MasukEP 12
"อ่า...สงสัยคงคอแห้งเกินไป" ใบหน้าหวานก้มหงุด แทนไทจึงผละมือออกแล้วหลุดยิ้มออกมา "ใครกันแน่ที่เด็กกว่ากัน หื้มม?" "สงสัยตอนนี้คงเป็นลูกพีชแล้วแหละ" พูดจบเธอก็กินไอศครีมในมือต่อ ส่วนคนข้างกายก็ลอบมองใบหน้าหวานเหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่างออกมา มือหนาเอื้อมมือปัดปอยผมที่ปกลงมาคลอเคลียร์พวงแก้มของเธอ จนลูกพีชต้องหันมามองหน้าของชายหนุ่ม.. "ลูกพีช" "คะ?" "ถ้าวันหนึ่ง...พี่ทำอะไรที่มันผิดมากๆลูกพีชจะรับได้ไหม?" คำถามของแทนไท ทำเอาลูกพีชหยุดชะงัก เธอเลือกที่จะไม่ตอบแล้วจัดการกับไอศครีมในมือจนหมด "อยู่ที่ว่าเหตุผลของการทำแบบนั้นมันขึ้นอยู่กับอะไรมากกว่าค่ะ...การที่จะทำอะไรทุกคนล้วนมีเหตุผลของการกระทำนั้นๆกันทั้งสิ้น.." "...." "พี่แทนถามแปลกๆนะคะ" "ป้าว...แค่อยากรู้ความคิดของลูกพีช" แทนไทหลบสายตา คำถามของชายหนุ่มทำให้เธอฉุกคิดขึ้นมาในใจแล้วถ้าวันหนึ่งแทนไทรู้ว่าเธอเคยมีอะไรกับคนที่ชายหนุ่มเกลียดล่ะ...เธอจะทำยังไง? "แล้วถ้าลูกพีชทำผิดมากๆ พี่แทนจะยังรักลูกพีชอยู่ไหมคะ" "คำตอบคงจะเหมือนกันนะ" พอได้รู้คำตอบก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่หยุด ถ้ามันเป็นแบบนั้นและแทนไทรับได้ก็คงดี แต่ส่วนมากไม่มีใครอยากให้คนของตัวเองไปมีอะไรกับคนอื่นหรอกยิ่งถ้าเป็นคนที่เกลียด...ยิ่งคิดในสมองก็ยิ่งหนักอึ้งขอบตาเริ่มร้อนผ่าวเหมือนจะร้องให้ออกมาอยู่ร่อมร่อ... คอนโด.... "อะไรทำให้มึงหน้าเครียดถึงขนาดนี้ว่ะ" ทิศเหนือเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่บุกเข้าห้องของเขามาอย่างถือวิสาสะด้วยสีหน้าบึ้งตึง มาถึงก็เดินมาคว้ากระป๋องเบียร์ในตู้เย็นขึ้นมาเปิดกระดกรวดเดียวหมดเหมือนหงุดหงิดอะไรบางอย่าง... "เสือก" "พูดจาหมาๆบุกเข้าห้องกูมาแท้ๆ...ถ้าไม่พูดก็ไสหัวออกไปรำคาน" "เอาเบียร์มาอีกดิ...จะแดกแม่งให้ลืมเรื่องเหี้ยๆ" "ไม่ตอบเสือกใช้กูเฉย" ทิศเหนือส่ายหน้าเอือมระอาแต่ก็ยอมลุกจากโซฟาตรงกันข้ามเดินไปหอบเบียร์มากองไว้บนโต๊ะตัวหรู ชายหนุ่มตวัดขาขึ้นพาดกันแล้วเคาะซองบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพร้อมกับปรายตามองไฟนอลที่นอนเหยียดกายบนโซฟาท่อนแขนยกขึ้นก่ายหน้าผาก สภาพเหมือนคนโดนหักอก "ถ้าไม่ติดว่ามึงเหี้ย...กูจะคิดว่ามึงอกหัก" "...." "หรือว่ามึงใจง่ายไปชอบใครเขาเข้า กูละอยากรู้จริงๆว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครที่ทำให้มึงเป็นหนักขนาดนี้.." "กูมานอนห้องมึง ไม่ได้ให้มาซํ้าเติม" "จริงสินะ" "หุบปากไป" ทิศเหนือเค้นยิ้มออกมา แล้วจงใจพ้นควันบุหรี่ใส่ใบหน้าของไฟนอล ปลายเท้ากระดิกชอบใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอาการแบบนี้กำลังอยู่ในช่วงปวดใจแต่แค่ไม่ยอมรับ ถึงแม้จะไม่เคยมีแฟนและค่อนข้างรำคาญผู้หญิงแต่เขาก็มองออก "ชอบเมียเขาก็ทนเอาหน่อยนะ..." "...." "เพราะเขาไม่ได้ชอบมึง" ตอกยํ้าเพื่อนรักเสร็จ มือหนาก็เขี่ยก้นบุหรี่แล้วทิ้งลงถาดเขี่ยก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นจากโซฟาเต็มความสูง "อยากแดกก็ตามบาย...