พันธนาการรัก [39] น้อยใจ

เสียงตวาดของดีไวน์ทำให้ฉันสะดุ้งตกใจขยับไปชิดกับขอบเตียง เป็นครั้งแรกที่เขาตวาด และฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าดีไวน์หมายถึงอะไร…

"ก็บอกมาสิว่าหมายถึงเรื่องอะไร อายจะได้อธิบาย…" ฉันพยายามควบคุมเสียงตนเองไม่ให้สั่น อยากให้ดีไวน์ใจเย็นและพูดมันออกมาสักที

"ไม่ต้อง…" เขาตอบมาด้วยนํ้าเสียงเยือกเย็น มือหนาบีบโทรศัพท์ในมือแน่นหรือว่าดีไวน์จะรู้แล้ว ว่าฉัน…ทะ…ท้อง

"งั้นบอกอายที"

"ตอบคำถามฉัน" เขาพูดสวนขึ้นมาในทันควัน ร่างหนาเดินเข้ามาประชันชิดที่ปลายเตียง สายตาเรียบนิ่งคู่นั้นซ่อนไปด้วยความน่ากลัวอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

"อายแค่ออกไปเดินเล่น บอกป้าอิงแล้วด้วย"

"เดินเล่น?"

หมับ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางฉัน เขาออกแรงบดขยี้ระบายความโกรธออกมาจนความเจ็บที่กรามวิ่งแล่นเข้ามา ใบหน้าฉันเบ้ด้วยความทรมาน มือก็พยายามจะจับแขนใหญ่ออก

"แหกตาดู" ดีไวน์ยกหน้าจอมือถือขึ้นมามันกำลังฉายคลิปวีดีโอของฉันและดีเลนตอนอยู่ข้างคลีนิก และฉันเชื่อว่ามันคงไม่ได้มีแค่คลิปเดียว แสดงว่าดีไวน์ให้คนตามฉันตลอดงั้นหรอ

"ดะ…ดินไปเอามาจากไหน"

"คิดว่าฉันไม่รู้งั้นเหรอ"

"ดินรู้เรื่องอะไร…"

เคล้ง! ฉันเค้นเสียงถามกลับไปด้วยความยากลำบาก ดีไวน์เองก็ไม่ยอมผ่อนแรงลง เขาขบกรามแน่นแล้วฟาดมือถือลงบนพื้น

"ก็เรื่องลูกไง.." ดีไวน์กัดฟันตอบ สิ่งที่ได้ยินมันทำให้ฉันสับสนอยู่ไม่น้อย ฉันปิดบังเขาแต่ดีไวน์กลับรู้ทุกเรื่อง

"อึก.."

"ไม่อยากมีมากใช่ไหม?"

"จะทำอะไร…อ๊ะ!" ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบดีไวน์ก็ลากร่างฉันออกมาที่นอกระเบียงเขาอุ้มฉันขึ้นนั่งบนราวกั้น ทำให้ฉันต้องรีบเกาะลำคอหนาเอาไว้แน่นร่างกายเกร็งไปทุกสัดส่วน สายตาเหลือบมองข้างล่าง คฤหาสน์ของเขามันมีหลายชั้นและชั้นที่ฉันอยู่คือชั้นห้า หากตกลงไปคงไม่รอดชีวิต

"ตายไง จะได้ไม่ต้องอุ้มลูกของฉัน"

"ไม่เอา…ดีไวน์อย่่าปล่อยนะ"

"คิดดีแล้วเหรอที่ท้าทายฉันแบบนี้?"

