ตอนที่ 4 วันที่โลกพังทลาย

เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ ภายในงานเลี้ยงฉลองหมั้นสุดหรูหราที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ โรงแรมระดับห้าดาวคลาคล่ำไปด้วยแขกเหรื่อผู้มีหน้ามีตาในสังคม ทว่าบรรยากาศรอบตัวนิรสากลับหนาแน่นและอึดอัดรากับถูกบีบให้หายใจไม่ออก ชุดเดรสราตรีสีขาวบริสุทธิ์ไม่ได้ทำให้เธอดูงดงามดั่งเจ้าหญิง แต่มันกลับเป็นเสมือนเครื่องพันธนาการที่ตอกย้ำว่าเธอเป็นเพียงหุ่นเชิดในเกมอำนาจของครอบครัว

"เมฆา" คู่หมั้นหนุ่มผู้เพียบพร้อมต่อหน้าสื่อมวลชน แต่กลับซ่อนธาตุแท้ความป่าเถื่อนและเห็นแก่ตัวไว้เบื้องหลังรอยยิ้มจอมปลอม เขายื่นมือหนามาโอบเอวบางของเธอไว้แน่นเกินความจำเป็น พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันข้างใบหู

"ทำหน้าให้มันสดชื่นหน่อยสิที่รัก... ยิ้มให้กล้องซะ เพราะต่อจากนี้ เธอคือสมบัติของพี่คนเดียว"

นิรสาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความขยะแขยงแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอสะบัดตัวออกเบื้องหน้าเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล จนเสียงพูดคุยทั้งห้องเงียบกริบลงทันที

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสีเข้ม ก้าวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาดุดันคู่นั้นกลับกวาดมองไปรอบงานราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะคร่าชีวิตทุกสิ่ง ครามินทร์ ผู้ชายที่ควรจะถูกบีบให้จมดินตามคำขู่ของเจ้าสัวสิงขร บัดนี้เขากลับยืนตระหง่านอยู่กลางงานด้วยรัศมีอันน่าเกรงขามที่ผิดแปลกไปจากเดิม

นิรสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอพยายามส่งสัญญาณสายตาบอกให้เขากลับไป ทว่าครามกลับไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจดจ้องตรงไปยังเมฆาด้วยความเหี้ยมเกรียม

"แก! ไอ้สวะเดรัจฉานเข้ามาได้ยังไงวะ!" เมฆาผุดลุกขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความอับอายต่อหน้าแขกเหรื่อผู้ดี "รปภ.! เอาตัวไอ้บ้านี่ออกไปโยนทิ้งข้างถนนเดี๋ยวนี้!"

การ์ดชุดดำนับสิบกรูเข้ามาล้อมกรอบครามทันที แต่ชั่วพริบตาเดียว ร่างของพวกมันกลับกระเด็นกระดอนคนละทิศคนละทางด้วยหมัดและลูกเตะอันทรงพลังและรวดเร็วดดุจพายุ ครามเคลื่อนไหวด้วยความดิบเถื่อนและเยือกเย็น เลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนมุมปากของเขา แต่รอยยิ้มหยันกลับยิ่งทำให้เขาน่ากลัวเป็นทวีคูณ

นิรสาหวีดร้องด้วยความตกใจ เธอพยายามจะวิ่งเข้าไปห้าม แต่ถูกเจ้าสัวสิงขรดึงแขนไว้แน่นด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด "หยุดนะนิสา! ปล่อยให้มันตายไปซะ!"

ครามเดินฝ่าวงล้อมตรงดิ่งเข้ามาหาเมฆาที่หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว มือหนาคว้าคอเสื้อของคู่หมั้นหนุ่มกระชากเข้ามาหาตัวอย่างแรง ก่อนจะซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาจนเลือดกบปาก เมฆาล้มฟาดลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ทางสู้

ครามคร่อมร่างของเมฆาไว้ มือหนาคว้าแจกันแก้วคริสตัลราคาแพงบนโต๊ะข้างๆ ขึ้นมาเงื้อหมายจะฟาดลงไปที่ศีรษะของอีกฝ่ายให้ดับดิ้นคามือ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกสุมอกมานานแสนนาน ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและป่าเถื่อนเกินกว่าใครจะห้ามทัน

"อย่า! คราม! พอเถอะ!"

