ซึ่งหญิงสาวที่มองและฟังอยู่ ก็ใช้มือเรียวเล็กของตัวเองตีมาที่หน้าอกของเขาอย่างแรงจนเกิดรอยแดงที่ฝ่ามือ ซึ่งเขาเห็นแบบนั้นก็รีบจับมือของเธอขึ้นมาจูบ
"หยุดแทะโลมฉันได้แล้ว ฉันบอกให้ไปเอาผ้ามาเช็ดน้ำสกปรกของนายออกจากหน้าฉัน"
"ขอเสียบก่อน ตอนนี้อยากกระแทกเธอแรง ๆ"
"ถ้านายไม่ไปเอาผ้ามาเช็ดหน้าออกให้ฉัน ก็ไม่ต้องมาเอาฉันเลย"
"ฟ้า"
"....."
"ก็ได้วะ"
ดินแดนลุกขึ้นเดินมาที่ห้องแต่งตัว แล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาหนึ่งผืนโดยไม่ลืมที่จะชุบน้ำหมาด ๆ มาด้วย
พอทำเสร็จก็รีบเดินออกมาเพื่อจะเช็ดหน้าให้หญิงสาว แต่พอเดินออกมา เขาต้องแสยะยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจเป็นอย่างมาก เพราะตอนนี้กำลังเห็นเฟื่องฟ้ากำลังถอดชุดกระโปรงของตัวเองที่ใส่อยู่ออก
"ไหนใครมันบอกว่าไม่ให้ทำไง ทำไมเตรียมพร้อมกว่าคนที่เงี่Xนอีกล่ะ"
"อย่าพูดมาก เดี๋ยวไม่ให้เอาเลย"
"ก็ได้ครับคนสวย ผมไม่พูดมากแล้วครับ" ดินแดนโยนผ้าที่ไปเอามาใส่หน้าเฟื่องฟ้าเพื่อให้เธอเช็ดเอง
"โยนมาหาป๊าแกเหรอ รู้ไหมว่ามันเจ็บนะ"
"ฮึ! โยนใส่แค่นี้ถามหาป๊าฉันเลยเหรอที่รัก งั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวพาไปเยี่ยมท่านก็แล้วกัน" ดินแดนรีบเดินขึ้นมาบนเตียงนอน แล้วจับขาของเฟื่องฟ้าแยกออกจากกัน
จนหญิงสาวที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าตัวเองอยู่ล้มลงนอนในตอนที่เธอเผลอ แต่เธอก็ไม่ได้ก่นด่าอะไรเขา ปล่อยให้เขาทำตามที่ตัวเองต้องการ
หลังจากเสร็จสมในรอบแรกแล้ว แสนรักก็พลันทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจด้วยความวาบหวิวในอก ดวงตาของเธอปรือปรอยคล้ายคนจะหลับ แต่กะพริบตาได้สองสามครั้ง ก็มองเห็นใบหน้าของพอร์ชที่เคลื่อนขึ้นมาอยู่ระดับสายตาพอดี“พี่พอร์ช…” เสียงของเธอขาดห้วงเบา ๆ“เป็นอะไรไป แค่นี้ก็หอบแทบแย่แล้วหรือไง?” พอร์ชถามยิ้ม ๆคนถูกถามหน้าแดงก่ำ ต้องรีบเบือนหน้าหนี มือเล็กพลันขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ในระหว่างนั้นเอง คนแขนเจ็บก็ถือโอกาสโน้มหน้าลงมาใช้ลิ้นสัมผัสที่ยอดอกสีสวยของเธอ ทำเอาแสนรักเสียววูบวาบไปทั้งเนื้อทั้งตัว“อ๊ะ พี่พอร์ช อื้ออ อย่าเล่นทีเผลอสิคะ อ๊า…”“เล่นทีเผลออะไร มันจ่อหน้าอยู่ขนาดนี้ พี่นึกว่าหนูอนุญาตแล้วนะ”พอร์ชไม่พูดเปล่า