BAD FRIEND 11 | เสนอตัว

BAD FRIEND 11

เสนอตัว

อะมีเลียบอกก่อนที่แววตาของเอเลน่าจะทอประกายขึ้นมาอย่างมีความหวัง ถ้าได้ผลโหวตจากคันไซมายังไงเธอก็ต้องถูกรับคัดเลือกให้เป็นตัวแทนห้องส่งไปคัดเลือกดัมเมเยอร์โรงเรียนแน่นอน

“แต่อย่าลืมนะว่าคันไซเป็นเพื่อนเซกิ นายนั่นต้องโหวตให้เซกิอยู่แล้ว” เซียนนาเอ่ยขึ้นมาเมื่อนึกได้

“ฉันมีวิธี” เอเลน่าพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มร้ายทำให้ทั้งอะมีเลียและเซียนนาต่างทำหน้าสงสัยว่าเอเลน่ามีแผนอะไร

“แกมีแผนอะไรแล้วงั้นเหรอ” เซียนนาถามต่อ

“มี” เอเลน่าพูดแล้วเว้นระยะก่อนจะเอ่ยขึ้นมาต่อ “แค่ต้องรอเจอคันไซก่อน”

“ถ้างั้นเราก็ตัดสินผลโหวตพรุ่งนี้แทนดีไหม ตอนนี้เสียงสุดท้ายไม่อยู่” อะมีเลียเสนอออกไป

“สรุปผลโหวตเป็นพรุ่งนี้แทน” แล้วเอเลน่าก็บอกกับเพื่อนทุกคนในห้อง ทำให้ทุกคนต่างพยักหน้ารับรู้เป็นอันว่าเข้าใจตรงกัน

เวลาหลังเลิกเรียน

เรียนคลาสสุดท้ายของวันเสร็จเซกิก็เตรียมเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้ากระเป๋าตนเองเช่นเดิม แต่ในขณะที่เธอกำลังเก็บอยู่นั้นก็ได้มีกลุ่มของเอเลน่าเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะเรียนเซกิเอาไว้ก่อน ทำให้เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มที่นั่งเรียนคนเดียวมาทั้งวันเงยหน้ามองพวกเธอด้วยแววตาเบื่อหน่าย

“อย่าคิดว่าผลโหวตจะเท่ากันกับฉันแล้วเธอจะได้เป็นตัวแทนห้องนะเซกิ คนอย่างเธอไม่มีวันชนะฉันหรอก”

“อยากได้มากมั้ยตำแหน่งนี้” เซกิถามเสียงเรียบแล้วเหยียดกายลุกขึ้นเต็มความสูงเผชิญหน้ากับสามสาวแบบที่ไม่เกรงกลัวอะไร

“เธอหมายความว่ายังไง” คราวนี้เป็นเซียนนาที่ยืนอยู่ทางด้านซ้ายมือเอเลน่าถาม

“หมายความอย่างที่ถาม”

“เธอจะยอมให้ฉันเป็นตัวแทนห้องไปคัดดัมแบบไม่พึ่งคะแนนโหวตเสียงสุดท้ายงั้นเหรอ ?” เอเลน่าทำหน้าสงสัยก่อนแสยะยิ้ม

“อืม”

“ไม่ต้องทำมาเป็นหวังดีหรือเสียสละอะไรทั้งนั้น ฉันไม่อยากแพ้เธอเพราะเธอยอมหรอกนะเซกิ แบบนั้นมันเสียศักดิ์ศรีเกินไป”

“แต่ฉันไม่ได้อยากเป็นตัวแทนห้อง”

“มาวัดกันที่คะแนนโหวตของเพื่อนดีกว่า เธอเองก็อย่าอ่อนข้อให้ฉันด้วยล่ะ ยัยขี้แพ้” พูดเพียงเท่านั้นเอเลน่าก็หัวเราะคิกคักก่อนจะเดินนำเซียนนาและอะมีเลียออกจากห้องไป โดยที่เซกิก็มองตามหลังกลุ่มพวกเธอด้วยความชินชาก่อนจะส่ายหัวเอือมระอาเบา ๆ แล้วเดินออกจากห้องเรียนไปเป็นคนสุดท้าย

สมองเหม่อลอยถึงเรื่องผลโหวตสุดท้ายที่ต้องมาจากคันไซ ไหนจะวันนี้ที่เขาโดดเรียนทั้งวัน ไม่รู้เลยว่าโดดเรียนไปไหน เซกิเดินนึกก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอ

ดวงตากลมโตฉายแววสงสัยเล็กน้อยที่มีผู้ติดตามอินตราแกรมคนใหม่ส่งคำขอมา พอกดส่องก็เห็นเป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันแค่อยู่คนละห้อง แถมคนฟอลตานี้ก็มีคันไซฟอลอยู่ด้วย สงสัยคงเป็นเพื่อนกัน เซกิรับฟอลเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนของเพื่อน ก่อนจะกดเข้าแชทไลน์คันไซ

[ แชท : คันไซ ]

เซกิ : ไหนบอกโดดแค่คาบเดียว

เซกิ : แต่นายเล่นโดดไปทั้งวัน

ขาเรียวก้าวเดิน สายตาก็จ้องมองข้อความจากคันไซเพื่อรอเขาตอบกลับมา

คันไซ : หลับเพลิน

เซกิ : วันนี้อาจารย์สั่งการบ้านเกือบทุกคาบเลย

เซกิ : ห้องเราก็โหวตตัวแทนส่งคัดดัมด้วย

เซกิ : เหลือนายเป็นคะแนนโหวตสุดท้าย

เซกิ : พรุ่งนี้นายต้องส่งคะแนนโหวตให้เอเลน่านะ

คันไซ : อืม

เซกิ : วันนี้ไม่กลับพร้อมกันใช่ไหม

คันไซ : ไม่ จะไปเตะบอลกับเพื่อน

เซกิ : เจอกันพรุ่งนี้นะ

คันไซ : ส่งการบ้านมาลอกด้วย

เซกิ : รู้แล้ว

Read…

“จริง ๆ เลย ถ้าน้าผิงรู้นายตายแน่” ปากเล็กบ่นงึมงำก่อนจะเดินตามโถงทางเดินชั้น 5 เพื่อจะรอลงลิฟต์กลับไปยังคอนโด

18.30 น. สนามบอลโรงเรียน

“แกจะกลับตอนไหนหนึ่งทุ่มประตูโรงเรียนปิดแล้วนะ” เซียนนาถามเอเลน่าในขณะที่พวกเธอกำลังยืนเติมปาก เติมหน้าอยู่หน้ากระจกห้องน้ำรวมของโรงเรียน

“พวกแกสองคนกลับก่อนฉันเลยก็ได้” ว่าแล้วก็ปิดฝาลิปก่อนจะหย่อนลงกระเป๋ากางเกงวอร์มสีดำพร้อมกับเม้มปากมองสำรวจความเรียบร้อยของหน้าตนเอง

“แล้วแกจะไปไหน” อะมีเลียถาม

“เอาคะแนนโหวต ฉันต้องชนะยัยเซกิให้ได้”

“ชนะเซกิได้แกก็ต้องผ่านด่านยัยโรสนั่นอีก”

“จริง ยัยนั่นตัวท็อปดัมมือหนึ่งของโรงเรียนแน่นอน” เซียนนาเอ่ยเห็นด้วยกับอะมีเลีย

“ยัยโรสก็อีกคน มีแต่คนน่าหมั่นไส้ไปหมด”

“ยังไงก็เถอะ ชนะยัยเซกิได้ก็ถือว่าดีแล้ว อย่างน้อยแกก็จะได้อยู่ในสายตาคันไซไง” เซียนนาพูดปลอบใจเพื่อน ทำให้เอเลน่ามีความหวังเพิ่มมามากขึ้นไม่น้อย

“ใช่ อย่างน้อยก็ต้องชนะยัยเซกิ” เรียกความมั่นใจให้ตนเองเรียบร้อยก็หยิบน้ำหอมออกมาจากกระเป๋าเครื่องสำอางตรงหน้าขึ้นมาฉีดเพิ่มความหอม จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเอเลน่าก็แยกกับเพื่อนที่หน้าห้องน้ำ

เธอเดินตรงดิ่งมายังแสตนเชียร์ข้างสนามฟุตบอลแล้วนั่งรอบริเวณที่กระเป๋าเป้ของคันไซวางไว้อยู่ รอกระทั่งเขาเล่นเสร็จเป้าหมายของเอเลน่าก็เดินมาที่กระเป๋าของตนเอง สายตาของเขาไม่ได้ปลายมองเอเลน่าที่นั่งอยู่ไม่ไกลเลยสักนิด

“มึงกลับบ้านเลยป่ะ หรือไปไหนต่อ” นิกกี้เอ่ยถามเพื่อนใหม่

“คงกลับเลย” เจ้าของร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเอ่ยตอบ ก่อนจะหยิบขวดน้ำที่ซื้อเมื่อตอนกลางวันขึ้นมาเปิดแล้วกระดกดื่ม

