BAD FRIEND 10 | ชอบเหรอ…

BAD FRIEND 10

ชอบเหรอ…

รถราคาแพงเลี้ยวเข้ามาจอดที่โรงจอดรถของโรงเรียนหรูหลังจากที่ออกมาจากคาเฟ่เรียบร้อยกันแล้ว แม้กระทั่งตอนนี้เซกิก็ยังไม่ได้คำตอบเลยว่าคันไซลุกไปจ่ายให้ใครตอนอยู่ในร้านด้วยกัน

หรือผู้หญิงที่เขาเคยบอกตอนอยู่ร้านเหล้าจะเป็น โรส…

เพราะโรสเองก็เป็นลูกครึ่งเหมือนกัน

“วันนี้แม่ฉันทักมา บอกว่าน้าผิงให้คอยจับตาดูนาย” ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินเข้าห้องเรียนกันเซกิก็เอ่ยออกมา พร้อมกับปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก

“ให้ดูเรื่องอะไร”

“เรื่องเรียน แล้วก็คงเกี่ยวกับพฤติกรรมตอนนายอยู่โรงเรียน”

“เธอบอกไหม”

“ไม่ได้บอกอะไร ฉันช่วยนายปิดความลับดีสุด ๆ”

“ดีแล้ว”

“…ไซ”

ก่อนที่คันไซจะเปิดประตูลงจากรถเซกิก็เอ่ยเรียกเขาขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมามอง

“ว่า”

“ตกลงตอนอยู่ในร้านนายจ่ายให้ใคร ใช่โรสรึเปล่า” ปลายเสียงเริ่มแผ่วลง เธอเตรียมใจไว้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องเป็นโรส เพราะมองจากสายตาคันไซมันชัดเจนมาก

“ถ้ารู้จะบอกใครไหม” คันไซถามออกมาโดยที่สายตาก็มองเซกิอยู่

“…ฉันจะไปบอกใครได้”

“อืม จ่ายให้โรส”

“นายชอบโรสเหรอ”

“ใช่” แล้วเขาก็ตอบออกมาโดยไม่ลังเลอะไร

“…อ่อ กำลังจีบอยู่สินะ” น้ำเสียงเซกิเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอก้มหน้ามองมือที่จับกันอยู่หน้าขาตนเอง

“ใช่”

“โอเค เข้าใจแล้ว เราเข้าเรียนกันดีกว่าเดี๋ยวอาจารย์เช็คสาย” เซกิเปลี่ยนเรื่องพูดทันทีก่อนจะเปิดประตูรถแล้วก้าวขาลง คันไซมองตามร่างเล็กก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวฉับ ๆ ตามเธอไป แต่พอถึงหน้าตึกเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกทั้งสองก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเจอเข้ากับร่างของผู้หญิงรุ่นน้องมอห้าคนหนึ่งที่เข้ามายืนขวางหน้าเซกิและคันไซเอาไว้ สายตาของรุ่นน้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่หยุดยืนอยู่ด้านหลังเซกิ มือหนาก็คงล้วงกระเป๋ากางเกงวอร์มตนเองเอาไว้อยู่

“เอ่อ… คือว่า หนูเอาของมาให้เพื่อนพี่ค่ะ” เด็กคนนั้นคุยกับเซกิแต่สายตากลับมองไปที่คันไซ คล้ายกับว่าเธอไม่กล้าเข้าไปคุยกับเขาตรง ๆ เพราะกลัวโดนปฏิเสธ

“ให้นายนี้ ?” เซกิใช้สายตามองไปที่คันไซ

“…ค่ะ ให้พี่ไซ”

“อื้อ พี่รับไว้แทนก็ได้” เมื่อรู้ว่าเพื่อนตนเองไม่รับของจากรุ่นน้องตรงหน้าแน่ ๆ เพราะคันไซชอบโรส เพื่อเป็นการไม่ให้รุ่นน้องตรงหน้าเสียใจเธอจึงรับเอาไว้แทนด้วยรอยยิ้ม เซกิเองก็เข้าใจความรู้สึกรุ่นน้องดีว่าการแอบชอบมันเป็นยังไง ไม่ว่าเธอหรือรุ่นน้องก็ต่างหมดหวังไม่ต่างกัน

“ขอบคุณนะคะ” รุ่นน้องขี้อายรีบค้อมหัวรัว ๆ ให้ด้วยความเกรงใจก่อนจะรีบสาวเท้าเดินห่างออกไปจากตึกเรียนของชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6

“นายจะรับของจากน้องไหม” เซกิหันไปถามคนข้างหลังทันทีพร้อมกับก้าวขาเดิน คันไซเองก็ขยับมาเดินข้างกายเธอ

“ไม่”

“แต่ของกินแพง ๆ ทั้งนั้นเลยนะ เสียดายแย่” เซกิเอ่ยพลางก้มมองขนมและน้ำหวานราคาแพงในถุง แถมยังมีช็อกโกแลตอีก

“เสียดายเธอก็เอาไป”

“นายไม่เอาจริง ๆ หรอ”

“ไม่คือไม่”

