พันธนาการรัก [37] หาทางออก

ขะ…ขีดสอง

ให้ตายเถอะ ฉันท้อง…

ความจริงที่ได้รับรู้ทำให้ที่ตรวจครรภ์หล่นจากมือกระทบกับพื้นห้องนํ้า ฉันแทบล้มทั้งยืน แล้วแบบนี้ฉันจะทำยังไงต่อไป อีกไม่นานคงแสดงอาการออกมาชัดเจนกว่านี้ แล้วดีไวน์ก็คงจับได้

ฉันคิดหาทางออกพร้อมกับจังหวะเสียงหัวใจที่เต้นระรัว ต้องเอื้อมมือจับอ่างล้างหน้าเอาไว้ อีกข้างยกขึ้นปิดปากสั่นระริก ขอบตามันเริ่มร้อนผ่าวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ในตอนที่ฉันกำลังยืนวิตกกังวลอยู่เสียงเคาะประตูห้องนํ้าก็ดังขึ้น ฉันหลุบตามองที่ตรวจครรภ์แล้วหยิบมันขึ้นมาแล้วซ่อนไว้ นํ้าตาที่กำลังจะไหลออกถูกปาดออกด้วยหลังมือ ก่อนที่ฉันจะเปิดประตูแง้มออก ก็สบตาเข้ากับดีไวน์อย่างจัง

"ดิน…ไปไหนมาหรอ" ฉันยกยิ้มกลบเกลื่อนให้คนตรงหน้า ปลายจมูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์ ดีไวน์คงไปดื่มกับเพื่อนมาก่อนจะบินไปฮ่องกงสองสัปดาห์แต่ทำไมตอนนี้เขายังไม่ไปอีกก็ไม่รู้ ถ้าดีไวน์ไปตอนนี้ฉันจะได้นอนคิดหาทางออก…

"ผับ"

"ไปเตรียมตัวได้แล้ว กำลังจะบินแล้วนิ" พูดจบฉันก็แทรกตัวผ่านร่างหนาออกมา พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอาการกังวลออกมามาก

"เธอต้องไปกับฉัน"

"…แต่" คำพูดของดีไวน์ทำให้ฉันที่กำลังจะก้าวเท้าเดินหยุดชะงัก ดีไวน์จะพาฉันไปด้วยงั้นหรอ แต่ฉันไม่ได้อยากไปเลยสักนิด

"ไปเก็บของ" สั่งแค่นั้นดีไวน์ก็เดินไปหย่อนตัวนั่งลงปลายเตียง เขาคอยนั่งกดดันให้ฉันรีบเก็บของ เพราะดีไวน์เองพร้อมไปแล้วแค่รอฉันเก็บของเสร็จคงต้องไปขึ้นเครื่อง

แล้วฉันจะปิดไว้ได้นานเท่าไหร่กันนะ เรื่องลูกในท้อง....

.

.

.

สนามบิน

เมื่อฉันเก็บของเสร็จก็มีลูกน้องดีไวน์ขับรถมาส่งเราที่สนามบิน แต่ดูเหมือนว่ามันไม่ใช่การขึ้นเครื่องบินไปกับคนอื่น เพราะบริเวณรอบข้างเป็นรันเวย์และมีเครื่องบินเจตหรือเครื่องบินส่วนตัวจอดอยู่ มีแค่ผู้ชายชุดดำและพนักงานที่เกี่ยวข้องยืนอยู่ข้างล่างเพื่อรอดีไวน์ขึ้นเครื่อง ฉันไม่ได้แสดงท่าทีตกใจอะไรออกไปทั้งที่ในใจแอบไม่เชื่อกับสายตาเหมือนกัน

เขาอายุแค่นี้เองนะ การมีเครื่องบินส่วนตัวมันคงจะเกิดขึ้นยากกับหลายคน

"เครื่องพร้อมแล้วครับคุณดิน" ในตอนที่ฉันกำลังนั่งครุ่นคิดอยู่ ประตูรถตู้ก็เปิดออกพร้อมกับพนักงานที่เอ่ยบอก อีกส่วนหนึ่งกำลังเก็บของขึ้นเครื่องอยู่

