MasukEP 07
"อึก.." "....เธอคิดว่าระหว่างกระบอกปืนกระแทกเข้าร่าง...กับท่อนเอ็นฉันอันไหนมันจะทรมานกว่ากัน?" "...." ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แต่ผมไม่สนใจเอื้อมมือหยิบกระบอกปืนสั้นที่อยู่ในลิ้นชักออกมาแล้วไล่ลงมาตามหน้าท้องแบนราบจนถึงสะดือ ยิ่งเพิ่มความตื่นตระหนกให้เธอ... "แต่ฉันว่าสำหรับเธอ...ควรได้รับมันทั้งสองอย่างโดนท่อนเอ็นก่อนค่อยจบที่กระบอกปืน :)" "อย่าทำอะไรแบบนั้นเลยนะ...หนูขอร้อง" ผมสะบัดหน้ายัยนี้ออก จนใบหน้าเธอหันไปตามแรง หยดนํ้าสีใสหยดออกจากดวงตากลมโต อ่า...เห็นนํ้าตายัยนี้แล้วทำไมรู้สึกดีจังนะ สะใจเป็นบ้า.. [ END... ] "เก็บเสียงที่เอามาขอร้องฉันไว้ครางจะดีกว่า...มันจะสบายหูกว่านี้" ไฟนอลยกยิ้มมุมปากแล้วกระชากคนตัวเล็กลงบนโซฟาตัวยาว ชายหนุ่มจัดการล็อคตัวเธอไว้ด้วยท่อนแขนตัวเองแล้วจัดการกระชากเสื้อยืดตัวโคร่งออกจากร่างเล็ก.. "ฮึก...ไม่ว่าจะยังไงพี่ก็จะไม่เลิกยุ้งกับพวกเราใช่ไหม.." "จนกว่าไอ้เหี้ยแทนจะอกแตกตาย" เพี๊ยะ ! "อึก..." ลูกพีชสะดุ้งตกใจ เมื่อชายหนุ่มดีดสายเสื้อในใส่แผ่นหลังเนียนแรงๆ เธอพยายามดิ้นต่อต้านเร้าๆ แต่กลับถูกสายตาดุๆมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ.. "ดิ้นอีกที...คงต้องใช้อุปกรณ์เสริม โซ่ หรือแซ่ดี?" "มะ...ไม่เอา" "ไม่เอาก็อยู่นิ่งๆ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ" ข่มขู่คนใต้ร่างเสร็จ มือหนาก็จัดการถอดท่อนล่างเธอออกจนหมดเผยให้เห็นสองกรีบขาวนวลสู่สายตา ที่ได้สัมผัสเมื่อกลางวันและติดใจจนหาทางออกไม่เจอ.. "....ฮึก...อย่าบอกเรื่องนี้กับพี่แทนนะ" "ทำไม ? กลัวมันบอกเลิกหรอ" "...." "รักมันมากจนไม่อยากเลิก...?" "พี่แทนเขาไม่ใจร้ายเหมือนพี่.." ลูกพีชกัดฟันตอบโต้ เธอหลับตาเเน่นเพราะรู้สึกอับอายและเกลียดตัวเองที่ทำอะไรให้มันดีกว่านี้ไม่ได้ ถ้าแทนไทรู้ มีอยู่อย่างเดียวคือเธอต้องยอมเลิก หญิงสาวไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น ไม่อยากให้แทนไทเสียใจ และผิดหวังกับเธอแต่สถานะการณ์ตอนนี้มันบีบรัดให้เธอจนตรอกต้องยอมเสียตัวให้คนป่าเถื่อนอีกครั้ง... "แบบนี้สินะ ถึงหลงมันหัวปักหัวปำ" "...." "แต่ฉันจะบอกอะไรให้...ยังไงผู้ชายอย่างมันเธอรู้จักยังไม่ดีพอหรอก" "หนูรู้จักพี่แทนดี.." "แล้วลึกซึ้งเท่าฉันไหม?" คนตัวเล็กกำหมัดแน่น อยากจะซัดหมัดเข้าปากของชายหนุ่ม ที่ชอบพ่นวาจาให้เธอไม่พอใจอยู่เรื่อย.. "...