พันธนาการรัก [38] ปิดบัง

ทันทีที่อายแคร์ก้าวขาเข้าไปภายในคลีนิกสายตาคู่สวยก็กวาดมองภายใน เธอหย่อนตัวนั่งลงที่อีกฝั่งคลีนิกแห่งนี้ถูกกฎหมายและปลอดภัย เพราะคุณหมอและพยาบาลสวมชุดเต็มรูปแบบ อีกอย่างที่นี้เปิดทำการเป็นเวลาเพื่อที่คุณหมอจะได้มีเวลาเข้าไปทำงานที่โรงพยาบาลใหญ่

อายแคร์นั่งอยู่เพียงลำพังเธอยังไม่เข้าไปสอบถามอะไรเกี่ยวกับข้อมูลเพิ่มเติม มือบางยังคงลูบหน้าท้องตนเองอย่างแผ่วเบา เธอพึมพำขอโทษลูกในท้องก่อนจะช้อนสายตามองพยาบาลที่กำลังผายมือเชิญผู้หญิงวัยมัธยมเข้าไปในห้องเพื่อพบคุณหมอ

การทำแท้งเธอมองว่าเป็นการเลือกทางออกที่ดีที่สุดสำหรับคนเป็นแม่แล้ว ผู้หญิงต้องอุ้มท้อง ต้องใช้เวลาเกือบปีดูแลเขาให้ดีที่สุด ในเมื่อคนเป็นแม่ไม่พร้อมก็ต้องตัดสินใจเอง

ถ้าเธอพร้อมมีลูกในท้องจะถูกดูแลให้ดีที่สุด คนอื่นคงมองว่าใจร้ายใจบาป หากมาอยู่ในสถานการณ์หรือตัวเองไม่พร้อมเป็นแม่คนที่ต้องแบกความร้บชิบชอบอีกหนึ่งชีวิตเอาไว้คงไม่เข้าใจ เธอมีพ่อที่คอยอยากให้เด็กเกิดมาก็จริง

แต่อายแคร์ไม่ได้อยากมีครอบครัวกับเขา…

"ขอโทษนะคะ มีอะไรให้เราช่วยไหมเอ่ย" คุณพยาบาลถามออกมาเป็นภาษาจีน ทำให้เธอฟังมันไม่เข้าใจแล้วเอ่ยตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษแทน

"พอดีฉันเป็นต่างชาติค่ะ อยากสอบถามเรื่องทำแท้งนิดหน่อย"

"งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ" พยาบาลสาวตอบกลับมาด้วยนํ้าเสียงชัดเเจ๋ว เธอเดินนำอายแคร์มานั่งตรงหน้ากรอกข้อมูล

"…" คนตัวเล็กหย่อนก้นนั่งลงด้วยอาการประหม่า เธอกลัวว่าอิงพรกำลังจะตามหา

"ที่นี้เราปรึกษากันได้นะคะ คุณผู้หญิงอยากปรึกษาหรือสอบถามเกี่ยวกับรายละเอียดได้ทุกอย่างเลยค่ะ" เธอพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงเป็นมิตรพร้อมกับฉีกยิ้มให้คนตรงหน้า

"คือ…ฉันยังไม่พร้อมมีแกค่ะ แต่พ่อของลูกเขาอยากมี มันเป็นความต้องการและความรักของฝ่ายเดียวน่ะค่ะ ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้ว" อายแคร์พูดออกไปอย่างที่ใจคิด เธออยากมีใครสักคนให้ปรึกษาเหมือนกันจะได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้เลือกทางออกที่ผิด

"ไม่ได้ตั้งใจมีทั้งสองฝ่ายแบบนั้นใช่ไหมคะ"

"ใช่ค่ะ"