เสียงกรีดร้องสุดเสียงของนิรสาหลุดออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลพรู เธอสะบัดหลุดจากการจับกุมของพ่อแล้วพุ่งเข้าไปคว้าแขนแกร่งของครามไว้แน่น ร่างบางสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ "อย่าฆ่าเขา... ฮึก... คราม หยุดเถอะนะ!"

ครามชะงักมือที่ถือแจกันค้างไว้กลางอากาศ เขาหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตรงหน้า แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความโหยหา บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า เย็นชา และเจ็บปวดลึกซึ้ง

"ห่วงมันเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว ครามแค่นหัวเราะสมเพชให้กับตัวเอง "กลัวไอ้สารเลวคราบไฮโซนี่จะตาย มากกว่าจะสนว่าฉันรู้สึกยังไงสินะ... เห็นแก่เงินและอำนาจจนตัวสั่นเลยใช่ไหม นิรสา!"

"ไม่ใช่... ฮึก... มันไม่ใช่แบบนั้น..." นิรสาพยายามส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตา เธออยากอธิบายเหตุผลทั้งหมด อยากบอกว่าเธอยอมทำทุกอย่างก็เพื่อปกป้องเขาจากเงื้อมมือของพ่อ แต่เธอกลับพูดอะไรไม่ออกเมื่อเจ้าสัวสิงขรส่งสัญญาณมือให้ตำรวจนอกเครื่องแบบที่ซุ่มอยู่กรูกันเข้ามาล็อกตัวครามไว้

ครามถูกกระชากตัวให้ลุกขึ้นยืน ตรวนเหล็กถูกสวมเข้าที่ข้อมือหนาอีกครั้ง ทว่าตลอดเวลาที่เขาถูกลากตัวออกไปจากงาน สายตาสีดำสนิทคู่นั้นยังคงจดจ้องอยู่ที่นิรสาด้วยความชังน้ำหน้าและแค้นฝังลึก

"ออกไปเถอะคราม พ่อของฉันพูดถูก เส้นทางของเรามันต่างกัน อยู่กับนายฉันมีแต่จะลำบาก ต่อแต่นี้เราขาดกันอย่าได้ติดต่อกันอีกเลย.." หญิงสาวกัดฟันพูดคำพูดที่เธอไม่อยากพูดออกไป หัวใจของเธอมันเจ็บจนด้านชาไปหมด มันแทบไม่มีหัวใจแล้ว พูดจบเธอก็เหมือนหน้านี้เพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาของเธอ เสแสร้งทำเป็นเย็นชา ไม่สนใจไร้ความรู้สึก ก่อนจะเดินเข้าไปจับแขนเมฆาลุกขึ้น ในระหว่างนั้น ชายผู้เป็นที่รักก็พูดขึ้นมา..

"จำไว้... นิรสา ฉันจะจำสิ่งที่เธอทำกับฉันในวันนี้เอาไว้" เสียงกระซิบเยือกเย็นดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของเธอ ก่อนที่ร่างสูงจะหายลับไปจากประตู "สิ่งที่เธอทำกับฉันในวันนี้... ฉันจะกลับมาทวงคืนเป็นร้อยเท่า!"

โลกทั้งใบของนิรสาพังทลายลงตรงนั้น เธอนั่งทรุดฮวบลงกับพื้นห้องจัดเลี้ยงท่ามกลางเสียงซุบซิบของแขกเหรื่อ ร่างกายเย็นเฉียบราศกับไร้ซึ่งวิญญาณ กงล้อแห่งความพินาศได้เริ่มต้นหมุนวนอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว และเธอก็เป็นคนผลักเขาลงไปในหลุมพรางนั้นด้วยมือของตัวเอง