"อายไม่ได้ทำแท้ง…แค่เดินเข้าไปดู อายยังไม่ได้ทำอะไรลูกของเราเลยนะ"

"แต่เธอคิด…" ดีไวน์ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธปลายนิ้วแกร่งกำลังเลื่อนขึ้นมาจับเรียวเขียนคู่สวยออกจากลำคอตัวเอง ฉันหลับตาแน่นใช้แรงทั้งหมดเกาะเขาไว้

"ดะ…ดิน ขอร้อง อายกลัว…อย่าปล่อยอายลงไปเลยนะ…อายไม่อยากตาย อึก"

"รักชีวิตด้วยเหรอ"

"…"

"แล้วทำไมไม่รักลูกบ้าง?" เขาถามออกมาด้วยความโกรธและดูเหมือนว่านํ้าเสียงนั้นมันจะซ่อนด้วยความน้อยใจ ฉันแน่นิ่งมองเขาแล้วหยุดคิดตามคำพูดของดีไวน์ ใครก็รักชีวิตตัวเองทั้งนั้น แล้วลูกในท้องเกิดมาแล้ว

เขายังอยากลืมตาดูโลก…

"อาย…ขอโทษ ยอมรับว่ามีความคิดนั้นเข้าหัว แต่…"

"เธอมัน…" ดีไวน์สบถออกมาแล้ววางร่างฉันลงบนพื้น เขาเบือนหน้าหนีแล้วก้มหน้าเหมือนคนกำลังร้องไห้

ดีไวน์…กำลังร้องไห้ เพราะฉันมีความคิดแบบนั้นเข้ามาในหัว ดีไวน์คงตั้งใจมาก

ไม่สิ…เขาตั้งใจทุกอย่างที่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้วพอมารู้แบบนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก…

"ดิน…"

"…"

"อาย…ขอโทษ"

พรึบ! ดีไวน์ผลักร่างฉันออกด้วยใบหน้าแดงกํ่าเขาเดินออกจากห้องไปก็เจอเข้ากับป้าอิงพรพอดี ดีไวน์ไม่ได้เอ่ยทัก ร่างหนาเดินออกไปด้วยความโกรธ ฉันได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างหวังจะวิ่งตามเขาไป แต่กลับถูกป้าอิงพรพูดดักไว้ก่อน

"ทะเลาะกันเหรอคะ" ร่างกายฉันหยุดแน่นิ่งแล้วเบือนหน้าหันกลับไปมองป้าอิงพรที่กำลังวางแก้วนมเอาไว้บนโต๊ะ มือยกขึ้นเช็ดคราบนํ้าตาออก

"ค่ะ…"

"ไม่ต้องตามไปหรอกค่ะ นอนพักผ่อนดีกว่าลูกในท้องจะได้แข็งแรง" คำพูดของป้าอิงพรทำให้ฉันงุนงงอีกครั้ง ไม่ใช่แค่ดีไวน์ที่รู้…

"ป้าอิง…รู้ได้ยังไงคะ"

"อาการแบบนั้นมีแต่คนท้องเท่านั้นแหละค่ะ" ฉันอึ้งไปกับคำตอบของเธอ ฉันคงปิดไม่มิดอีกต่อไปแล้ว

"อายคิดว่าไม่มีใครรู้แล้ว…"

"ไม่ต้องปิดบังหรอกค่ะ…ไม่มีเรื่องอะไรที่คุณดินจะไม่รู้ ถ้าเขาสนใจ"

"…" ฉันนิ่งเงียบแล้วทรุดตัวนั่งลงบนพื้น มือยกขึ้นลูบหน้าท้องตนเอง เขารู้มาตลอดแต่แค่ไม่พูดเท่านั้นเอง

"…แกเกิดมาแล้ว ให้โอกาสแกลืมตาขึ้นมาดูโลกนะคะ" ป้าอิงคงได้ยินทุกอย่าง ทุกอย่างที่เราทะเลาะกันเมื่อกี้

"อายดูเลวมากเลยใช่ไหมคะ" ถามออกไปเสียงแผ่วใบหน้าก็ก้มหงุด ป้าอิงจึงเดินเข้ามาสวมกอดฉันเอาไว้แล้วยกมือขึ้นลูบหัว