ยอมรับมาเถอะ ว่าฉันกับเธอเราลึกซึ้งกันมากและมันก็จะลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆจนเธอปฏิเสธไม่ลง.." ริมฝีปากร้อนงับเข้าที่ใบหูขาวสะอาดเบาๆ แล้วเลื่อนมาคลอเคลียกับพวงแก้มเปื้อนคราบนํ้าตา ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นกายหอมหวานปานจะกลืนกิน ก่อนจะเริ่มใบหน้ามากดจูบแรงๆ ที่ริมฝีปากแดงระเรื่อ...แต่คนตัวเล็กกลับไม่ยอมเปิดทาง ส่งผลให้ชายหนุ่มกัดกรีบปากเธอสุดแรง.. "อื้ออ!!" ลูกพีชเผลอร้องตกใจด้วยความเจ็บแสบ จังหวะนั้นลิ้นสากก็สอดเข้ามาเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นบางดูดชิมความหวานจากอุ้งปากเล็กอย่างมูมมาม.. มือหนาไม่อยู่นิ่งลูบไล้ตามเนินอวบแล้วสอดนิ้วเข้าไประหว่างสองกรีบเคลม ควักนํ้าหล่อลื่นออกมาเป็นจังหวะ จนใบหน้าหวานใต้ร่างบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกกระสัน เรียวขาพยายามปัดป่ายหลีกเลี่ยงสัมผัส แต่เมื่อสบตากับชายหนุ่มบนร่างเธอกลับเกร็งร่างนิ่ง รับสัมผัสน่ารังเกียจ.. "อ๊ะ..!" "ทำตัวเหมือนรังเกียจฉัน แค่นิ้วกลับดูดซะแน่น.." "ป่าเถื่อน..." ลูกพีชพ่นคำด่าใส่ใบหน้าหล่อเหลา แต่ทวาไฟนอลกลับไม่สะทกสะท้านอะไร มือหนาถลำลึกใส่โพรงนิ่มจนร่างเล็กกระตุกเร้าๆด้วยความเจ็บแสบ..กลิ่นคาวเลือดยังลอยคละคลุ้งอยู่ในปาก.. "ปากดีแบบนี้ต้องหาอะไรอุดปาก.." "...." "....ไอ้นี้มันคงจะอัดเต็มอุ้งปากเธอน่าดู" พูดจบมือหนาก็ชักแก่นกายสองสามรอบ จนมันเริ่มชูชันและพองตัวมากกว่าเดิม.. หมับ ! "อื้อ...ฮึก" เรือนผมดำขลับถูกกระชากลุกจากโซฟา ไฟนอลกดร่างเธอให้นั้งคุกเข่าบนพื้น มือหนาจับท่อนเอ็นขนาดใหญ่จ่อใส่โพรงปากเล็ก... "ไม่เอาแบบนี้นะ...อื้อ!" "....อ๊า" "...." ลูกพีช ช้อนดวงตาที่เปียกชุ่มด้วยหยาดนํ้าสีใสมองชายหนุ่ม ที่กำลังขยํ้าเรือนผมเธอและดึงเข้าออกเป็นจังหวะ....คนตัวเล็กพยายามอ้าปากรับขนาดที่ใหญ่กว่าอุ้งปากหลายเท่าอย่างยากลำบาก แต่ถึงยังแก่นกายก็เข้ามาในโพรงปากเธอเพียงครึ่งท่อนเท่านั้น.. ปั๊บ! ปั๊บ! ปั๊บ! ปั๊บ! "....อ๊า...รู้สึกดีชิบหาย" ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้น ท่อนแขนยังคงจับศรีษะทุยโยกเป็นจังหวะ ส่งผลให้ใบหน้าหวานแดงกํ่าด้วยความทรมาน นํ้าหล่อลื่นไหลทะลักทั่วอุ้งปาก เปลือกตาคู่สวยหลับแน่น เมื่อความยาวไหลถลำลึกลงมาถึงลำคอ มือบางจับต้นขาของชายหนุ่มพยุงร่างเอาไว้อย่างทุลักทุเล.. อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! "...ไม่ไหวละแม่ง" "ฮึก.." ไฟนอลกระชากศรีษะเธอออก แล้วอุ้มคนตัวเล็ก มานั้งบนโซฟามือหนาชักแก่นกายตัวเองด้วยอารมณ์ปราถนาที่กำลังพุ่งกระฉูด.. "ถ่างขาออก" สวบ !! "โอ๊ย..!" ใบหน้าหวานส่ายไปมาต่อต้านสัมผัส เมื่อเรียวขาถูกท่อนแขนกำยำแยกออกกว้าง ก่อนจะกระแทกความใหญ่โตเข้ามาระหว่างสองกรีบสุดลำครั้งเดียว.. ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ๆๆๆ "อ๊าา...จะ...จุก...บะ...เบา..อื้อ!" "....ฉันไม่เคยเบาตอนอยู่บนเตียง" "พี่ไฟ...หนูเจ็บ...อึก" ดวงตากลมโตช้อนมองคนบนร่างด้วยแววตาสั่นระริก มือบางจิกลงที่บ่าแกร่งแน่น มือหนาจับเอวขอดเอาไว้แน่นแล้วตอกอัดแก่นกายเข้าร่างเธอไม่หยุดจนโซฟาดังประสมผสานกับเสียงลมหายใจหนักๆของสองร่าง.. "...เธอเจ็บแต่ฉันเสียว มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?" "เบาหน่อยได้ไหมคะ...อ๊ะ!" "...." ไฟนอลเมินคำพูดของคนที่กำลังขย่มอยู่ แล้วหันไปมองทางอื่นแทน เพราะลูกพีชกำลังทำให้ชายหนุ่มตบะแตกกว่าเดิมด้วยการกัดปากแล้วมองด้วยสายตา...อ้อนๆ "อื้อ...มะ...ไม่ไหวแล้ว...จุก...ฮึก" "ถ้าจะขอให้ฉันหยุดตอนนี้หยุดคิดไปได้เลย.." "หนูจุกจริงๆนะ...อ๊ะ...โอ๊ย!" ใบหน้าหวานเหยเกไปด้วยควมจุกเสียว...แต่เธอไม่สามารถทนแรงมหาศาลนี้ได้ เลยเลือกที่จะขอร้องให้คนบนร่างเบาลง.. "จุกมากก็ทำเอง.." พูดจบเอวสอบก็หยุดกระแทกแล้วอุ้มร่างเธอทั้งที่ยังสอดใส่กันอยู่แบบนั้นมานั้งบนเตียงนอนแทนโดยมีคนตัวเล็กนั้งอยู่บนตัก.. "เร็วสิ...หรือจะให้ฉันทำเอง?" "...." ลูกพีชไม่มีทางเลือกเธอหลับตากลํ้ากลืนแล้วออกแรงโยกสะโพกเบาๆบนตักของคนตัวโต.. ปั๊บ! ปั๊บ! ปั๊บ! ปั๊บ! "อ๊ะ...อ๊าา!" "จะจูบก็จูบไม่ต้องมาคลอเคลียร์...รำคาน" "ปะ...ป้าวนะ...หนูไม่ได้อยากจูบ" ใบหน้าหวานส่ายปฏิเสธพร้อมกับคำตอบตะกุกตะกัก.... "แล้วมาคลอเคลียร์ปากฉันทำไม?" "หนูขอโทษ.." ตอบพร้อมกับใบหน้าที่เห่อร้อนขึ้นมาเมื่อตัวเองเผลอเอาจมูกเล็กๆนั้นไปคลอเคลียร์กับริมฝีปากของชายหนุ่ม มือบางสเปะสปะไม่อยู่กับที่... "เสียวมากก็จูบ...อย่าลีลา" "อ๊าาา...อ๊ะ...โอ๊ยย...อื้ออ!" "...ทีหลังรับมือฉันให้ไหว อย่าอ่อนหัดแบบนี้" "อื้อ!" ไฟนอลจับมือเล็กมาค้องคอตัวเองแล้วเป็นฝ่ายประกบจูบเธอมือหนาดันท้ายทอยหญิงสาวกดลง ใบหน้าเบียนรับองศาให้จูบถนัดขึ้น...ยิ่งจังหวะที่คนบนร่างกระแทกลงมาลมหายใจหนักๆของสองร่างก็เล็ดลอดออกมาแรงกว่าเดิม...ก่อนที่ลูกพีชจะเป็นฝ่ายผละออก แต่ใบหน้ายังคงห่างกันไม่ถึงคืบ.. "ซี๊ดดดด...!" "อื้ออ!!...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ" "กระแทกลงมาแรงๆเธอกำลังจะเสร็จแล้ว.." "ระ...แรงเลยหรอคะ?" "เออไงว่ะ...อย่าโง่" ไฟนอลสบถออกมาอย่างเหลืออดพร้อมกับกัดฟันแน่น ชายหนุ่มยกสะโพกกลมกลึงขึ้น แล้วกระเด้งเอวสวนขึ้นไปถี่ๆ.. ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ๆๆๆๆ "กรี๊ดดด...อ๊าา!!...