บทที่ 1 อัลกอริทึมที่ผิดพลาด

กลิ่นเครื่องแกงใต้คั่วจนได้ที่โชยฟุ้งไปตามลม ปะทะกับจมูกของเหล่าบรรดานิสิตที่เดินผ่านไปมาในซอยข้างมหาวิทยาลัย ร้าน “แม่มะลิข้าวแกง” เป็นตึกแถวไม้เก่าสองคูหาที่ดูธรรมดาแต่กลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คน โดยเฉพาะในช่วงพักเที่ยงแบบนี้

“คั่วกลิ้งหมูราดข้าว เพิ่มไข่ดาวไม่สุกได้แล้วค่ะ! ถุงละ 50 บาทค่ะพี่”

กลิ่นประทุม หรือ ข้าวหอม ในชุดนักศึกษาปี 1 ที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างทะมัดทะแมง สวมผ้ากันเปื้อนสีหวานทับกระโปรงพลีท มือหนึ่งถือจาน อีกมือตักแกงด้วยความคล่องแคล่ว ใบหน้าจิ้มลิ้มมีหยดเหงื่อซึมตามไรผม แต่ดวงตากลมโตนั้นยังคงทอประกายสดใส

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะหนักแน่นที่หน้าร้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มชายในชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มขบวนใหญ่ นำโดยชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่แผ่รังสีความกดดันออกมาจนนิสิตคนอื่นๆ รอบข้างต้องรีบขยับที่ให้

เขาสูงโดดเด่น ใบหน้าคมเข้มราวกับรูปสลัก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีดำดูเย็นชาและอ่านยาก ธันวาคม อัครเดชโภคิน หรือ ธัน เฮดว้ากคณะวิศวะคอมฯ ปี 2 ผู้เป็นความหวังและขั้วอำนาจใหม่ของตระกูลอัครเดชโภคิน

“ไอ้ธัน ร้านนี้แหละที่ไอ้นิกบอกว่าเด็ด พริกแกงตำเอง แม่ค้าน่ารัก” นรินทร์ หรือ นิก เพื่อนสนิทคนละขั้วเอ่ยพร้อมยิ้มกะล่อน

ธันวาคมไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่ปรายตมองสภาพร้านที่ดู ‘ธรรมดา’ เกินกว่าชีวิตของทายาทนักการเมืองและเจ้าของธุรกิจอสังหาฯ จะเคยสัมผัส เขาเดินไปหยุดที่หน้าตู้กระจกจ้องมองถาดอาหารตรงหน้าเหมือนกำลังวิเคราะห์โค้ดคอมพิวเตอร์

“รับอะไรดีคะ... พี่วิศวะ?” ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นถาม ทันทีที่สบตากับดวงตาคมคู่นั้น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ‘หล่อ... แต่หน้าดุอย่างกับจะมาทวงหนี้’

ธันวาคมไม่ตอบในทันที เขาหยิบแบงก์พันออกมาวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างถือดี

“เอาคั่วกลิ้ง... ราดข้าว สองที่” เสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทสั่งการ

“รอสักครู่นะคะ” ข้าวหอมรับเงินมาแล้วหันไปตักอาหารอย่างรวดเร็ว “คั่วกลิ้งร้านหนูเผ็ดนะคะ พี่กินเผ็ดได้ใช่ไหม?”

“ถามแปลกๆ น้อง” นิกสอดขึ้นยิ้มๆ “ไอ้ธันมันพวกฮาร์ดคอร์ กินอะไรก็ต้องสุด โค้ดก็ต้องเป๊ะ แกงก็ต้องเผ็ด”

ธันวาคมไม่ได้สนใจคำหยอกล้อของเพื่อน สายตาของเขาเลื่อนไปมองถาดใส่ขนมหวานข้างๆ ที่มีขนมสีทองอร่ามวางเรียงราย “นั่นขนมอะไร?”