"งั้นลองปรึกษากับคุณพ่อดูนะคะ ว่าเรายังไม่พร้อมมีตอนนี้จะได้เข้าใจตรงกัน ปัญหาจะได้ตามมาทีหลัง" ถ้าปรึกษาได้ เธอคงไม่มานั่งอยู่แบบนี้หรอก เพราะดีไวน์ไม่ยอมอย่างเดียวเธอเลยหมดทางเลือก อย่างเดียวที่ทำได้คือต้องปิดเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด

"ค่ะ"

"ลงชื่อไว้ก่อนไหมคะ วันนัดค่อยมาอีกที ถ้าคุณพ่อยอมตกลง"

"…" เธอพยักหน้าตอบดูวันนัดมันอาทิตย์หน้า ซึ่งยังอยู่ฮ่องกงต่อ แต่ไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสมาใหมคงหาเวลาช่วงที่ดีไวน์ทำงานออกมา คิดได้แบบนั้นเธอก็หยิบปลายปากกาขึ้นมาจรดชื่อตัวเองลงเป็นภาษาอังกฤษแล้วยื่นให้พยาบาล

"อย่าคิดมากนะคะ ต้องมีทางออกที่ดีที่สุดค่ะ" เธอรับใบนัดไปเซ็นยืนยันแล้วยื่นให้อายแคร์อีกที

"ขอบคุณค่ะ" มือบางรับมันมาแล้วหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ เธอเดินออกมานอกคลีนิกด้วยสติที่เลื่อนลอยพร้อมกับพับใบนัดเอาไว้เพื่อจะซ่อนมัน

"ไง…" ทว่าเสียงของใครบางคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ซอกตึกข้างคลีนิกกับเอ่ยทักเธอ "ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี้นะ"

อายแคร์หยุดเดินแล้วปรายตามองไปที่เจ้าของร่างหนา เธอหยุดชะงักเล็กน้อยกำลังงุนงงกับสิ่งที่กำลังเจอตรงหน้า นั้นก็คือดีเลน…

หมับ!

"ดีเลน" เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินหนีกลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้แล้วดันให้ติดกับผนังตึก เขาทิ้งมวลบุหรี่ลงบนพื้นแล้วใช้เท้าหนาบดขยี้มัน อายแคร์พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของคนตัวโตเพราะเธอต้องรีบกลับไปมาอิงพรแล้ว

"ใช่…ฉันเอง ดีไวน์มันปล่อยเธอมาแบบนี้คนเดียวได้ยังไงนะ"

"ปล่อยอาย"

"…อะไรในมือ ขอดูหน่อยสิ"

"เรื่องส่วนตัวค่ะ แล้วช่วยปล่อยอายด้วย"

"เดี๋ยวก่อนสิ ไม่ได้เจอเธอนานฉันคิดถึงเธอไม่น้อยเลย เราไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อดีกว่านะ" ดีเลนยื่นใบหน้าเข้าไปคลอเคลียที่ลำคอระหงแล้วสูดกลิ่นหอมเข้าปอดเข้าไปเต็มๆ เขายืนสูบบุหรี่อยู่นี้สักระยะแล้วเพราะกำลังเครียดเรื่องงานคืนนี้ที่จะจัดขึ้นในฮ่องกง อีกอย่างเขาตั้งใจมาดักรออายแคร์เพราะรู้ดีว่าดีไวน์จะพาเธอมาด้วย ซึ่งดีเลนเองก็เดินทางมาก่อนหน้านี้หนึ่งสัปดาห์แล้วและก็มีชื่อเขาในงานเช่นกัน

"อายต้องรีบกลับ อย่าทำแบบนี้"

"ไปกับเพื่อนไม่เป็นไรหรอก"

"ดีไวน์รู้คงไม่ใช่เรื่องดี ดีเลนก็รู้ว่าเขาไม่ชอบ เลิกยุ่งกับอายเถอะ"

"ไม่ไป…งั้นฉันบอกไอ้ดินเอง ว่าเธอท้อง" คำขู่ของดีเลนทำเอาเธอหน้าชาวาบ อายแคร์หยุดแน่นิ่ง ดีเลนรู้แล้วว่าเธอท้อง "ว่าไง"

"อึก…" เธอพูดอะไรไม่ออก เมื่อเห็นอายแคร์แน่นิ่งดีเลนก็ออกแรงลากเธอเดินออกมาจากซอกตึก ทั้งที่เธอพยายามจะบิดข้อมือออกแล้วแต่ก็สู้แรงผู้ชายไม่ไหว…

23:00 AM.

