พันธนาการรัก [36] ยังไม่พร้อม

"อายแค่สงสัยหน่ะค่ะเลยซื้อไปลองตรวจดู…" ฉันตอบกลับเสียงแผ่วแล้วหยิบเงินออกจากถุงกางเกงวางให้พี่พนักงาน "อายกลับก่อนนะคะ"

"โอเคจ๊ะ" เธอพยักหน้าตอบแล้วฉีกยิ้มให้ฉันจึงหยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาแล้วซ่อนไว้ตรงเสื้อซับใน ส่วนถุงยาก็หลบหลังเอาไว้ แต่พอเดินออกมาจากหน้าร้านได้ไม่นานก็มีเงาของใครบางคนมาขวางหน้าเอาไว้ ฉันหยุดแน่นิ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเงานั้น

แล้วคนที่ไม่อยากให้มาที่สุดก็ยืนอิงกับเสาสายตามองมาที่ฉัน ดีไวน์รู้ได้ยังไงกันนะว่าฉันแอบออกมาตอนนั้นเขายังคุยโทรศัพท์อยู่เลยฉันออกมาแป๊บเดียวเอง ฉันบีบถุงยาเอาไว้แน่นดีไวน์มองตาม ก่อนที่ประโยคนิ่งจะเอ่ยถามออกมา

"ซ่อนอะไร"

"ยาหน่ะ…ยาแก้ปวด อายปวดตัว แล้วทำไมมายืนตรงนี้"

"ยาแก้ปวด" ดีไวน์ทวนแล้วหรี่ตามอง มือหนาคว้าแขนฉันแล้วดึงเข้าไปหาตนเองดีไวน์ดึงถุงยาออกมาแล้วหยิบมันขึ้นมาดู ก็ปรากฏว่ามันเป็นแผงยาคลุมหลายแผง ถูกจับได้อีกแล้วล่ะสิ

"ดิน" มือหนาจับถุงขึ้นแล้วเทมันลงพื้นจนหมด เขาทิ้งถุงยาเป็นสิ่งสุดท้ายแล้วปล่อยมือออก คนตัวโตสั่งให้เดินตามมาด้วยสายตา ฉันหลุบมองแผงยาพวกนั้นด้วยแววตาละห้อย อยากจะก้มเก็บขึ้นมาก็คงทำไม่ได้ แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะดีไวน์เผลอเมื่อไหร่ฉันจะหาโอกาสออกมาซื้อ ส่วนที่ตรวจครรภ์ก็เก็บมันเอาไว้ก่อนแล้วค่อยตรวจและแน่นอนฉันจะไม่บอกดีไวน์ ท้องหรือไม่ท้องฉันจะเก็บไว้คนเดียวและตัดสินใจเอง

"ทำไมดินไม่อยากให้อายกินยาคุมล่ะ พร้อมแล้วหรอ ถ้าเขาเกิดมา…" ในขณะที่เดินตามซอยเพื่อจะกลับบ้านท่ามกลางความเงียบฉันก็ถามออกไป ดีไวน์ไม่ได้หันมาตอบแต่ฉันเดาสีหน้าเขาออกว่าคงเรียบนิ่งไม่พอใจ

"อืม" เขาตอบ…งั้นแปลว่าดีไวน์ตั้งใจมาตั้งแต่แรกแล้ว

"แต่…" ฉันพูดสวนขึ้นมาแล้วหยุดประโยคเอาไว้แค่นั้น ถ้าพูดออกไป ดีไวน์จะเข้าใจบ้างไหมนะ "อายยังไม่พร้อม"

และในที่สุดฉันก็พูดมันออกไป

"อายยังใช้ชีวิตไม่คุ้ม ยังมีความฝัน อยากเจอสังคมใหม่ๆที่ยังไม่เคยพบเจอ และอยากเรียนให้จบแต่เรื่องนี้มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว" ฉันพูดมันออกมาจนหมด ไม่ใช่ว่าอยากผลักไสเขาเหมือนเมื่อก่อนหรอกนะแต่ถ้าดีไวน์อยากมีลูกฉันว่ามันเร็วเกินไปอย่างที่บอก ฉันอยากให้ดีไวน์เข้าใจแบบนี้แต่ไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจต้องการอย่างที่สื่อรึเปล่า