“ทองหยิบค่ะ ฉันทำเองเมื่อเช้า รับไปลองชิมไหมคะ?” ข้าวหอมนำเสนอพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำให้ผู้ชายครึ่งร้านแทบละลาย

แต่ไม่ใช่กับธันวาคม... เขามองมันด้วยสายตาว่างเปล่า “หวานไป... ไม่ชอบ”

รอยยิ้มของข้าวหอมชะงักค้าง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะวางจานข้าวลงตรงหน้าเขาแรงกว่าปกติเล็กน้อยจนเสียงจานกระทบโต๊ะดัง ปึก!

“ถ้าไม่ชอบหวาน ก็ไม่จำเป็นต้องกินค่ะ แต่คั่วกลิ้งนี่เผ็ดนะคะ เผ็ดเหมือนปากคนแถวนี้เลยค่ะ... เชิญค่ะ!”

กลุ่มนิสิตวิศวะที่ตามมาถึงกับเงียบกริบ นิกอ้าปากค้าง ไม่เคยมีใครกล้า ‘จิก’ เพื่อนเขาตรงๆ ขนาดนี้มาก่อน

ธันวาคมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหนากระตุกยิ้มที่มองไม่ออกว่าเป็นความพอใจหรือโมโห “ทอนเงินด้วย... ยัยเด็กบัญชี”

“ทราบแล้วค่ะ... ท่าน สส. น้อย” ข้าวหอมตอกกลับพลางหยิบเงินทอนใส่ถาดกระแทกไปข้างหน้าเขา “เงินทอนเก้าร้อยบาทเป๊ะ ตรวจสอบได้นะคะ เผื่ออัลกอริทึมสมองพี่จะประมวลผลช้า”

ธันวาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั่นครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนหน้าห่างจากข้าวหอมเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาเตะจมูกเธอจนตั้งตัวไม่ติด

“อัลกอริทึมของผมแม่นยำเสมอ... รวมถึงการประมวลผลว่าเธอกำลังพยายาม ‘เรียกร้องความสนใจ’ จากผมด้วยหรือเปล่า?”

“พี่ธัน!” ข้าวหอมหน้าร้อนวูบ “หลงตัวเองไปหน่อยมั้งคะ ฉันทำมาค้าขายค่ะ ไม่ได้ทำอาชีพดักควายแถวตึกวิศวะ!”

“ไอ้ธัน... พอแล้วๆ น้องเขาหน้าแดงหมดแล้ว” นิกรีบเข้ามาแทรกกลางก่อนที่สงครามจะปะทุไปมากกว่านี้ “ไปกินเถอะ เดี๋ยวข้าวเย็นหมด”

ธันวาคมยอมผละออกมาแต่โดยดี เขาหยิบเงินทอนใส่กระเป๋าเสื้อช็อปแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมร้านโดยไม่ละสายตาไปจากร่างเล็กที่ยืนกัดปากตัวเองด้วยความเคือง

“ไอ้ธัน มึงไปหาเรื่องน้องเขาทำไมวะ” นิกถามขณะตักข้าวเข้าปาก “แต่เออ... คั่วกลิ้งแม่มเด็ดจริงว่ะ เผ็ดร้อนถึงใจ”

ธันวาคมตักแกงเข้าปากช้าๆ ความเผ็ดร้อนที่ซึมลึกเข้าไปในลิ้นทำให้เขาชะงัก รสชาติมันซับซ้อนและกลมกล่อมอย่างเหลือเชื่อ มันไม่ใช่แค่เผ็ด แต่มันมีความใส่ใจซ่อนอยู่ในนั้น... เหมือนยัยเด็กหน้าหวานนั่น

“รสชาติ... ไม่เลว” เขากระซิบเบาๆ

“แค่นั้นเหรอ?” นิกเลิกคิ้ว “กูเห็นมึงจ้องน้องเขาเหมือนจะกินหัว หรือจริงๆ อยากกินอย่างอื่น?”