"อืม" ดีไวน์ขานรับ แล้วลงจากรถไป เห็นแบบนั้นฉันจึงเปิดประตูลงตามมา ไม่งั้นคงโดนดุ อีกอย่่างคนพวกนั้นหน่ะคอยดูแลแค่ดีไวน์ไม่ได้ดูแลฉันด้วยในเมื่อไม่มีใครช่วยก็ต้องช่วยตัวเอง ดีไวน์ไม่ได้บอกซะหน่อยว่าเขาพาฉันมาในฐานะอะไร เขาขอคบก็จริงแต่ไม่มีใครรู้เรื่องของเรา รวมถึงลูกน้องดีไวน์ที่เห็นฉันเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของเจ้านายตัวเองเท่านั้น

ฉันเดินมายืนอยู่หลังรถตู้เพื่อรอผู้ชายชุดดำขนกระเป๋าดีไวน์ขึ้นเครื่อง พอพวกเขาขนเสร็จก็เข้าไปหยิบกระเป๋าของตนเอง พยายามดึงมันลงมาด้วยความทุลักทุเลแต่…

หมับ!

ดีไวน์คว้าข้อมือฉันไว้แล้วเอ่ยถามออกมาเสียงนิ่ง

"ทำอะไร"

"ขนกระเป๋าไง ปล่อยก่อนดิน เดี๋ยวต้องขึ้นเครื่องแล้ว" ฉันพยายามยื้ิอแขนออก แต่ดีไวน์ไม่ยอมปล่อยเขาดึงกระเป๋าออกจากมือแล้วส่งสัญญาณให้ทุกคนมายืนเรียงกันอยู่หน้าเขา

"หน้าที่พวกมึงไม่ใช่?" ดีไวน์เลิกคิ้วถามทำเอาทุกคนไม่กล้าตอบคำถามเขา

"ครับ"

"…" ดีไวน์จูงมือฉันเข้าไปหาสองคนนั้นที่เป็นคนยกกระเป๋าแล้วใช้กระบอกปืนตบหน้าสองคนนั้นสองครั้งติด

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

"ดูแลคนของกูให้ดี"

"คะ…ครับ พวกผมขอโทษ" ผู้ชายสองคนนั้นก้มหัวขอโทษฉันกันใหญ่ รวมถึงทุกคนที่ตอนนี้รู้ตัวแล้วว่าอย่าปล่อยให้ฉันทำอะไรเอง

สิ้นคำสั่งดีไวน์ก็กวาดสายตาจ้องมองทุกคนเป็นการคาดโทษ ก่อนจะพาฉันเดินขึ้นเครื่อง ส่วนกระเป๋าฉันก็ถูกคนขนมาให้ ฉันได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างอยากจะถามสิ่งที่ทำลงไปเมื่อกี้แต่ก็ไม่กล้า ได้แต่มองมือหนาที่จับมือตนเองเอาไว้อยู่

"ดินไม่ต้องตบพวกเขาก็ได้นะ อายแค่อยากขนของเอง"

"ขนได้รึไง"

"ได้สิ…ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

"ฉันว่าไม่ได้นะ" เขาตอบกลับทันควันแล้วหย่อนตัวนั่งลง ดีไวน์พูดเหมือนรู้อย่่างงั้นแหละว่าฉันกำลังท้อง แล้วเขาจะรู้ได้ยังไงฉันยังไม่ได้บอกอะไรเลย

"ทำไม…ดะ…ดิน" ไม่ทันที่ฉันจะพูดตอบกลับ ดีไวน์ก็เอนศีรษะมาซบไหล่แล้วหลับตาพร้ิมด้วยท่าทีเหนื่อยล้า ทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก

ให้ทายดีไวน์คงอยากทำมากกว่าซบแน่…เขาคงไม่กล้าแสดงออกในมุมนี้ ฉันกอดตอบดีไหมนะ…

-END-

.