"คนเรามีคิดผิดพลาดบ้าง ยังเริ่มต้นใหม่ได้นะคะ คุณดินเขาไม่เคยได้รับจากคนที่เขารักเลยสักครั้งเขามีแค่แม่ที่เสียชีวิต การที่เขารักใครสักคนป้าเชื่อว่ามันออกมาจากความบริสุทธิ์ออกมาจากหัวใจ ป้าเองก็ทำได้แค่คอยดูแลและปลอบใจแต่มันก็ได้มากพอที่จะทำให้ชีวิตคนหนึ่งได้รับความรักเต็มที่ ถ้าหนูได้รู้จักเขาจริงๆคุณดินเป็นผู้ชายที่น่าสงสารมาก…"

"อายรู้สึกผิด รู้สึกผิดที่มีความคิดแบบนั้น อายควรจะทำยังไงดีคะป้า…"

"ชีวิตหนูลองเลือกทางเดินเองนะคะ แต่ต้องมีสติในการเลือก เพราะเรื่องบางเรื่องเรากลับมาแก้ไขมันไม่ได้" ป้าอิงบอกแล้วฉีกยิ้มอบอุ่นกลับมาให้ฉัน ก่อนจะคลายอ้อมกอดออกแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าปล่อยโฮออกมา แล้วร่างของป้าอิงก็เดินออกไปมันเป็นครั้งแรกที่ฉันแคร์ความรู้สึกดีไวน์

ตอนนี้เขาไปไหน

ฉันอยากขอโทษ เขาคงเสียใจมากจนหนีไปแบบนั้น…

"อึก…"

-END-

08 : 00 AM.

เช้าวันถัดมาร่างเล็กที่อยู่ในชุดนอนเดินลงมายังชั้นล่างของบ้านสายตาเธอเพ่งมองไปที่โต๊ะอาหารก็เห็นอิงพรกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ เธอเดินเข้าไปหาพร้อมกับกวาดสายตามองหาใครบางคน

"ดีไวน์ยังไม่กลับหรอคะ"

"อาทิตย์หน้าค่ะ ตอนนี้คุณดินคงกำลังยุ่งกับงานอยู่ ไหนจะต้องเดินทางไปมาเก๊า" สิ่งที่ได้ยินทำให้อายแคร์ใบหน้าเจื่อนลงในทันที เธอต้องรออาทิตย์หน้าดีไวน์ถึงจะกลับมาบ้านอีกครั้ง

"ค่ะ"

"ไม่ต้องเศร้านะคะ เดี๋ยวคุณดินก็กลับมาหนูอายมาทานข้าวเช้าดีกว่า ป้าทำอาหารสำหรับคุณแม่มือใหม่ให้ทั้งนั้นเลย ลองทานดูนะคะ"

"…" อายแคร์พยักหน้าตอบแล้วหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ มือเล็กหยิบช้อนขึ้นมาแล้วตักข้าวเข้าปากอย่างคนไม่มีกระจิตกระใจ ก่อนที่แม่บ้านสาวจะวิ่งถือโทรศัพท์มาให้อิงพรแล้วบอกเป็นภาษาจีน อิงพรหยิบมันมาแล้วเพ่งสายตาดูการแถลงข่าวเปิดตัวผู้นำมาเก๊าคนใหม่ผ่านหน้าจอ

โดยนักข่าวได้สัมภาษณ์ถึงเรื่องการปิดบังตัวตนและการกลับมาครั้งนี้ รวมถึงแผนธุรกิจและเรื่องหัวใจ ซึ่งเรื่องหัวใจดีไวน์ก็ตอบออกไปว่าโสด ไม่มีใคร ทำเอาอิงพรที่ฟังอยู่ปลายตามองอายแคร์ที่กำลังนั่งทานข้าว

เธอรู้ดีว่าดีไวน์กำลังพูดมันออมาเพราะความน้อยใจทั้งนั้น…

"ดูข่าวอะไรหรอคะ"

"งานแถลงข่าวคุณดินค่ะ"