ยังใช้ปลายลิ้นร้อนละเลงวนรอบลานนม ก่อนจะขบเม้มแล้วดูดดุนเบา ๆ จนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบฟังดูหยาบโลน แต่ก็เร้าอารมณ์ไม่น้อย“ปะ…เปล่าสักหน่อย หนะ…หนูแค่ อื้อออ~”คนตั้งท่าจะเถียงสุดท้ายก็เถียงไม่ออก ยิ่งแอบก้มหน้ามองหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่วนเวียนอยู่กับเต้าอวบของตัวเองไม่ห่าง ก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่“แค่อะไรคะ?”พอร์ชแกล้งกระซิบถาม แล้วดูดยอดอกของเธอแรงขึ้นเล็กน้อยแสนรักทั้งเส
ทันทีที่ได้ยินคำพูดของหญิงสาว พอร์ชก็คลี่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจสุด ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าไปหาร่างบาง พร้อมกับรั้งอีกคนเข้ามาโอบกอดเอาไว้“เดี๋ยวจะทำให้ดูว่าแขนหักก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย”เมื่อพูดจบ ริมฝีปากหยักพลันโน้มลงประกบปากจูบแสนรักแทบจะทันที ทำเอาคนที่ต้องรีบเงยหน้ารับจูบตกใจเล็กน้อย แต่จะฟาดสักที หรือว่าจะผลักออกก็ทำไม่ได้ เพราะกลัวคนร่างสูงจะเจ็บแล้วพลอยทำให้เธอเป็นห่วงไปด้วยสุดท้ายก็ได้แต่เผยอปากให้อีกฝ่ายสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปาก พร้อมทั้งจูบตอบเบา ๆ ด้วยการใช้ลิ้นเล็กเกาะเกี่ยวลิ้นหนาไว้แล้วดูดดุนเบา ๆวงแขนเรียวบางค่อย ๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอระหงของร่างสูงพลางบดปากเข้าหาริมฝีปากหยักด้วยความรักและความต้องการที่เพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อย ๆพอร์ชแอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเธอยอมรับสัมผัสของเขาแล้ว มือหนาข้างที่ยังดีอยู่จึงค่อย ๆ เอื้อมไปลูบไล้เอวบางแผ่วเบา จากนั้นจึงสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบางของร่างเล็ก ก่อนจะลากปลายนิ้วขึ้นไปตามแผ่นหลังเนียนช้า ๆด้วยรสจูบที่แสนหวาน และชวนให้เคลิบเคลิ้ม ทำให้แสนรักไม่ทันได้สนใจการกระทำอื่น ๆ ของชายหนุ่ม กว่าจะรู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...