บนเรือยอร์ช (กรีนคัลเลอร์)

บนเรือยอร์ชลำขนาดใหญ่ภายในถูกจัดงานประกาศผู้นำคนต่อไป ผู้ที่มีรายชื่อกำลังรวมตัวกันอยู่ในงาน โดยมีผู้ที่จะมอบตำแหน่งอยู่บนเวทีและพิธีกร พิธีสำคัญในงานกำลังจะเริ่มต้นในอีกไม่ช้า

มองจากภายนอกเรือลำนี้มีสีขาวและมีมากกว่าหนึ่งชั้น ชั้นแรกใช้เป็นการจัดงานและเลี้ยงดื่มฉลอง ชั้นสองคือการรวมตัวของผู้ที่มีรายชื่อเผื่อทำบททดสอบ หรือเรียกง่ายๆคือการแข่งขันกันโดยใช้สมองและผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดจะได้รับตำแหน่ง ส่วนชั้นบนสุดคือการปลดตำแน่งคนเก่าและเป็นพิธีมอบให้คนต่อไป หลังจบพิธีทุกอย่างทุกคนจะลงไปรวมตัวกันฉลองที่ชั้นแรกเช่นเดิม

งานประกาศผู้นำจะจัดขึ้นทุกปี คนหนึ่งสามารถครองตำแหน่งนี้ได้ตลอดหากไม่มีใครมาแทนที่ได้

"สวัสดีครับทุกท่าน วันนี้เป็นอีกวันสำคัญของเราที่จะมอบตำแหน่งผู้นำมาเก๊าให้กับคนใหม่ ผมในฐานะผู้นำใหญ่ขอประกาศชื่อในโอกาสเหมาะสม ขอแสดงความยินดีกับคุณ หลิน หลานซั่ว ผู้นำคนต่อไปของมาเก๊าด้วยครับ"

"คุณดินพร้อมนะครับ" ลู่เว่ย ผู้ที่ทำหน้าที่แทนดีไวน์ตลอดในตอนที่อยู่ฮ่องกงเอ่ยขึ้น ในตอนที่พวกเขากำลังจะเดินมาถึงประตูขนาดใหญ่เพื่อผ่าเข้าไปบนเวทีซึ่งทุกคนกำลังนั่งรอการมาของเจ้าของชื่ออยู่

"พร้อมสิ" สิ้นเสียงตอบ การ์ดก็เดินมาเปิดประตูให้ร่างสูงสง่าที่อยู่ในชุดเรียบหรูสีดำทั้งตัวบวกกับรองเท้าหนังมันวาว พลันที่ประตูเปิดออกลูกน้องของเขาก็ยืนเรียงแถวกันสองข้างพร้อมกับก้มหัวให้ดีไวน์เดินผ่านเข้าไปบนเวที

ตึก ตึก ตึก ตึก!