"สังคมใหม่ แบบไหน?" เขาถามออกมาในตอนที่เรากำลังก้าวขาเข้าไปในตัวบ้าน ดีไวน์เดินนำหน้าและฉันเดินตามหลัง

"เจอคนใหม่ๆในที่ทำงาน หรือทุกสถานที่…" ฉันว่าแบบนั้นมันเหมือนการให้เราได้เรียนรู้ทัศนคติของคนอื่นด้วยนะ เข้าหาเพื่อนในที่ทำงานแบบนี้ ถ้าเราผูกมิตรไม่สร้างศัตรูอะไรก็จะง่ายต่อหน้าที่การงาน เรียนรู้ความคิดของกันและกันจะได้ปรับตัวให้อยู่ด้วยกันได้

การปรับตัวไม่ใช่เพราะคู่รักที่ต้องทำหรอกนะ ในทุกสถานที่ล้วนต้องปรับตัวเข้าหากันอยู่แล้วเพื่อความสามัคคีและเข้าใจกัน ฉันอยากอธิบายให้ละเอียดแบบนี้แต่ดีไวน์คงไม่ฟัง อีกอย่่างความฝันของฉันอยากเป็นนางแบบที่โด่งดังไปจนถึงต่างประเทศ

"ผัวใหม่ด้วยแบบนั้นหรอ" นั้นไง…ดีไวน์หน่ะ คิดได้อยู่เรื่องเดียวหรือเพราะฉันแรดมากกันนะ เขาถึงได้หวาดระแวงแบบนี้

คงใช่…ไม่แรดคงไม่วางยาผัวเพื่อไปเอากับคนอื่นหรอก ฉันยอมรับ…

"ไม่ใช่สักหน่อย"

"ฉันไม่อยากฟัง" เขาตอบ แล้วเดินหนีขึ้นไปในห้องตนเอง ดีไวน์เป็นอะไรอีกแล้วกลัวฉันจะไปชอบไปรักคนอื่นรึไง ฉันว่าความฝันมันคงดับตั้งแต่ตัดสินใจกลับมาไทยแล้วหล่ะ ล้มเลิกความคิดซะอีอาย

แต่ถึงไม่ใช่เรื่องความฝันฉันก็ยังไม่พร้อมอยู่ดีนี่นา…

-END-

สัปดาห์ต่อมา

วันนี้เป็นอีกวันที่ดีไวน์ไม่อยู่ อายแคร์จึงมาโรงพยาบาลพร้อมกับเพื่อนสาวคนสนิทเธออยากมาสอบถามอาการคนท้องกับคุณหมอ ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาอายเธอแทบจะนอนไม่หลับสักคืนเพราะมัวแต่คิดเรื่องนี้ วันนี้เลยถือโอกาสมาสอบถามคุณหมอ ส่วนเรื่องตั้งท้องรึเปล่าอายแคร์อยากลุ้นเอง

"อาย คุณหมอว่างแล้ว" ต้นน้ำเปิดประตูออกมาเรียกเพื่อนสนิท เธอเป็นคนติดต่อคุณลุงหมอที่เป็นญาติของตนเองเพื่อนัดมาคุยกับอายแคร์

"อื้อ" อายแคร์ตอบ แล้วหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าห้อง เธอเดินบีบสายกระเป๋าแน่นแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้อง

"ลุงหมอคะ งั้นนํ้าออกไปรอข้างนอกนะ"

"ครับ" คนที่ถูกเรียกว่าลุงหมอขานรับ ต้นน้ำจึงเดินออกไปข้างนอก อายแคร์ยกมือผู้อาวุโสตรงหน้าตามมารยาท