.

.

ฮ่องกง

เปลือกตาคู่สวยเปิดขึ้นแล้วกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณก็พบว่าตอนนี้ตนเองกำลังนอนอยู่ในห้อง ที่เต็มไปด้วยข้าวของตกแต่งสวยหรู หลังจากที่เดินทางจากไทยมาอายแคร์ก็เผลอหลับยาวจนมาถึงฮ่องกง ตื่นมาอีกทีก็อยู่ในห้องนี้แล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ในตอนที่เธอกำลังครุ่นคิดก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะมีร่างของผู้หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร เธอหน้าตาไม่เหมือนคนจีนเลยสักนิดออกไปทางคนไทยซะมากกว่า

"ตื่นแล้วหรอคะคุณอาย" อิงพร คนรับใช้คนสนิทของกรกตแม่ดีไวน์เอ่ยทักเป็นภาษาไทย เธอวางถาดอาหารเช้าลงไว้ข้างโต๊ะ แล้วหย่อนตัวนั่งลงข้างเตียง

"ค่ะ…แล้ว ดีไวน์ละคะ เขาอยู่ไหน" อายแคร์ขานรับเป็นภาษาไทยเมื่อมั่นใจว่าคนตรงหน้าคือชาวไทยเช่นกัน

"คุณดินไปออกงานครั้งใหญ่หน่ะค่ะ คงจะกลับมาช่วงกลางดึก"

"อ่อ เอ่อ…อายขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ"

"ว่ามาสิคะ"

"งานนี้…เป็นงานเกี่ยวกับอะไรหรอคะ"

"งานประกาศผู้นำของมาเก๊าหน่ะค่ะ งานนี้จะเป็นการทดสอบความสามารถของผู้นำคนต่อไปที่จะมาดูแลประชาชนในพื้นที่ต่อ ใครที่ถูกผู้นำของแผ่นดินใหญ่ยอมรับอีกทีจะได้รับตำแหน่งนี้ค่ะ ปีนี้มีชื่อคุณดินด้วยนะคะ เขาเข้าร่วมปีแรก" อิงพรอธิบายออกมาอย่างละเอียด ทำให้อายแคร์พยักหน้าเข้าใจ แบบนี้ก็คงจะเป็นงานใหญ่รายชื่อผู้ที่ถูกเสนอจะถูกนำมาร่วมงานในคืนนี้ และมีผู้นำจากแผ่นดินใหญ่มาประกาศจากกาทดสอบและพิจารณาจากอะไรหลายๆอย่างอีกที โดยมาเก๊าและฮ่องกงสามารถมีชื่อคนเดียวกันได้

"แล้วที่นี้ คุณป้าเป็นคนดูแลบ้านให้เขาหรอคะ"

"ค่ะ"

"…" อายแคร์ไม่ได้ตอบกลับ เธอเริ่มมีอาการคลื่นไส้พะอืดพะอม มือบางยกขึ้นปิดปากแล้วรีบวิ่งลงจากเตียงคนตัวเล็กหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมา อิงพรที่เห็นแบบนั้นจึงรีบเดินตามเธอเข้ามา มือที่เริ่มเหี่ยวย่นลูบแผ่นหลังบางเพื่อให้เธอง่ายต่อการอาเจียน

"อ้วก…อึก!" อายแคร์จับขอบอ่างเอาไว้ มืออีกข้างเปิดนํ้าล้างปาก เธอสูดหายใจเข้าปอดเริ่มมีอาการวินเวียน อิงพรจึงเอื้อมหยิบทิชชูขึ้นมาให้

"หนูเป็นอะไรรึเปล่า"

"ปะ…เปล่าค่ะ หนูคงไม่สบายนิดหน่อย" เธอปฏิเสธออกไปแล้วหยิบกระดาษขึ้นมาซับปาก

"งั้นก็ไปกินข้าวแล้วกินยานอนพักผ่อนนะคะ เดินทางมาคงเหนื่อย"