“ฉันรับเองก็ได้” เซกิหุบถุงขนมทันที แล้งทั้งสองก็มายืนรอหน้าลิฟต์เพื่อจะขึ้นเรียนไปยังชั้นที่ 5

“คาบแรกเรียนอะไร”

“ฝรั่งเศษ”

“น่าเบื่อ” ปากตอบก็ทำท่าทีจะหมุนตัวเดินไปยังฝั่งบันได

“นายไม่เข้าเหรอ”

“ไม่ คาบแรกโดด” ว่าแล้วก็ปล่อยเซกิทิ้งแล้วเดินไปทันที จังหวะนั้นเองประตูลิฟต์ก็เลื่อนเปิดพอดี เซกิจึงเดินเข้าไปด้านในเพียงลำพัง

ด้านคันไซ

แยกกับเซกิก็เดินเลี่ยงมาทางบันไดเพื่อเดินไปยังชั้นสาม คันไซนัดกับเพื่อนห้องสามไว้และพวกเขาก็จะโดดเรียนด้วยกัน

พอเดินผ่านสายตาของนักเรียนหลาย ๆ คนก็มาหยุดที่หน้าห้องเรียนของชั้นหกทับสาม ก่อนจะกดทักแชทบอกเพื่อนให้เดินออกมา ไม่นานร่างของนิกกี้ก็เดินออกมาพร้อมกับเอ่ยทัก

“เข้ามานั่งเล่นในห้องก่อนก็ได้ อาจารย์ติดธุระ คาบนี้ว่าง”

“อืม” เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินตามหลังนิกกี้เข้าไปด้านใน พอเข้ามาถึงก็มีที่ว่างไว้สำหรับรอคันไซอยู่ก่อนแล้ว ส่วนโรฟาที่เป็นเพื่อนสนิทของนิกกี้ก็เอ่ยทัก

“เพื่อนใหม่หล่อฉิบหายเลยว่ะ”

“ไม่หล่อกูไม่ให้เข้าแก๊งครับ” นิกกี้บอกแล้วนั่งลงตรงกลางระหว่างโต๊ะเรียนนิกกี้และโต๊ะว่างที่เตรียมไว้ให้คันไซ ด้วยความที่คาบนี้อาจารย์ไม่สอนจึงมีนักเรียนบางคนที่ออกจากห้องไปนั่งเล่นที่อื่นก็มี ส่วนกลุ่มของนิกกี้ไม่ชอบอากาศร้อนเท่าไหร่จึงชอบขลุกอยู่ในห้องเล่นเกมส์มากกว่า

“ว่าแต่มึงชื่อคันไซใช่ไหม” โรฟาโผล่หน้าเข้ามาถามพร้อมกับมองสำรวจใบหน้าคันไซอย่างถี่ถ้วน ตั้งแต่คันไซเข้ามาโรงเรียนนี้ชื่อเสียงของเขาก็ไม่เคยซาเลย ทุกคนพูดถึงอยู่ตลอด รวมถึงผู้หญิงในห้องหกทับสามก็พูดถึงไม่หยุด

“ใช่ โรฟา ?”

“อาห๊ะ เรียกกูฟาก็ได้”

“ไหน ๆ ก็เข้ามานั่งในห้องของมอหกทับสามแล้ว มึงลองให้คะแนนสาวห้องเราหน่อยดิ มีใครสวยตรงสเปคป่าว” นิกกี้พูด ทำให้สายตาคันไซกวาดมองผู้หญิงรอบห้องด้วยแววตาเรียบนิ่ง ซึ่งพวกเธอก็มองคันไซก่อนอยู่แล้วพร้อมซุบซิบ

ไม่มีใครเข้าตาเขาเลยสักคน ยกเว้นก็แต่…

“ในห้องนี้มีดาวโรงเรียนสามปีซ้อนด้วยนะ ยัยโรสนั่นหน่ะ เป็นหัวหน้าห้องด้วย” โรฟาพูดเสริมแล้วชี้ไปที่โรสที่กำลังนั่งเติมหน้า ไลฟ์สดอยู่กับใบหม่อน ดูเหมือนเจ้าตัวยังไม่รู้เท่าไหร่ว่าคนที่พึ่งจ่ายค่าน้ำกับขนมเค้กให้เธอเมื่อเช้าเข้ามานั่งอยู่ในห้องนี้

“…สวยดี”

“หมายถึงยัยหัวหน้าห้องเหรอ” โรฟาถามย้ำ

“ก็มีสวยอยู่คนเดียว”

“ชอบป่าว กูมีไอจี” นิกกี้ยิ้มกริ่มแล้วกระซิบที่ข้างใบหูคันไซ

“เอามาก็ดี” ก่อนเจ้าตัวจะเอ่ยตอบ

“นี้คนหน้าตาหล่อเหลาแบบนายมาชอบยัยหัวหน้าห้องหรอกเหรอเนี่ย” โรฟาเอ่ยพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองพึ่งรู้

“…ก่อนจะเอาไอจียัยหัวหน้าห้องไป นายเอาไอจีเซกิมาก่อน” ทว่านิกกี้กลับมีข้อแลกเปลี่ยน จนทำเอาคิ้วหนาขมวดยุ่งเล็กน้อย

“มึงก็ชอบเซกิ ?”