ธันวาคมไม่ได้ตอบ เขาเหลือบมองข้าวหอมที่กำลังหัวเราะร่าเริงอยู่กับลูกค้าโต๊ะอื่น ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเธอ ความคล่องแคล่ว และความสดใสนั่นมันเหมือน ‘บั๊ก’ ที่โผล่เข้ามาในระบบที่เย็นชาและแห้งแล้งของเขา

ทันใดนั้นเอง... โทรศัพท์เครื่องหรูของธันวาคมสั่นครืด เขากดรับสายด้วยสีหน้าที่กลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง

“ครับพ่อ... ผมรู้อยู่แล้วว่าต้องไปงานเย็นนี้... ไม่ต้องส่งคนมาคุม ผมจัดการตัวเองได้”

เขากดวางสายด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ความรู้สึกหนักอึ้งในอกที่ต้องกลับไปสวมหน้ากาก ‘ลูกชายสส.’ ทำให้รสชาติอาหารที่เคยอร่อยดรอปลงไปทันที

“นิก... เช็คบิล”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินกลับไปที่หน้าตู้กระจกอีกครั้ง ข้าวหอมมองเขาด้วยสายตาแวงๆ “อะไรคะ? จะเคลมว่าเจอเส้นผมหรือไง?”

ธันวาคมไม่ได้พูดอะไร เขาหยิบธนบัตรใบละร้อยอีกใบวางลงบนตู้ “เอาขนมที่เธอว่า... ใส่ถุงมาให้หนึ่งชุด”

“อ้าว... ไหนบอกว่าไม่ชอบหวาน?” ข้าวหอมเลิกคิ้วถามอย่างกวนๆ

ธันวาคมจ้องหน้าเธอนิ่งๆ ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “เอาไปแก้เผ็ด... ปากเธอไง”

“พี่ธัน!”

ข้าวหอมทำหน้ายุ่งแต่ก็ยอมคีบทองหยิบใส่กล่องให้อย่างดี เธอส่งถุงขนมให้เขา มือของทั้งสองบังเอิญสัมผัสกันเพียงครู่เดียว กระแสไฟฟ้าบางอย่างแล่นผ่านจนข้าวหอมต้องรีบชักมือกลับ

ธันวาคมรับขนมมาแล้วเดินออกไปจากร้านทันที นิกตะโกนบอกลาข้าวหอมไล่หลัง “พรุ่งนี้เจอกันใหม่นะน้องข้าวหอม! เพื่อนพี่มันชอบของเผ็ด!”

ข้าวหอมยืนมองตามแผ่นหลังกว้างของคนในเสื้อช็อปสีน้ำเงินนั่นไปจนสุดสายตา เธอพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เพื่อระบายความร้อนที่ใบหน้า

“คนอะไร... นิสัยเสียชะมัด”

เธอบ่นอุบ แต่อดไม่ได้ที่จะแอบมองไปที่โต๊ะที่เขาเพิ่งลุกไป บนโต๊ะไม้ตัวนั้น ธันวาคมลืมปากกาสีดำด้ามหนึ่งไว้ ข้าวหอมหยิบมันขึ้นมาดู มันเป็นปากการาคาแพงที่มีตัวอักษรสลักไว้สั้นๆ ว่า

‘T. AKARADECHPHOKIN’

“ธันวาคม อัครเดชโภคินงั้นเหรอ...” ข้าวหอมพึมพำชื่อนั้นเบาๆ “นามสกุลคุ้นๆ เหมือนพวกนักการเมืองที่แม่ชอบด่าในทีวีเลยแฮะ”

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า... อัลกอริทึมของโชคชะตาได้เริ่มทำงานแล้ว และมันกำลังจะดึงเธอเข้าไปสู่วงโคจรที่ซับซ้อนยิ่งกว่าโค้ดคอมพิวเตอร์บทไหนๆ ในโลกของเขา