ตอนที่ 5 คำขาดของเจ้าสัว

วันต่อมา

ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าสัวสิงขรหนาแน่นจนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยไอคุกรุ่นของความโกรธเกรี้ยวที่ยังไม่มอดดับ ร่างบางของนิรสายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้สักทอง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักจนแทบไม่มีหยดน้ำตาจะไหลออกมาอีกแล้ว

ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่นของเจ้าสัวสิงขร สีหน้าของชายสูงวัยเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและเด็ดขาด เขาปรายตามองลูกสาวด้วยความสมเพชปนระอา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงแล้วประสานมือเข้าหากัน

"หายหัวรั้นได้หรือยัง... หรือต้องให้ฉันส่งศพไอ้เดรัจฉานนั่นไปให้แกดู ถึงจะตาสว่าง?" เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

"พ่อทำแบบนั้นทำไม..." นิรสาเค้นเสียงแหบพร่าถามออกไป มือเรียวจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "พ่อรู้ทั้งรู้ว่าครามเขาไม่ได้ตั้งใจ... ทำไมพ่อต้องใช้เส้นสายส่งเขาเข้าคุก ทำไมต้องทำลายชีวิตเขาด้วย!"

"ชีวิตมันเหรอ?" เจ้าสัวสิงขรแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าเหี้ยมเกรียมขึ้นถนัดตา "มันไม่มีค่าพอให้ฉันใส่ใจหรอกนิสา! สิ่งเดียวที่ฉันสนใจคือชื่อเสียงและอนาคตของตระกูลเรา แกอย่าลืมนะว่าแกแต่งงานหรือมีชื่อเสียงพ่วงติดกับตระกูลใหญ่แค่ไหน ข่าวฉาวเรื่องลูกสาวเจ้าสัวคบหากับนักโทษเดนคุกที่มีคดีพยายามฆ่าติดตัว มันเกือบจะทำลายธุรกิจทั้งหมดที่ฉันสร้างมาทั้งชีวิต!"

"แต่พ่อก็รู้ว่าความจริงมันเป็นยังไง..." นิรสายังคงดึงดันจะเถียง ทั้งที่รู้ดีว่ากำแพงที่พ่อสร้างขึ้นนั้นไม่มีวันพังทลายลงได้ด้วยคำพูดอ้อนวอน

"พอได้แล้ว!" เจ้าสัวสิงขรตบโต๊ะเสียงดังสนั่นลั่นห้อง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ลูกสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะยื่นคำขาดครั้งสุดท้ายที่เฉียบคมดั่งคมมีด "ฟังให้ดีนะนิสา... นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป แกกับไอ้ครามขาดกันอย่างเด็ดขาด ห้ามติดต่อ ห้ามแม้แต่จะคิดถึงมันอีก! และที่สำคัญ... งานแต่งงานระหว่างแกกับเมฆาจะต้องดำเนินต่อไปตามกำหนดการเดิม ไม่มีข้อแม้ ไม่มีคำปฏิเสธ!"

นิรสาถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น หัวใจดวงน้อยถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี เธออยากจะกรีดร้องปฏิเสธ อยากจะบอกความจริงเรื่องเด็กในท้องที่กำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอก็รู้ดีว่าหากพ่อรู้เรื่องลูกในท้อง พ่อจะต้องตามไปกำจัดสายเลือดของครามทิ้งอย่างไร้ความปรานีแน่ๆ

"ถ้าแกขัดคำสั่งฉัน หรือแอบติดต่อกับมันอีกแม้แต่ครั้งเดียว..." เจ้าสัวสิงขรโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ฉันจะส่งคนตามเก็บมันถึงในเรือนจำ ให้มันตายแบบไร้ญาติขาดมิตร เอาให้ศพไม่สวยเลยคอยดู!"

คำขู่ที่ออกจากปากผู้เป็นพ่อเปรียบเสมือนโซ่ตรวนเหล็กที่พันธนาการรัดรึงลำคอของนิรสาจนหายใจไม่ออก เธอทำอะไรไม่ได้เลย... เธอเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งที่แม้แต่ความรักของตัวเองก็ยังปกป้องไว้ไม่ได้ กำแพงกั้นกลางระหว่างเธอกับครามไม่ได้มีแค่ฐานะหรือชาติตระกูลอีกต่อไปแล้ว แต่มันถูกสร้างขึ้นด้วยความแค้น เลือด และคำสั่งอันเด็ดขาดที่ไม่มีวันหวนกลับ

นิรสาก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา ในอกข้างซ้ายเจ็บปวดร้าวรานจนชาดิก เธอจำใจต้องยอมรับกรงขังนี้ ยอมแบกรับคำตราหน้าว่าเธอเป็นคนเห็นแก่เงินและหักหลังเขา เพื่อแลกกับการให้ผู้ชายที่เธอรักยังคงมีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้ แม้ว่าในอนาคตข้างหน้า... เขาจะกลับมาเพื่อแผดเผาและทำลายเธอให้แหลกคามือก็ตาม