พี่ไฟ...อ๊ะ.." "ครางชื่อกูแบบนี้เดี๋ยวแม่งไม่ได้นอน.." . . . ไม่แน่ใจแล้วว่าพี่มันอยากเอาชนะหรือชอบน้องจริงๆ55555555555555555555555555 Next.. "แตกในทุกรอบขนาดนั้น ไม่เรียกว่าผัวจะเรียกว่าอะไร?"EP 10"เชี้ยไฟ!!" แทนไทเตรียมซัดหมัดใส่หน้าของไฟนอลอีกครั้งพร้อมกับกระชากคอเสื้อแต่ชายหนุ่มกลับยื่นหน้าเข้าไปท้าทาย ก่อนที่แทนไทจะยอมลดหมัดลงเพราะนึกได้ว่ามีสิ่งสำคัญกว่านี้ต้องทำ มากกว่าการมีปัญหากับไฟนอล.. "อย่างมึงก็ได้แค่มอง ไม่มีวันได้ใจหรอก" พูดจบก็สะบัดมือออกแล้วผลักร่างหนาไปหนึ่งที "รู้ได้ยังไงว่าได้แค่มอง..." ไฟนอลเดินตามหลังแทนไทไปติดๆ แล้ววางมือบนบ่าแกร่ง "บางทีอาจจะได้อย่างอื่นด้วยก็ได้...ใครจะไปรู้" พูดจบก็ตบไหล่ไปสองที แล้วเดินเหยียดยิ้มออกมาจากห้องนํ้าชาย ไม่สนใจสายตาของใครที่มองมา..2 ชั่วโมงต่อมา..โซน VIP... ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!"อ๊าา...เพิร์ธขา...ระ...แรงเลยค่ะ...อ๊ะ!" เสียงหวานครวญครางออกมาสุดจะกลั้นเมื่อร่างกายถูกกระแทกกระทั้นไม่ยั้ง มือเรียวเกาะขอบโซฟาเอาไว้ ใบหน้าสวยเฉี่ยวเหยเกอย่างเซ็กซี่ยิ่งตอกยํ้าอารมณ์ดิบเถื่อนในกายชาย "สะ...เสียว...มากเลยค่ะ...อ๊าา...เพิร์ธ..ระเร็วอีก.." ปึก! ปึก! พรวด..!"กรี๊ดดดดด...!" ดิสนีย์เกร็งกระตุกปล่อยนํ้าสีขาวขุ่นออกมา ฉโลมแก่นกายมันวาวที่สวมถุงยางอยู่ เพิร์ธตอกอัดสะโพกใส่ไม่กี่ครั้งร่างกายก็ปลดปล่อยออกมาไล่เรี่ยกัน.."อ๊าา.."
EP 09 หอพัก...Quick "หอพักห่วยแตกแบบนี้ยังทนอยู่..." ตั้งแต่จอดรถและเดินขึ้นมาถึงห้องฉันพี่ไฟนอลก็ยังไม่หยุดบ่น ฉันบอกให้เขารอนอกห้องแต่ก็ดื้อดึงจะเข้ามาให้ได้ตอนนี้สรุปก็คือพี่แกกำลังนั้งจ้องฉันแต่งตัวอยู่...ที่จริงฉันว่าจะไม่ไปเรียนแล้วนะเพราะรู้สึกเพลียๆแต่ก็โดนผู้ชายเอาแต่ใจบังคับ.."หนูสะดวกจะอยู่แบบนี้" "อึดอัดตายห่า" "หนูไม่ใช่พวกคนรวยนิคะ" "แล้วเสือกคว้าไอ้เหี้ยแทนมาเป็นแฟน" "...." "ฉันรวยกว่ามันเยอะ" "แต่พี่ไม่ใช่พี่แทน" พูดแค่นั้นแหละพี่ไฟนอลก็แทบจะเดินมาบีบคอฉัน แต่แล้วยังไงถ้าบีบคอฉันก็โดนคดีฆาตกรรมเต็มๆ พี่เขาไม่กล้าหรอก"ฉันพลั้งมือฆ่าเธอขึ้นมาไม่ใช่เรื่องดีนะ" "พี่ไม่กล้าฆ่าหนูหรอก" "มั่นใจ?" "ค่ะ...เพราะพี่ยังไม่ได้เอาคืนพี่แทน" "อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้าฉันไม่พอใจ.." พูดจบก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปรอฉันข้างนอก อยากจะเดินไปล็อคประตูแล้วล้มตัวลงนอนแต่ก็ได้แค่คิด ต้องจำใจเดินออกไปหาพี่ไฟนอลข้างนอก..@MMU. "พี่มาจอดที่สถาปัตทำไม?" ทันทีที่รถจอดฉันก็หันไปถามคนข้างกายไม่ค่อยเข้าใจนัก สายตากวาดมองหาร่างของพี่แทน เพราะกลัวพี่แทนมาเห็นมันคงจะไม่ใช่เรื่องดีซักเท่าไหร่