เท้าหนากระทบกับพื้นขาวสะอาดทุกสายตาจ้องมองไปที่เขา ผู้นำฮ่องกงที่ทุกคนรู้จักคือลู่เว่ยมือขวาของเขาแต่ตอนนี้กลับเป็นดีไวน์ที่กำลังเดินเข้ามารับตำแหน่งท่ามกลางความงุนงงของทุกคนแทน

ผู้นำฮ่องกงเขาขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ

อีกทั้งยังครองตำแหน่งสองปีซ่อนที่ยังไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน และเขายังควบคุมบริษัทในฮ่องกงอีกมากมาย…

"สวัสดีครับ…ผมหลินหลานซั่ว" เขาค้อมคำนับต่อหน้าผู้นำใหญ่และต่อหน้าทุกคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ สายตาคมปราดปรายมองทุกคนภายในห้องแล้วหยุดที่ดีเลน เขายกยิ้มมุมปากให้พี่ชายต่างแม่แล้วเดินเข้าไปรับโล่ตำแหน่งผ่านกล้องสื่อมวลชนหลายตัว

ฮ่องกง คือ หลิน หลานซั่ว หรือดีไวน์ ผู้ที่ปิดบังตนเองโดยมีมือขวาคนสนิทคอยทำหน้าที่ให้เอง

ส่วนมาเก๊าผู้ครองตำแหน่งมาหลายสิบปี คือ หงห์ เฟยตง หรือดีเทลผู้เป็นพ่อของเขา

เขามาที่นี้เพื่อชำระแค้นให้แม่อย่างสาสม…ทุกอย่างที่มีจะไม่เหลืออะไร

1 ชั่วโมงต่อมา

หลังจากจบงานใหญ่บนเรือยอร์ชรถตู้คันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดยังหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์อิตาลี ดีไวน์ที่กำลังพักสายตาอยู่แง้มขึ้นในตอนที่การ์ดกำลังเปิดประตูให้

"พักผ่อนนะครับคุณดิน พรุ่งนี้ต้องไปแถลงข่าวเรื่องรับตำแหน่งใหม่" ลู่เว่ย บอกเจ้านายตนเอง เขาอายุเกิดก่อนดีไวน์ห้าปีแต่กลับเคารพดีไวน์มาก

"อืม" ดีไวน์ขานรับเสียงเรียบนิ่ง ขายาวก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านที่อิงพรกำลังยืนรอรับอยู่

"เป็นยังไงบ้างคะคุณดิน งานรับตำแหน่งป้าคงได้ฟังข่าวดีนะคะ"

"ครับ" ข่าวเรื่องการรับตำแหน่งของเขาคงขยายไปทั่วประเทศ จากสำนักข่าวต่างๆ

"ป้าแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณแม่คงเห็นความสำเร็จของคุณดินแล้ว"

"…" ดีไวน์พอเล่าถึงเรื่องผู้เป็นแม่ทีไรหัวใจก็เจ็บขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"เข้าบ้านดีกว่าค่ะ จะได้พักผ่อน"

"…" ใบหน้าเรียบนิ่งพยักตอบแล้วเดินผ่านร่างของอิงพรเข้าไปในบ้าน ร่างหนามุ่งหน้าขึ้นไปบนห้องที่อายแคร์กำลังหลับอยู่ การมาของใครบางคนจึงทำให้คนตัวเล็กรู้สึกตัวขึ้นมา

"อื้อ…กลับมาแล้วหรอดิน"

"…" มีเพียงความเงียบเช่นเดิม ดีไวน์หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงออกมาวางไว้ พลันก็มีข้อความจากลูกน้องที่ให้คอยดูอายแคร์เข้ามา เขาจึงกดเข้าไปก็พบเข้ากับคลิปวิดิโอที่อายแคร์เดินเข้าคลีนิกทำแท้งและคลิปสองคือตอนที่เธอไปกินข้าวกับดีเลนที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

"ดินได้ยินที่อายถามรึเปล่า"

"วันนี้ไปไหนมา"

"เปล่านิ…แค่ออกไปเดินเล่น"

"หรอ"

"อื้อ…" เธอตอบเสียงแผ่วสายตาจ้องมองผ่อนหลังกว้างที่กำลังปลดนาฬิกาออกจากข้อมือด้วยท่าทีใจเย็น

"เธอกล้าดียังไง"

"ดินพูดเรื่องอะไร…"

"ฉันถามว่าเธอกล้าดียังไง!"