กูเข้าห้องก่อน" "...." ไม่รอให้ไฟนอลตอบทิศเหนือก็เดินหายเข้ามาในห้องนอนปล่อยให้เพื่อนรักนอนกลุ้มใจอยู่ห้องนั้งเล่นเพียงลำพัง เขาไม่ใช่คนที่จะมานั้งปลอบใจหรือให้กำลังใจใคร สิ่งที่ถนัดคือตอกยํ้าและพูดความจริงต่างหาก... 01:00 AM. หอพัก...Quick [ ลูกพีช ] lien!! นีโม่ "วันนี้ฉันไม่กลับห้องนะแก...นอนคนเดียวไปก่อนนะ ฝันดีจ้ะจุ๊ปๆ" อีกแล้วหรอ ? นี้คือคำถามที่เกิดขึ้นในใจฉันอีกครั้ง ได้ยินข่าวว่านีโม่เพื่อนรักพึ่งอกหักจากพี่เพิร์ธเสือผู้หญิงมา หาไหม่ได้เร็วซะจริงๆวันนี้คงจะไปต่อกับรุ่นพี่ที่ออกเดทอีกละมั้ง ส่วนข้อความนีโม่ก็ทักมาบอกก่อนหน้านี้แล้วแหละ แต่พึ่งมาเปิดอ่านตอนตีหนึ่ง เพราะตอนนี้ฉันพึ่งทำรายงานเล่มหนาเสร็จหน่ะสิสูบแรงไปไม่น้อยเหมือนกัน พอทำอะไรเสร็จเรียบร้อยก็จัดการเก็บโน๊ตบุ๊คเข้าที่เดิม แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้บิดขี้เกียจหลังจากที่นั้งอยู่ที่เดิมมาหลายชั่วโมง ก่อนที่ฉันจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเตรียมตัวจะอาบนํ้าชำระร่างกาย ก็อยากบอกอยู่เหมือนกันว่าฉันยังไม่อาบนํ้ามาจนรู้สึกเน่าหมดแล้ว ตอนนี้ก็กำลังอยู่ในชุดนักศึกษาเหมือนเดิม.. 10 นาทีต่อมา... ปั้งๆ!! ปั้ง!!ๆ "นีโม่หรอ...แปปนึงนะ" อาบนํ้าเสร็จมาหมาดๆเสียงเคาะประตูห้องรัวๆก็ต้องทำให้ฉันรีบกระชับผ้าขนหนูพันตัวไหม่ แล้วเดินไปหยุดที่หน้าประตู จะใช่นีโม่จริงๆหรอ ไหนบอกไม่กลับไง ? ปั้ง! ปั้ง! "ใจเย็นๆสิ...แกเมารึป้าวเนี้ย" บางทีนีโม่อาจจะโดนเทและเมากลับมาก็ได้ มันชอบเป็นแบบนี้อยู่ประจำหน่ะ เวลานีโม่เมาจะไม่ชอบพูดซักเท่าไหร่ และคงไม่มีเวลาได้ทักมาบอกก่อน ฉันว่าควรเปิดประตูให้เธอ คงจะไม่ใช่คนอื่นหรอกมั้ง... แกร๊ก... "เคาะอยู่ได้มาเปิดละ...อ๊ะ!?" หมับ ! เสียงถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่นีโม่อย่างที่คิดไว้ เขาคือผู้ชายที่ฉันไม่อยากเจอหน้าที่สุด พี่ไฟนอลเบียดร่างกายเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ กลิ่นเบียร์บวกกลิ่นเหล้าลอยหึ่งออกจากตัว ร่างหนาเซเล็กน้อยเหมือนคนเมาจนไร้สติ...แต่กลับพาตัวเองมาโผล่ที่ห้องฉันได้.. "อยู่คนเดียว..?" "พี่ควรออกไป...