“พรุ่งนี้พี่จะไปถอดเฝือกตอนไหนคะ” พอพี่พอร์ชขับรถมาจอดบริเวณหน้าตึกเรียนเธอ แสนรักก็หันไปถามเขา“คงจะช่วงบ่าย ถามทำไม จะไปกับพี่เหรอ”“อยากให้หนูไปด้วยไหมล่ะ” เธอถาม เพราะถ้าให้เธอไปด้วย จะได้เลื่อนนัดกับโอบอุ้ม เพราะเมื่อวานเพื่อนสาวชวนเธอไปกินไอศกรีม“ก็ต้องอยากให้ไปสิ ไปกับพี่นะ”“ได้ค่ะ แต่หนูเลิกบ่ายสองเลยนะคะ”“พี่รอได้”“โอเค งั้นหนูไปเรียนก่อน ตอนเย็นเจอกัน” แสนรักพูด พร้อมกับกำลังจะลงจากรถ แต่กลับโดนดึงไว้เสียก่อน “มีอะไรคะ”“หนูลืมอะไรหรือเปล่า”พอได้ยินแฟนหนุ่มพูดออกมาแบบนั้น แสนรักก็ยิ้มออกมา แล้วขยับไปจูบลงบริเวณแก้มของเขา“ช่วงนี้ลืมบ่อยนะ เดี๋ยวถ้าลืมอีก คงต้องไปติวกันบนเตียงเพื่อทวนความจำซะแล้ว”“คนหื่น”“พี่ยอมรับว่าตัวเองหื่น ก็เมียพี่สวยขนาดนี้ ใครจะทนไหว”“เมียเมออะไร ใครเมียพี่”“ก็หนูไงครับ อยากเอาจัง ไม่ได้เอามาเกือบสองอาทิตย์แล้ว พี่ใจจะขาดแล้วเนี่ย”“พูดไม่ดูสังขารตัวเองเลยนะ เฝือกก็ยังไม่ได้ถอยเลย”“แค่เฝือกเอง พี่เอาหนูได้สบาย”“หยุดหื่นคะ หนูไปแล้ว” แสนรักบอกไปยังแฟนหนุ่ม แล้วรีบเดินเข้ามาในคณะตัวเอง ที่ตอนนี้เพื่อนสนิทเธออย่างโอบอุ้มกำ
นันทกานต์ที่กำลังยืนเก็บของเข้าบ้านอยู่ เพราะก่อนหน้านี้ฝนตกลงมาอย่างหนัก“จะตกอะไรนักหนานะ” หญิงสาวกลางวัยบ่นพึมพำ และในจังหวะที่กำลังจะปิดบ้าน เธอก็เห็นเข้ากับแฟนของลูกสาวที่เดินเข้ามาในรั้วบ้านเธอด้วยใบหน้าซีดเซียว“พี่พอร์ชลูก ทำไมเดินตากฝนมาแบบนี้”“แสนรักละครับแม่ ผมอยากคุยกับน้อง”“น้องอยู่บนห้องลูก แล้วนี่ทำไมใส่เฝือกที่แขน แถมหน้าก็ซีดแบบนี้ด้วย ไปทำอะไรมา”“เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยครับมะ...พรึบ!!”นันทกานต์คุยกับแฟนลูกสาว แต่ในจังหวะที่เขากำลังเดินมานั่งก็ล้มลงบนพื้นอย่างแรง จนหญิงกลางวัยตกใจเป็นอย่างมาก ตะโกนเรียกลูกสาวที่อยู่บนบ้าน“แสนรักลูก ลงมาหาแม่หน่อย”“.....”“แสนรัก”“คะแม่ มีอะไรเหรอ” แสนรักที่นั่งทำงานอยู่ พอได้ยินเสียงแม่ตัวเองเรียกก็รีบวิ่งลงมายังชั้นล่างของบ้านตัวเองทันที โดยพอมาถึงข้างล่างแล้ว กลับพบเข้ากับพี่พอร์ชที่นอนอยู่บนพื้น และแม่ของเธอที่พยายามพยุงเขาลุกขึ้น“อะไรเนี่ย ทำไมเขามาอยู่ที่นี่”“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ดี ๆ เขาก็เดินตากฝนมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตู”“เดินมาเหรอคะ” แสนรักถามย้ำ พร้อมกับมองไปที่หน้าบ้านก็ไม่พบรถของเขา หรือของใครเลย อย่าบอกว่าเดิน