“เชี้ยเอ้ย! กลิ่นน้ำหอมใครวะ เหม็นฉุนฉิบหาย” จังหวะนั้นเองโรฟาก็สบถจามมาแต่ไกล พร้อมกับมองซ้ายมองขวาหาต้นตอของกลิ่นน้ำหอมที่ทำให้ตนจาม

“อ่อ พอจะรู้แล้ว” พอเดินมาถึงกระเป๋าตนเองที่วางกองไว้อยู่กับของคันไซและนิกกี้โรฟาก็เอ่ยออกมาพร้อมกับมองไปที่เอเลน่า หล่อนนั่งกอดอกจิกตามองเขาอยู่ที่หาว่ากลิ่นน้ำหอมของเธอแรง

“เห็นสาวหน่อยไม่ได้เลยนะมึง” นิกกี้แซวโรฟา

“ทีหลังฉีดเบา ๆ หน่อยนะ กลิ่นแรงไป” โรฟาบอกพร้อมกับยกมือขึ้นบีบจมูกตนเอง แล้วเขาก็คว้ากระเป๋าเป้ตนเองขึ้นมาคล้องบ่าพร้อมกับเดินหัวเราะชอบใจออกไปยังทางขอบสนามพร้อมกับนิกกี้ โดยมีสายตาของเอเลน่าที่มองตามหลังด้วยความไม่ชอบกับความกวนประสาทของโรฟาอยู่

คันไซดื่มน้ำเสร็จเขาก็ยังไม่ไปไหนหย่อนตัวนั่งลงบนแสตนเชียร์ข้างกระเป้ตนเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่น สลับกับมองไปยังโรงยิมใหม่ของโรงเรียนที่มีกลุ่มเชียร์ลีดเดอร์ที่กำลังซ้อมอยู่ แยกเป็นคณะสีอย่างจัดเจน แน่นอนว่าสายตาของเขาไม่ได้ละมองที่คนอื่นเลยยกเว้นก็แต่…

โรส

“คันไซ” ในขณะที่สายตาคู่คมกำลังมองทอดยาวไปยังโรงยิม จังหวะนั้นเองเสียงของใครบางคนพร้อมกลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ ก็เอ่ยขึ้น ทำให้เจ้าของใบหน้าเรียบนิ่งเงยมองเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าเป็นเพื่อนห้องเรียนเดียวกันกับเขา

“ว่า” เขาตอบแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

“วันนี้นายไม่เข้าเรียนทั้งวัน รู้เรื่องการโหวตส่งตัวแทนดัมห้องเราไหม”

“เซกิบอกแล้ว” ริมฝีปากหยักเอ่ยตอบเพียงเท่านั้นก็ดับหน้าจอมือถือแล้วหย่อนลงกระเป๋ากางเกงแบบส่ง ๆ ราวกับว่าเขากำลังรีบกลับบ้าน

“พรุ่งนี้นายต้องโหวตนะ”

“อืม”

“นายโหวตให้ฉันได้ไหม” ก่อนที่คันไซจะลุกขึ้นยืนเอเลน่าก็เอ่ยออกมาปนความกล้า ๆ กลัว ๆ ของตนเอง

ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาคล้องบ่าข้างเดียวแล้วมองเธอด้วยแววตาเรียบนิ่งปนหงุดหงิด

เอเลน่าที่โดนจ้องก็รู้สึกเย็นวูบวาบจนพูดไม่ออก เธอจ้องมองเขากลับก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดทำตามแผนที่ตนเองคิดมาก่อนหน้านี้ มือเรียวค่อย ๆ ดึงชายเสื้อออกจากกางเกง พร้อมกับสายตาที่สื่อถึงสองแง่สองง่ามอย่างชัดเจน

ประมาณว่าถ้าคันไซยอมโหวตให้ เธอก็จะยอมแลกด้วยร่างกายตนเอง

“ทำไมต้องโหวตให้” เขาถามเรียบนิ่ง

“ถ้านายโหวตให้ฉัน ฉันจะยอมนาย ยอมให้นายเอาก็ยังได้…” ว่าแล้วก็ทำแววตาเจ้าเล่ห์ขั้นสุด บวกกับความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม

“ฉันไม่กินหมา”

เอ่ยออกมาเพียงเท่านั้นก็เดินผ่านหน้าเอเลน่าไปอย่างไร้เยื่อใย ทำให้เธอหน้าชาจนก้าวเดินไม่ได้ พูดก็ไม่ออก ไม่กินหมางั้นเหรอ นี่เธอโดนด่าว่าเป็นหมา ?