นีโม่อยู่กับหนู" "ไหน...?" ปั้ง ! พี่ไฟนอลเดินไปทีบประตูห้องนํ้าเสียงดังจนฉันสะดุ้งตกใจ กำสาบผ้าเช็ดตัวไว้แน่น ร่างกายถอยมาชิดกับบานประตูด้วยอาการประหม่า ร่างกายร้อนวูบวาบเมื่อโดนมองตั้งแต่หัวจรดเท้า "ไหนเพื่อนเธอไม่เห็นมี" "พี่เมามากแล้วนะคะ...ไม่ควรบุกห้องคนอื่นมาแบบนี้" "ช่วยไม่ได้...เปิดประตูให้ฉันเอง" พี่ไฟนอลยักไหล่ไม่ใยดี แล้วย่างกรายเข้ามาหาฉันทีละก้าวๆแววตาปรือๆนั้นเหมือนแอบแฝงไปด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่มือหนาจะกระชากผ้าขนหนูออกจากร่างฉันด้วยความรุนแรง.. "อึก.." ร่างฉันถูกกระชากมาติดกับผนังห้อง แล้วถูกดักไว้ด้วยร่างหนา พี่ไฟนอลเบียดชิดร่างกายฉันแน่นแล้วเสียดสีปลายจมูกเข้าที่พวงแก้ม จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดลงมา ความรู้สึกฉันตอนนี้มันทั้งหวาดกลัวและอับอาย ยิ่งพยายามต่อต้านก็เหมือนยิ่งยุให้พี่เขารุนแรงกว่าเดิม... "พี่ต้องการอะไร" ฉันเบียนหน้าหลบพร้อมกับหลับตาหลีกเลี่ยงการมองใบหน้าหล่อเหลานั้น... "ไม่รู้สิ" นํ้าเสียงแหบพร่าตอบออกมา ก่อนจะดูดเม้มซอกคอฉันอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนฝากรอยเอาไว้เป็นจํ้าๆ ก่อนจะผละออกใบหน้าห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ "ถ้าบอกว่าไม่ชอบให้เธออยู่กับไอ้แทนจะผิดไหม?" "พี่พูดบ้าอะไร...คนที่ควรต้องออกห่างจากหนูคือพี่ต่างหาก" ฉันคบกรามแน่นกับคำพูดไร้สติของพี่ไฟนอล ที่เขาพูดออกมาก็เพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์และความอยากเอาชนะของตัวเองทั้งนั้น ฉันมั่นใจว่ามันไม่มีความรู้สึกอะไรแบบนั้นจริงๆหรอก "ทำไม....ไอ้แทนมันมีอะไรดีกว่าฉัน?" เหมือนพี่ไฟนอลจะถามเพื่อตอกยํ้าความโมโหตัวเอง ถามจบในดวงตาคู่นั้นก็เหมือนลุกโชนด้วยไฟโทสะ..และน้อยใจ หรอ? "พี่ถามอะไร...พี่เมามากแล้วนะคะเราคงพูดกันไม่รู้เรื่อง" "ตอบ" "มีสติหน่อยค่ะ" "ฉันเลี้ยงเธอได้ทั้งชาติ...แล้วมันมีปัญญาทำห่าอะไรได้บ้าง" เพี๊ยะ ! จู่ๆมือฉันมันก็ฟาดลงที่แก้มขวาของพี่ไฟนอลเข้าเต็มๆ จนใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบ ไม่รู้สิฉันแค่อยากเตือนสติพี่ไฟนอลและไม่ชอบให้ใครมาดูถูกคนที่ตัวเองรักก็เท่านั้น.. "ปล่อยหนูด้วยค่ะ...แล้วกรุณาออกไป" "...." พี่ไฟนอลนิ่งเงียบพร้อมกับซบใบหน้าลงที่บ่าไหล่ ท่าทางของพี่แกทำให้ฉันแอบแปลกใจ ทั้งที่โดนตบไปเต็มๆแทนที่จะผลักร่างฉันออกแล้วตะคอกด่า แต่กลับไม่ นึกได้ดังนั้นฉันก็พยายามใช้มือดันศรีษะโตออก... "อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ..." "ไม่...