"ขอบคุณค่ะ" เธอขานรับแล้วฉีกยิ้มกลบเกลื่อนให้ อายแคร์เดินออกมาจากห้องนํ้าโดยมีอิงพรคอยพยุงอยู่ เธอหย่อนตัวนั่งลงที่เตียงอีกครั้งรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้างที่ยังมีคนที่สามารถคุยกันรู้เรื่อง

"ป้าทำโจ๊กฮ่องกงมาให้ ทานได้ใช่ไหมคะ"

"ได้ค่ะ" เธอตอบแล้วหยิบช้อนขึ้นมา สายตากวาดมองเครื่องเคียงที่มีให้เลือกใส่ พลันกลิ่นเหม็นก็วิ่งเข้ามาตำจมูกชวนให้คลื่นไส้อีกครั้ง "เอ่อ…อายยังไม่หิวน่ะค่ะ เอาออกไปก่อนได้ไหมคะ"

เธอยกมือขึ้นปิดจมูกเอาไว้แล้วบอกออกไป

"เดี๋ยวป้าลองทำเมนูใหม่มาให้นะ"

"ค่ะ…แต่อายขอออกไปเดินเล่นแถวนี้ก่อนได้ไหมคะ ได้สูดอากาศคงดีขึ้น"

"ตามสบายเลยค่ะ แต่อย่าเดินไกลมากนะ แค่ซอยนี้กับซอยถัดไปก็พอ"

"ค่ะ" อิงพรพยับหน้ารับแล้วยกอาหารออกไป เธอพอจะรู้แล้วว่าอาการแบบนี้เรียกว่าอะไร และพอจะเดาออกว่าอายแคร์คือคนรักของผู้ชายที่เธอเอ็นดูเหมือนลูก

อายแคร์ออกมาเดินเล่นอย่างที่ได้ขอกับอิงพรเอาไว้ เธอกวาดสายตามองบริเวณรอบข้าง นึกย้อนกลับไปคำพูดของอิงพร ดีไวน์เป็นผู้มีอิทธิพลของที่นี้และเขายังกำลังเข้นร่วมงานประกาศชื่อของมาเก๊าอีก แต่ดีไวน์เพียงปิดบังตนเองเท่านั้นเอง วันนี้คงเป็นวันที่เขาจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ

แล้วแบบนี้เธอจะทำยังไงต่อ ดีไวน์คงย้ายมาอยู่ที่ฮ่องกงหากเขามีสิ่งที่ต้องดูแลหลายอย่าง แต่เธอไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี้อายแคร์อยากอยู่ที่บ้านเกิดของตนเอง ความกังวลของเธอตอนนี้คือทุกอย่างมันยังไม่ลงตัว ยังไม่พร้อมจะเป็นแม่ และไม่มั่นใจกับพ่อของลูก

ตรงๆก็คือเธอยังไม่ได้รักดีไวน์มากขนาดนั้นถึงขั้นขนาดจะมีครอบครัวด้วยกัน

ในตอนที่กำลังเดินถอดน่องตามซอยที่สอง อายแคร์ก็กวาดสายตามองตามร้านต่างๆหรือแม้กระทั่งคลีนิก จนเธอเดินเข้ามาลึกเรื่อยๆสายตาก็ไปสะดุดกับคลีนิกอะไรสักอย่างที่มีผู้หญิงอุ้มท้องหรือคู่ชายหญิงพากันเดินเข้าไป เธอจึงจ้องมองไปที่ทางเข้าบนหัวประตูมันเป็นอักษรภาษาจีนขนาดใหญ่ ตํ่าลงมาคือภาษาอังกฤษเธอจึงอ่านและมันก็มีคำแปลว่า…

"คลีนิกทำแท้งหรอ…"

อายแคร์บ่นพึมพำกับตนเองแล้วยืนช่างคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจก้าวเข้าไปภายในคลีนิค…