"อายขอดูด้วยหน่อยสิ" เธอเอ่ยขอ อิงพรจึงยอมยื่นโทรศัพท์มือถือให้อายแคร์เธอได้แต่ฟังมันแล้วชักสีหน้าอย่างไม่เข้าใจ

"เกี่ยวกับงานค่ะ หนูอายอย่าสนใจเลย ทานข้าวต่อนะคะ" อิงพรที่ไม่อยากให้เธอรู้ความหมายของบทสัมภาษณ์หยิบโทรศัพท์คืนแล้วฉีกยิ้มออกมากลบเกลื่อนอายแคร์จึงไม่ได้สนใจอะไรเธอเลือกที่จะก้มหน้าทานข้าวต่อ

อีกด้าน…

หลังงานแถลงข่าวเสร็จดีไวน์ก็เดินผ่านตัวกล้องออกมาขึ้นรถตู้โดยมีการ์ดคอยคุ้มกัน จนรถเริ่มเคลื่อนตัวออกไปโดยมีมือขวาอย่างลู่เว่ยนั่งอยู่ข้างกาย สายตาเรียบนิ่งยังคงจ้องมองหน้าจอมือถือของตนเองอยู่ คลิปที่อายแคร์กำลังนั่งทานข้าวกับดีเลน อายแคร์ไม่เคยรักเขา แล้วเธอรักใคร…คงไม่ใช่ดีเลนหรอกใช่ไหม คิดอยู่ลำพังเขาก็เอนศรีษะแนบลงกับเบาะ

"คนรักหรอครับ"

"…"

"เธอไปกับคุณเลนในตอนที่คุณดินไม่อยู่ด้วย คุณดินคงเสียใจมากใช่ไหมครับ" ลู่เว่ยที่ไม่เคยเห็นเจ้านายตนเองเป็นแบบนี้มาก่อนเอ่ยถามด้วยความเห็นใจ เขาได้ยินการ์ดที่ตามดีไวน์มาจากไทยเล่าว่าดีไวน์อยู่กับเธอตลอดและเป็นห่วงมากด้วย เขาเลยพอจะเดาออกว่าอายแคร์คือผู้หญิงคนที่ดีไวน์ชอบมาตลอดและนี้คงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ดีไวน์ไม่ค่อยกลับมาฮ่องกง

"ถามทำไม"

"เมื่อคืนคุณดินมาค้างกับผม ไหนจะอยู่ต่อจนถึงอาทิตย์หน้าคงเป็นเพราะเธอที่ทำให้โกรธ" เมื่อคืนดีไวน์มาค้างที่คอนโดของลู่เว่ยแถมยังเอาแต่กระดกเหล้าจนเมาหมดสติ เขาจึงเป็นคนจัดการกับเจ้านายตนเองและสังเกตเห็นคราบนํ้าตาบนพวงแก้ม

"…" ดีไวน์ไม่ได้ตอบอะไรกลับ ดีเท่าไหร่แล้วที่เขามีแรงมาทำงานเพราะเมื่อคืนในสมองมีแต่เรื่องอายแคร์ เรื่องลูกและเรื่องดีเลน

เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขามองมาตลอด ไม่เคยมองคนอื่น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเขาตั้งใจรวมถึงเรื่องลูกแต่เธอกลับผลักไสมันทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่พบกันจนถึงวันนี้ มันไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลยสักนิด เธอยังอยากไปมีอะไรกับคนอื่น ทำตัวสนิทกับคนที่เขาเกลียด ดีไวน์เหนื่อย เขาเหนื่อยจนไม่อยากรั้งเธอเอาไว้อีกแล้ว เมื่อคืนมันเป็นอีกวันที่เขาร้องไห้ยาวนานที่สุด

อายแคร์เกลียดเขาจนถึงขั้นขนาดอยากทำลายลูก…

"จองตั๋วเครื่องบินให้ด้วย"

"จองไปไหนครับ"

"…ให้เธอกลับไป"