“ดิฉันทำแผลให้เรียบร้อยนะคะ หลังจากนี้ก็พยายามอย่าใช้แรงฝั่งที่เจ็บมาก เดี๋ยวจะอาการหนักกว่าเดิม”“แล้วต้องอยู่นี่ถึงวันไหนครับ”“อยากให้ดูสักวันสองวันเพื่อดูอาการค่ะ หลังจากนั้นค่อยกลับ”“ครับ” เขาตอบพยาบาลที่ทำแผลให้พร้อมกับมองหาแฟนสาวตัวเอง หลังจากที่ก่อนหน้านี้เธอมาโรงพยาบาลกับเขา แต่หลังจากหมอเข้ามาเช็กอาการ ตอนนี้เธอก็ไม่อยู่แล้ว“มองหาน้องเหรอเรา”“ครับม้า แล้วนี่น้องไปไหน” เขาตอบแม่ตัวเอง หลังจากที่ก่อนหน้านี้พัชโทรไปหาพ่อว่าเขาเกิดอุบัติเหตุ ทำให้ทั้งสองท่านรีบมาหาเขาที่โรงพยาบาล“กลับไปแล้ว”“กลับไปแล้ว ได้ยังไง แต่ผมเจ็บอยู่นะ น้องไม่เป็นห่วงผมเลยเหรอ”“น้องเป็นห่วงลูกมาก แต่น้องมีเรียน ซึ่งมันเป็นวิชาสำคัญ”“แล้วน้องกลับยังไง อย่าบอกว่าม้าให้น้องกลับแท็กซี่” “ไม่ค่ะ ม้าให้ลุงพลไปส่งหนูแสนรักกับพัช”พอเขาได้ยินคำตอบของแม่แล้ว ชายหนุ่มก็รู้สึกโล่งอก พร้อมกับขยับลงมานอน“พัชเล่าว่าทะเลาะกับน้องเหรอ”“ครับ เรื่องนี้ผมผิดเอง”“.....”“แต่ผมพยายามอธิบายกับน้องแล้ว แต่น้องไม่ฟังเลย เอาแต่หนี”“เล่าให้ม้าฟังได้ไหมว่าเรื่องอะไร”พอร์ชพยักหน้า พร้อมกับเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นใ
วันต่อมา...พอร์ชขับรถมาที่บ้านแฟนสาวแต่เช้าเพื่อมารับอีกฝ่ายไปเรียนด้วยกัน เมื่อรถจอดสนิทแล้ว ชายหนุ่มก็รีบเดินเข้าไปในบ้านก็พบกับแม่ของแสนรักที่นั่งจัดจานอยู่ ซึ่งเขาเห็นแบบนั้นก็มือขึ้นไหวด้วยความนอบน้อม“แสนรักตื่นหรือยังครับแม่”“น้องตื่นแล้วลูก และไปเรียนแล้วด้วย”“อ้าว ทำไมน้องไปเข้าจัง” เพราะเขาอุตส่าห์ออกมาแต่เช้า แต่อีกฝ่ายกลับไปเรียนเข้ากว่าที่เขาคิด“เห็นบอกว่าจะไปซื้อของนะ”“อ๋อ แล้วอาการน้องเป็นยังไงบ้างครับแม่”“ดีขึ้นมากแล้ว ดีจนจะหายเป็นปกติแล้วแหละ”“ครับ งั้นผมขอตัวไปเรียนก่อนนะ” พอร์ชยกมือไหว้แม่ของแฟนสาวเพื่อเอ่ยลา พร้อมกับเดินออกมาจากบ้านเพื่อจะกลับเข้ามาในรถของตัวเอง แต่จังหวะที่เดินผ่านรั่วบ้านนั้น หางตาของชายหนุ่มดันบังเอิญมองไปยังถังขยะที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งเขาจะไม่อะไรเลย ถ้าไม่มีกล่องสีชมพูขนาดใหญ่วางอยู่ เขาจำได้ดีว่ามันเป็นของแสนรัก พอร์ชเห็นแบบนั้นก็รีบสาวเท้าเข้าไปหยุดอยู่ข้างถังขยะ แล้วเปิดดูของในกล่อง ซึ่งของด้านในมันเป็นของที่เขาซื้อให้เด็กสาว มีทั้งเสื้อ กางเกง รองเท้า สร้อยคอ สร้อยข้อมือ และยังมีพวกรูปถ่ายต่าง ๆ ที่เราถ่ายด้วยกัน โดยอีกฝ่ายไปล้างเก็บเ