EP 08"อ๊าาา!! อ๊ายยย!" พรวด ! "อื้อ!!" สองร่างเกร็งกระตุกพร้อมกัน ไฟนอลปล่อยในเข้าร่างเธอ หน้าท้องแบนราบกระตุกเร้าๆปล่อยนํ้ากามไหลทะลักออกมาตามเรียวขาร่างเล็กอ่อนปวกเปียกหมดเรี่ยวแรง แต่กลับถูกมือหนากระชากคางมนและดูดปากต่อไม่ให้เธอพักหายใจ..จ๊วบ! จ๊วบ! มือบางจิกเล็บลงบ่าแกร่งแน่นเธอหลับตาแน่น..พยายามหอบหายใจเข้าปอด...แต่ริมฝีปากกลับถูกดูดกินอย่างมูมมาม.."พะ...พอก่อนนะคะ...หนูจะกลับแล้ว" ไฟนอลยอมผละริมฝีปากออก แล้วจับคนตัวเล็กนอนราบกับเตียงมือหนาคว้าหมอนมารองใต้สะโพกเธอเอาไว้...แต่ลูกพีชกลับดิ้นขัดขืน.."คิดว่าคืนนี้จะได้กลับห้อง?" "....หนูเหนื่อย...วันนี้พี่รังแกหนูมาสองครั้งแล้วนะ" "เหนื่อย หรืออยากกลับไปหาไอ้แทน?" ครืด~ ครืด~ เสียงโทรศัพท์ที่แทรกเข้ามาในเครื่องของลูกพีช ทำให้สายตาคมกริบตวัดมอง ก่อนจะผละออกจากร่างอรชรแล้วถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์เธอขึ้นมา.."พูดถึงก็มาเลย" พูดพร้อมกับโชว์หน้าจอขึ้น.."อย่านะคะ.." ลูกพีชลุกขึ้นจากเตียงแล้วพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่ไฟนอลกลับกดตัดสายทิ้งและปิดเครื่องต่อหน้าต่อตา.."คิดว่าเวลาแบบนี้ฉันจะรับสายมันงั้นหรอ.." "ให้หนูกลับไปหาพี่แทนเถอ
EP 07"อึก.." "....เธอคิดว่าระหว่างกระบอกปืนกระแทกเข้าร่าง...กับท่อนเอ็นฉันอันไหนมันจะทรมานกว่ากัน?" "...." ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แต่ผมไม่สนใจเอื้อมมือหยิบกระบอกปืนสั้นที่อยู่ในลิ้นชักออกมาแล้วไล่ลงมาตามหน้าท้องแบนราบจนถึงสะดือ ยิ่งเพิ่มความตื่นตระหนกให้เธอ..."แต่ฉันว่าสำหรับเธอ...ควรได้รับมันทั้งสองอย่างโดนท่อนเอ็นก่อนค่อยจบที่กระบอกปืน :)" "อย่าทำอะไรแบบนั้นเลยนะ...หนูขอร้อง" ผมสะบัดหน้ายัยนี้ออก จนใบหน้าเธอหันไปตามแรง หยดนํ้าสีใสหยดออกจากดวงตากลมโต อ่า...เห็นนํ้าตายัยนี้แล้วทำไมรู้สึกดีจังนะ สะใจเป็นบ้า..[ END... ] "เก็บเสียงที่เอามาขอร้องฉันไว้ครางจะดีกว่า...มันจะสบายหูกว่านี้" ไฟนอลยกยิ้มมุมปากแล้วกระชากคนตัวเล็กลงบนโซฟาตัวยาว ชายหนุ่มจัดการล็อคตัวเธอไว้ด้วยท่อนแขนตัวเองแล้วจัดการกระชากเสื้อยืดตัวโคร่งออกจากร่างเล็ก.."ฮึก...ไม่ว่าจะยังไงพี่ก็จะไม่เลิกยุ้งกับพวกเราใช่ไหม.." "จนกว่าไอ้เหี้ยแทนจะอกแตกตาย" เพี๊ยะ ! "อึก..." ลูกพีชสะดุ้งตกใจ เมื่อชายหนุ่มดีดสายเสื้อในใส่แผ่นหลังเนียนแรงๆ เธอพยายามดิ้นต่อต้านเร้าๆ แต่กลับถูกสายตาดุๆมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