"นั่งก่อนสิหนูอาย" คุณหมอรับไว้แล้วผายมือเชิญด้วยรอยยิ้ม

"ค่ะ" เธอตอบพร้อมกับหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ตัวกันข้าม

"ต้นน้ำบอกว่าหนูมีเรืื่องอยากปรึกษา หนูอายมีเรื่องอะไรจะปรึกษาหมอว่ามาเลยครับ" อายแคร์ลอบกลืนนํ้าลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมาถึงที่นี้แล้วจะไขข้อสงสัยทุกอย่างเลยละกัน

"อายอยากทราบอาการของคนท้องหน่ะค่ะ…คุณหมอพอจะช่วยข้อมูลอายหน่อยได้ไหม"

"อาการของคุณแม่ตั้งครรภ์ตั้งแต่สัปดาห์แรกจนคลอด จะมีอาการและความเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างกัน ช่วงตั้งครรภ์ 1-3 เดือนแรกจะเริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงด้านร่างกาย เช่น เต้านมขยายขนาดใหญ่ขึ้น ลานนมสีเข้มขึ้น คลื่นไส้อาเจียน เหงื่อบวมมีเลือดออกง่ายส่วนอาการแพ้ท้องจะเกิดเริ่มเมื่ออายุครรภ์ 5-6 สัปดาห์ จะมีอาการมากที่สุดช่วง 9 สัปดาห์ และจะเริ่มทุเลาลงเมื่ออายุครรภ์ประมาณ 4 เดือน โดยคุณแม่จะมีอาการคลื่นไส้ อาเจียน เวียนศีรษะ โดยเฉพาะหลังตื่นนอน…"

อายแคร์ที่นั่งนิ่งฟังคุณหมอบอกอย่่างละเอียด เธอลองนึกกลับไปหนึ่งสัปดาห์มานี้อายแคร์ลองสังเกตร่างกายตนเองก็พบความเปลี่ยนแปลงอย่างที่คุณหมอบอก ประจำเดือนก็มาผิดปกติ แถมเธอยังเริ่มมีอาการวินเวียนศรีษะและอาเจียนอีกด้วย ถ้านับตั้งแต่วันแรกที่มีอะไรกันตอนนี้ก็เกือบจะสองเดือนแล้ว อาจจะมีความเป็นไปได้สูง

"หนูอายลองตรวจดูไหมครับ ถ้าท้องจะได้ทำการฝาหครรภ์เลย"

"มะ…ไม่เป็นไรค่ะ"

"เป็นอะไรรึเปล่า…ทำไมหนูหน้าซีดๆ" คุณหมอถามออกมาด้วยความเป็นห่วงเมื่อสีหน้าของอายแคร์ซีดไป

"เปล่าค่ะ…ขอบคุณนะคะคุณหมอ อายต้องขอตัวก่อน"

"ครับ" อายแคร์ลํ่าลาคุณหมอเสร็จก็เดินออกมาจากห้อง เธอเริ่มเกิดอาการประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

"ลุงหมอว่ายังไงบ้างอาย ท้องไหม" ต้นน้ำที่นั่งรออยู่ข้างนอกเดินมาจับแขนเพื่อนแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าแววตาเป็นห่วง เธอเองก็ทราบดีว่าอายแคร์ยังไม่อยากมีลูกตอนนี้

"กูยังไม่แน่ใจอ่ะ คงต้องลองตรวจดูเอง" เธอตอบเสียงแผ่วแล้วหยิบที่ตรวจครรภ์ขึ้นมาบีบในมือแน่น อายแคร์ไม่อยากลองตรวจเลยสักนิด แต่เธอก็ต้องทำ