ฉันแค่อยากให้เธอเลิกกับมัน" "...." "ไปเลิกกับมันแล้วมาคบกับฉันไม่ได้หรอ?" . . . คนเมานี้พูดตรงเนาะ5555555555555555555555555555 Next.. "สถานการณ์แบบนี้ยังกล้าปากดี..?"EP 50 "ก็หนูถามเพราะใส่ใจไง.." "ถ้าอย่างงั้นก็รีบไปเถอะ พี่อยู่คนเดียวก็ได้" นํ้าเสียงนอยด์ๆพูดออกมาแล้วปล่อยกอดคนตัวเล็กพร้อมกับพลิกร่างหันหลังให้ ลูกพีชที่เห็นท่าทีน้อยใจของชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมา "ไว้เจอกันนะคะ" ฟอด ! เธอก้มหน้าหอมแก้มไฟนอลแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทาง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูใบหน้าหันกลับไปมองคนบนเตียงอีกครั้ง มือเล็กยกมือถือขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปส่งไปในแชทกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อภารกิจลับ.....เชียงไหม่...( ไร้สตอเบอร์รี่ )ลูกพีชเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ท้ายไร้สตอเบอร์รี่ ซึ้งแต่ละหลังเป็นที่พักของคนงานที่นี้หญิงสาววางกระเป๋าไว้แล้วเดินไปที่ประตูบ้านมือเล็กยกมือขึ้นเคาะเพื่อเป็นสัญญาณว่าเธอมาถึงแล้ว...ก๊อก ก๊อก ก๊อก...แกร๊ก.."ลูกพีช..." "แม่" หมับ ! ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความคิดถึง พรพรรณที่อยู่ในชุดทำงานอยู่พยายามดันคนตัวเล็กออก เพราะร่างของตัวเองชุ้มเหงื่อ "ทำไมช่วงคํ่าแบบนี้ล่ะ...ทางเข้าก็ใช่ว่าจะมาง่ายไม่เหนื่อยหรอลูก" "ไม่ค่ะ...ก็หนูคิดถึงแม้นี่นา" "แล้วนี้รุ่นพี่หนูที่ว่าจะมาด้วย มากันรึยังล่ะฮึแม่เตรียมที่นอนไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"
EP 49 ชายหนุ่มเหลือบมองคนตัวเล็กด้วยแววตาวาบวาม ท่อนแขนกำยำโอบกอดเธอเอาไว้ แล้วไล่จมูกสูดดมเรือนผมหอมกรุ่นด้วยความรักใคร่ ส่งผลให้ลูกพีชอมยิ้มอยู่ลำพัง ใบหน้านวลถูไถกับอกแกร่งด้วยความเขินอาย "คนบ้า...หนูเขินเป็นนะ" "บ้าเพราะรักหนูไง.." "ไม่เอาแล้วไม่คุยด้วย" ลูกพีชตอบกลับอู้อี้เธอแอบยิ้มอยู่คนเดียวอีกครั้งแล้วกวาดแขนกอดเอวสอบเอาไว้ หัวใจมันไม่เคยจะชินซักทียามได้อยู่ไกล้กัน ยิ่งนับวันมันยิ่งเต้นแรงมากกว่าเดิม เหมือนกับว่าความรักของเธอมันจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับที่ไฟนอลรักเธอมาตั้งนาน..."หลับแล้วหรอลูกพีช.." ในเวลาต่อมาดูเหมือนคนตัวเล็กที่กำลังมุดอยู่อกอุ่นอยู่จะเงียบลง ลูกพีชเผลอหลับแบบไม่รู้ตัวเนื่องจากเหนื่อยล้ามาทั้งวันไหนจะเมื่อกี้จะโดนดูดพลังงานไปมหาศาลอีก เมื่อเห็นว่าเธอหลับแล้วมือหนาจึงยื่นไปปัดปอยผมออกจากใบหน้าหวาน..แล้วค่อยๆไล่ปลายจมูกสูดดมพวงแก้มเนียนลงมาถึงกรีบปากกระจับ ก่อนที่ชายหนุ่มจะกดจูบเธอเบาๆ... "งั้นฝันดีนะตัวเล็ก..." 08 : 30 AM. "โอเครค่ะแม่...ไว้เจอกันนะคะ...จุ๊ปๆ" ลูกพีชในชุดคลุมอาบนํ้ากดตัดสายผู้เป็นแม่ คนตัวเล็กจึงหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจาก
EP 48 ลูกพีชกลืนนํ้าลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่ร่างหนาจะขึ้นคร่อมตัวเธอเอาไว้แล้วกระชากผ้าเช็ดตัวออกจากร่างอย่างนึกรำคานเผยให้เห็นหน้าท้องที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามเป็นลอนๆ.."อ๊ะ..พะ..พี่ไฟนอล.." ไม่ทันที่เธอได้ตั้งตัวใบหน้าหล่อเหลาก็ก้มลงมาซุกไซร้ลำคอระหงขบเม้มเบาๆฝากรอยเอาไว้จนพอใจก็เลื่อนลงมาระหว่างเรียวขาคู่สวยตรงจุดกลางกลาย มือหนาจับชุดคลุมออกแล้วแตะปลายลิ้นเปียกชุ่มสัมผัสกับติ่งเกสรสีชมพูหอมหวาน จนลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อย.."อื้อ.." เธอหลุดครางออกมาเบาๆมือไม้ไม่อยู่กับที่ ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ร่องแคบเริ่มผลิตนํ้าหล่อลื่นออกมาเรื่อยๆอย่างอัตโนมัติในขณะที่ลิ้นหนายังคงชอนไชอยู่กับตรงนั้นด้วยความคลั่งไคล้..พอร่างเล็กตอบสนองชายหนุ่มก็ผละลิ้นออกแล้วจับเรียวขาคู่สวยถ่างให้กว้างกว่าเดิม มือหนาจับหัวหยักจ่อใส่ร่องแคบแล้วถูไถไปมาสองสามครั้งท่อนเอ็นก็พร้อมใช้งานแข็งทื่อขึ้นมา เอวสอบดันเข้าไปทีละนิดด้วยการกระแทกเบาๆจนในที่สุดจุดเชื่อมทั้งสองก็ดูดกลืนกันได้อย่างลงตัว จนใบหน้าหวานเหยเกชายหนุ่มเลยโน้มตัวลงไปตะลอมจูบกับคนใต้ร่าง "อื้อ!" ลูกพีชครางออกมาเบาๆเรียวลิ้นตอบสนองลิ้นหน้าด้วยการหยอก
EP 47 อดิเทพพูดจบรอยยิ้มของทั้งสองก็ปรากฎบนใบหน้ามันตื้นตันใจจนบรรยายออกมาไม่ถูก ไฟนอลบีบมือเล็กเบาๆ แล้วก้มหน้าเข้าไปไกล้ๆเธอจมูกคมสันฝังลงบนแก้มเนียนท่ามกลางสายตาของทุกคนด้วยหัวใจพองโตที่เธอยังอยู่ตรงนี้.."ต่อไปนี้ถ้ามีปัญหาอะไรให้นึกถึงตอนที่รักกัน...ใช้เหตุผลคุยและรับฟังกันและกันยังไงพ่อก็มั่นใจว่าทั้งสองจะใช้ชีวิตด้วยกันจนถึงวันที่ได้เข้าพิธีมงคล ถ้าเวลานั้นมาถึงพ่อยินดีทำทุกอย่าง...พ่อรออยู่นะ" "ค่ะ...หนูมั่นใจว่ายังไงวันนั้นก็ต้องมาถึง...ขอบคุณที่ให้โอกาสหนูนะคะ" ลูกพีชตอบกลับนํ้าตาคลอ เธอมองอดิเทพด้วยแววตาซาบซึ่งการที่จะรักใครซักคนที่ฐานะต่างกันขนาดนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะถูกยอมรับ แต่ทวาอดิเทพกลับให้โอกาสเธอ..."รักษาโอกาสนั้นให้ดีด้วย...รวมถึงลูกชายพ่อถ้ามันเกเรก็ลงโทษได้ทุกรูปแบบ" "ได้ค่ะ...หนูจะจัดการให้อยู่หมัดเลย" "พ่อไปก่อนนะ...ดูเวลาตอนนี้ไม่เหมาะกับคนแก่ซะจริงๆ" "ไว้เจอกันครับพ่อ.." ลูกพีชยกมือไว้ลาอดิเทพด้วยรอยยิ้มรวมถึงสามหนุ่ม ไม่นานอดืเทพก็เดินออกไปพร้อมกับเลขาและคุณหมอ ทำให้ภายในห้องเหลือเพียงลูกพีช ไฟนอล และสามหนุ่มที่ต่างจ้องมองที่เธอเป็นตาเดียวอย