Ep 06 "พี่แทนว่าไงอ่ะ...ทำไมหน้าซีดๆ" "ป้าว...ไม่มีไรหรอกไปหาไรกินกันเถอะ" "โอเค...ขอเติมหน้าแปป" "...." ลูกพีชพยักหน้าตอบแล้วปิดหน้าจอโทรศัพท์...ก่อนที่ร่างเล็กจะหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กขึ้นมาคล้องบ่า.."สวยละ...ไปได้" นีโม่ปิดฝาลิปแล้วหย่อนลงกระเป๋าตัวเองก่อนที่สองสาวจะเดินค้องแขนกันออกมาจากห้อง"กินไรดี.." "อะไรก็ได้...ขอแค่อร่อยๆก็พอ" "ฉันเบื่อก๋วยเตี๋ยวแล้วอ่ะ...งั้นเราไปกินข้าวมันไก่ร้านเดิมที่เราไปกินด้วยกันวันแรก" "ได้หมด..""แต่มันจะเปิดไหมหน่ะสิ..." ปึก ! ในขณะที่สองสาวกำลังคุยกันอยู่นั้น..จู่ๆก็มีร่างของใครบางคนเดินชนเข้าที่ไหล่ของลูกพีชเข้าเต็มๆใบหน้าหวานเหลือบตามองด้วยความสงสัย.."หอกระจอกๆแบบนี้แกลดระดับมาพักได้ยังไง?" ดิสนี่ย์ ทำเมินแล้วเดินคุยกับเพื่อนอีกสองคนที่เดิมตามหลัง ก่อนจะไล่มองร่างของลูกพีชตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตากลมโตเหลือบมองด้วยความแปลกใจเรียวคิ้วขมวดพันกัน เมื่อผู้หญิงคนนี้คือคนที่มาหาเรื่องเธอ.."เอาหน่า...ป๊าแค่ดัดนิสัยกูเองตอนนี้ก็ได้ย้ายออกแล้วไง" "รีบย้ายออกก็ดีนะ...แถวนี้มันมีแต่พวกเสนียดสกปรก" พูดจบเธอก็เหยีย
EP 05 ฉันพยายามดิ้นต่อต้านแต่เรียวขากลับถูกจับเอาไว้แน่น มือหนารูดซิบกางเกงยีนส์ตัวเองแล้วชักไอ้นั้นออกมาต่อหน้าต่อตาจนมันชูชันแก่สายตา แล้วจัดการชักมันสองสามครั้งก่อนจะจ่อใส่ตรงนั้นแล้ว...สวบ ! กึด ! "อื้ออ!!" ฉันหลับตาส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง เพียงแก่นกายแข็งๆอย่างกับท่อนเหล็กกระแทกเข้ามาในร่างกายเพียงครึ่งก็ทำลายเยื่อบางๆจนมันขาดไม่เหลือชิ้นดีร่างกายฉันแตกเป็นเสี่ยงๆมันหน่วงไปหมดจนต้องเกร็งร่างกายเอาไว้...สิ่งที่ฉันคอยรักษามันไว้มาตลอดถูกคนใจร้ายขโมยมันไป..ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! "อ๊าา...ไม่ได้เอาสดมานานโครตดี" เรียวขาฉันถูกจับถ่างออกกว้าง...ความเจ็บหน่วงๆเข้าเล่นงานจนอยากแทรกแผ่นดินหนี...นํ้าตาไหลออกมาเป็นทางไม่หยุด..มันแน่นแล้วก็เจ็บเหนือการบรรยาย.."ฮือ...อื้อ!" ความหน่วงทำให้ฉันเค้นเสียงร้องให้ออกมา...มือที่ถูกมัดบีบกันแน่นชนชื้นเหงื่อ ร่างกายสั่นคลอนไม่หยุด ความใหญ่กระแทกใส่ร่างฉันไม่ยั้งเหมือนหิวโหยมานาน ใบหน้าของเขาเสียวซ่านสมสุข แต่ฉันกลับทรมานร่างกายแทบฉีกขาด.."....เลือดซิงของเธอนี้มันทำให้ฉันพอใจจริงๆ" ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! พี่ไฟนอลขบกรามแน่นตอกอัดมันเข้ามารุนแรงกว่าเดิม จน