…

ผับหรูกลางใจเมือง

"ได้ยินข่าวว่าคืนนี้มึงจะบินไปฮ่องกงหรอวะ" ทิศเหนือถามดีไวน์ที่กำลังนั่งจิบเหล้าอยู่ตรงกันข้าม ดีไวน์นั่งคู่กับไฟนอลส่วนทิศเหนือนั่งคู่กับพัสกร คืนนี้สี่หนุ่มออกมาเลี้ยงส่งดีไวน์ที่จะกลับไปเคลียร์งานอยู่ห้องกงสองสัปดาห์ และอีกไม่กีี่ชั่วโมงชายหนุ่มก็ต้องรีบไปขึ้นเครื่อง

"อืม"

"แล้วโปรเจกต์ใหญ่ก่อนจบอาจารย์ว่าไง"

"ก็ไม่ว่าไง" ดีไวน์ตอบแล้วเอนตัวแนบกับผนักโซฟา เรื่องนั้นเขาจัดการมันแค่ไม่กี่วันก็เสร็จ อาจารย์ให้เวลาทำโปรเจ็คภายในเวลาหนึ่งเดือนแต่เขาทำเสร็จก่อนเวลาที่เหลือจึงใช้ในการบินกลับไปเครียงานที่ฮ่องกงต่อ อีกอย่างนี้เป็นงานชิ้นใหญ่ที่เขากำลังจะครอบครองมาเก๊า ดีไวน์ไม่อยากปิดบังตัวตนอีกต่อไป เขาอยากเผยแล้วว่าใครกันแน่คือเจ้าของฮ่องกง ผู้ที่มีอิทธิพลสูงสุด...

"แบบนี้มึงก็ทำงานสะดวก" ไฟนอลพูด

"คงงั้น" เสียงนิ่งตอบแล้วยกเหล้าขึ้นมาจิบ เขาขึ้นเครื่องตอนเที่ยงคืนแต่ตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว ดีไวน์ต้องรีบกลับ อีกอย่างเขายังไม่ได้บอกอายแคร์ให้เตรียมตัวเลยด้วยซ้ำ

"มึงจะกลับแล้วหรอ"

"ใช่"

"เออมึง เดินทางปลอดภัย" ทิศเหนือบอก ดีไวน์พยักหน้ารับ แล้วร่างหนาจึงหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ขายาวเดินออกมาจนอยู่หน้าผับ มือก็กดมือถือขึ้นเช็คถามลูกน้องเรื่องอายแคร์

ตอกแรกเขาไม่อยากเอาอายแคร์ไปด้วยเลยสักนิด แต่มาคิดดูดีๆสองอาทิตย์ไม่ได้เจอหน้าเธอมันนานเกินไป อีกอย่างลูกน้องของเขาไม่มีใครได้เรื่องเลยสักคน

…

-อายแคร์-

ตอนนี้ฉันกำลังเหงื่อตกในห้องน้ำเพียงลำพัง สายตาจ้องมองตัวเองผ่านกระจก ในมือมีที่ตรวจครรภ์ผลมันออกมาแล้ว แต่…

ฉันไม่กล้าเอาขึ้นมาดู ได้แต่นั่งนิ่งบีบไว้ในมือ เม็ดเหงื่อก็ผุดขึ้นออกมาไม่หยุด

หลังจากที่เราไปปรึกษาคุณหมอมา ต้นน้ำก็พาฉันมาส่งที่บ้าน ความจริงแล้วฉันอยากตรวจมันตอนอยู่โรงพยาบาลนั่นแหละกลัวโดนดีไวน์จับได้ว่ามาโรงพยาบาลเพราะเรื่องนี้เลยตัดสินใจกลับมาตรวจดูที่บ้าน พอผลออกมาก็ไม่กล้าดู

"ไม่ท้องสิ…ฉันไม่ได้ท้อง ทุกอย่างคงไม่ใจร้ายกับฉันขนาดนั้นหรอก" ฉันได้แต่คิดและให้กำลังใจตัวเอง เปลือกตาหลับลงแล้วยกที่ที่ตรวจครรภ์ขึ้นมา เปลือกตาค่อยๆเปิดขึ้นตามจังหวะนิ้วมือที่กำลังเคลื่อนออก

หนึ่งขีดผ่านไป…

และ…