EP 46เหมือนโลกทั้งใบมันแตกสลายลงกับที่ ร่างกายทรงตัวไม่อยู่อ่อนแรงลงจนดีไวน์และเพิร์ธต้องพยุงร่างเอาไว้.."ไม่...อึก...ไม่!!" ไฟนอลแทบสติแตก ร่างหนาสะบัดออกเพื่อจะวิ่งไปหาลูกพีชแต่กลับถูกสองหนุ่มรั้งตัวเอาไว้ ก่อนที่ร่างกายมันจะไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง.."ไอ้ไฟมึงหยุด!....มึงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วตั้งสติ...พวกกูอยู่ตรงนี้" ดีไวน์ที่ทนเห็นเพื่อนเหมือนตายทั้งเป็นไม่ไหว ชายหนุ่มดึงร่างของไฟนอลมาสวมกอดปลอบใจ...ทิศเหนือเองก็ทนมองภาพแสนเจ็บปวดนั้นไม่ไหวมือหนายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองลวกๆ...ส่วนเพิร์ธได้แต่เบียนหน้าหนีเพราะนํ้าตามันไหลออกมาด้วยความสงสาร.."...." ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอยเอ่อท่วมด้วยหยดนํ้าตา ภาพตรงหน้ามันพร่ามัวจนโฟกัสอะไรไม่ได้ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกว่าเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ...ไฟนอลทิ้งหน้าลงกับบ่าแกร่งปล่อยโฮออกมาจนร่างกายสะอึกสะอื้น...ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจว่าตัวเองควรจะดีกับเธอตั้งแต่แรกก่อนที่โอกาสมันจะมาถึงเร็วขนาดนี้วันที่ลูกพีชอาจจะจากไปแสนไกล.."มึงร้องออกมาให้หมด....แล้วกลับมาเป็นเหี้ยไฟคนเดิมของพวกกู.." "คนที่ผ่านเรื่องแย่ๆมามากมาย...แต่กลับผ่านมันมาได้..." เพิร์ธพูดก่อนลงท้ายด้วย
EP 45 "....." หยาดนํ้าสีใสหยดแหมะลงพื้นอย่างกลั้นไม่อยู่ แววตาสั่นระริกอยากให้เรื่องที่ได้ยินมันเป็นแค่ฝัน แต่ความจริงก็คือความจริงลูกพีชถูกรถชนเพียงห่างกันแค่ไม่กี่นาที ชายหนุ่มไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น.."ไม่จริง...อึก" "...." ผู้ชายที่เป็นคนพาไฟนอลกลับเข้ามาส่ายหัวเล็กน้อย แววตาทอประกายเห็นใจ ดูจากสีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าก็รู้ว่าทั้งสองเป็นคนรักกัน...ก่อนที่เขาจะพาตัวเองเดินออกมาเงียบๆปล่อยให้ไฟนอลได้อยู่กับตัวเอง...พอได้อยู่คนเดียวมือหนาก็ยกขึ้นรูบหน้าแล้วพาร่างกายสั่นเทาของตัวเองขึ้นรถมามุ้งหน้าไปโรงพยาบาลที่ไกล้ที่สุดตอนนี้ด้วยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว......โรงพยาบาลเอกชน...ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลร่างหนาก็รีบวิ่งลงจากรถมุ้งหน้ามาหาพยาบาลที่ทำหน้าที่เช็คประวัติคนไข้ทันที "โทษนะครับ...ผม...มาหาผู้หญิงที่พึ้งประสบอุบัติเหตุเคสล่าสุด...เธออยู่ห้องไหน""เคสที่โดนรถชน...กำลังเข้าห้องผ่าตัดค่ะอยู่ชั้นบนสุดห้องฉุกเฉิน...ตอนนี้ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้นะคะ..""....." "เดี๋ยวค่ะคุณ..." นํ้าเสียงสั่นเครือถามออกไป...พยาบาลวัยกลางคนจึงบอกตามปกติ ตอนนี้ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้แต่ไฟน