“ใครบ้างจะไม่ชอบเซกิ” นิกกี้ตอบ

“สองคนนี้ใครฮอตกว่ากัน”

“ไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ สองคนนี้คนชอบเยอะพอ ๆ กัน” คราวนี้เป็นโรฟาที่ตอบ

คันไซไม่ได้ถามอะไรต่อ เขากดแคปหน้าจอไอจีเซกิก่อนจะกดส่งเข้าไปในแชทนิกกี้แบบไม่คิดอะไรมาก ปกติไม่ได้สนใจอะไรว่าเซกิจะฮอตแค่ไหน เพราะดูเหมือนเพื่อนของเขาจะสนใจการเรียนมากกว่า แต่ก็มารู้ภายหลังว่าเซกิแอ๊บใสก็ตอนที่เธอไปนอนกับใครก็ไม่รู้ตอนไปเที่ยวร้านเหล้าด้วยกันนั่นแหละ เธอโกหกว่ารอยดูดเป็นรอยแมลงกัด ตลกสิ้นดี

“ส่งไอจียัยหัวหน้าห้องไปแล้ว” นิกกี้กดฟอลเซกิไปก่อนจะแลกไอจีโรสให้คันไซ

“…ว่าแต่ทำไมมึงถึงสนใจยัยหัวหน้าห้อง เคยเจอที่ไหนมาก่อนเหรอวะ” โรฟายังคงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อ ทำให้คันไซตอบออกมาเงียบ ๆ โดยที่สายตาก็กดส่องไอจีโรสอยู่

“อืม เคยเจอมาก่อน”

และเรื่องราวครั้งนั้นก็ทำให้คันไซตกหลุมรักโรสมาตลอด เพียงแต่เขายังไม่มีโอกาสได้เข้าหา และก็ดูเหมือนว่าโรสเองก็คงจำเขาไม่ได้เหมือนกัน…

ห้องเรียน 6/1

“ทุกคน งานกีฬาสีโรงเรียนใกล้จะมาถึงแล้วนะ ปีนี้ห้องเราต้องส่งดัมไปคัดกับห้องอื่นหนึ่งคน” หลังจบชั่วโมงเรียนแรกของวันเอเลน่าในฐานะหัวหน้าห้องมอหกทับหนึ่งก็ใช้ช่วงพักระหว่างคาบเข้ามาแจ้งข่าวให้เพื่อน ๆ ทราบ โดยที่เธอก็ยืนถือไอแพดที่มีรายละเอียดงานกีฬาสีและวันจัดอยู่

“ซึ่งห้องเราก็มีสาวสวยอยู่หลายคนพอสมควร เพราะงั้นเราจะมาโหวตกัน” อะมีเลียเอ่ยสมทบในฐานะรองหัวหน้าห้องเธอยืนกอดอกอยู่ข้างกายเอเลนา อีกฝั่งเป็นเซียนนาที่ยืนกวาดสายตามองทุกคนอยู่

“มีใครอยากส่งเพื่อนตัวเองมาโหวตไหม ห้องคิงอย่างเราจะเสียหน้าไม่ได้นะ…” เซียนนาพูด

“ไม่ต้องส่งเพื่อนตัวเองไปโหวตหรอก อยากโหวตใครก็แค่เขียนชื่อส่งโหวต ใครคะแนนเยอะสุดก็เอาคนนั้นจะได้ไม่ต้องมากขั้นตอน” ไฮโน่ตัวเกรียนของห้องเสนอ และก็ทำให้ทุกคนเห็นด้วยไม่น้อย

“งั้นก็เอาแบบที่ไฮโน่เสนอ เขียนชื่อคนที่ต้องการโหวตแล้วเอามาหย่อนใส่กล่องหน้าห้อง” เอเลน่าพูด ก่อนที่นักเรียนทุกคนจะเริ่มเขียนรายชื่อคนที่ต้องการโหวตไปคัดดัมเมเยอร์ของโรงเรียนลง เพราะงานกีฬาสีครั้งนี้ไม่ได้มีแค่โรงเรียนเดียว แต่มีหลายโรงเรียนดังสิบอันดับของกรุงเทพ และการที่ได้เป็นดัมเมเยอร์ของโรงเรียนก็ถือเป็นหน้าเป็นตาของโรงเรียนมาก

เวลาผ่านไปไม่นานมากผลโหวตก็ออกมาแล้ว ปรากฏว่าคะแนนของเซกิและเอเลน่าเท่ากัน จนทำให้เอเลน่าแอบหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

“คะแนนยัยเซกิยังจะเท่าแกอีกหรอ น่าโมโหชะมัด” เซียนนาบ่นออกมา

“แต่ดูเหมือนว่าห้องเราจะขาดโหวตอีกคนนะ” อะมีเลียเอ่ย

“ใคร” เซียนนาถามต่อในขณะที่พวกเธอกำลังนั่งนับคะแนนโหวตอยู่โต๊ะหน้าห้องเรียน

“คันไซไง…”