2 เจนิส

อีกด้าน

แอด…

เสียงมือหนาของร่างสูงเจ้าของความสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเดินสาวเท้าตรงเข้าไปยังกลุ่มเพื่อนสนิททั้งสามของตัวเองที่นั่งกันอยู่

“อ้าว หมดคลาสแล้วเหรอวะ” วินเซนต์ ที่เห็นเพื่อนตัวสูงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งตามปกติของเขาเอ่ยถาม

“อืม” ไคลน์ ที่ได้ยินจึงพยักหน้าตอบกลับพลางล้มตัวนั่งลงยังโซฟาหนังราคาแพงภายในห้องพักพิเศษที่มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่จะสามารถเข้ามายังห้องพักนี้ได้

“แล้วไอ้ไซม่อนไปไหน” อีริค ที่นั่งอยู่มองหน้าถามคนที่เข้ามาใหม่ถึงเพื่อนสนิทอีกคนที่ไม่ได้อยู่ภายในห้องแค่คนเดียว

“ไม่รู้”

“ไม่รู้ได้ไงวะ มึงเรียนอยู่วิศวะเหมือนกัน” วินเซนต์พูดขึ้น โดยไคลน์ก็ไม่ได้คิดสนใจอะไรต่อคำถามของเพื่อน ทั้งวินเซนต์กับอีริคที่เห็นจึงไม่เซ้าซี้ถามอะไรเพื่อนต่อ ทว่า…

พรึบ

อยู่ ๆ ร่างสูงของ วิกเตอร์ ที่นั่งอยู่ก็ลุกขึ้น

“กูมีเรียนต่อ ไปก่อน” พูดจบ เจ้าของใบหน้าหล่อดูดีก็สาวเท้าเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าท่าทีราบเรียบปกติ โดยทุกคนที่นั่งอยู่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพราะพวกเขาก็เป็นแบบนี้ เบื่อเมื่อไหร่ก็จะแวะเข้ามารวมตัวกันที่นี่ พอถึงเวลาเรียนก็ต่างแยกย้ายกันไป ซึ่งที่สามารถมาอยู่ที่ห้องพักสุดหรูในตึกบริหารนี้ได้ก็เพราะ อีริค เป็นลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ พวกเขาจึงค่อนข้างที่จะมีอภิสิทธิ์มากกว่าคนอื่นในการเข้าออก และรวมตัวกัน แต่ว่าก็ไม่ได้มาพบเจอรวมตัวกันครบอะไรกันบ่อยนัก เนื่องจากทั้งหมดไม่ได้เรียนคณะเดียวกัน จะมี อีริค วินเซนต์ วิกเตอร์ ที่อยู่คณะบริหารธุรกิจ แต่คนละสาขา ส่วนไคลน์กับไซม่อนที่ถูกถามถึงนั้นเรียนอยู่คณะวิศวะด้วยกัน แต่ก็คนละสาขาอีกเช่นเดียวกัน และเพราะในตอนนี้พวกเขาอยู่ปีสุดท้าย ทำให้วิชาเรียนไม่ได้หนักหนาอะไรมากนัก จะหนักไปที่การทำธีสิสจบซะมากกว่า เพราะพวกเขาไม่ได้เลือกการเข้ารับฝึกงานเหมือนกับคนอื่น ๆ ซึ่งในขณะที่สามหนุ่มที่เหลือกำลังนั่งกันอยู่ หลังจากที่วิกเตอร์เดินออกไป

“ฮัลโหล~” ก็มีร่างบางในชุดนักศึกษาดูดีเปิดประตูสาวเท้าเดินเข้ามาทักทายบรรดาชายหนุ่มรุ่นพี่ที่นั่งกันอยู่ด้วยท่าทีสดใสอารมณ์ดี

“มาทำไม” อีริคไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามคนที่มาใหม่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่า เจนิส ก็ไม่คิดสนใจ หญิงสาวที่เพิ่งเข้าเรียนวันแรกเมินเฉยต่อคำทักทายจากลูกพี่ลูกน้องที่นั่งอยู่พร้อมกับมุ่งตรงไปยังชายอีกคนที่นั่งอยู่

“พี่วินเซนต์ ทำไมไม่ตอบไลน์เจ!” หญิงสาวไอดอลของหญิงสาวหลาย ๆ คนเอ่ยถามเพื่อนพี่แววตาเอาเรื่อง และไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปวอแวยังชายหนุ่มด้วยความรวดเร็ว

“ก็ทักมาแบบนั้น ใครจะอยากตอบ”

“ทำไม มันแปลกยังไง”

“อยากนอนกับเจนิสไหม? …นี่เหรอคำทักทาย” วินเซนต์ถาม

“ใช่ นั่นคือคำทักทายจากว่าที่เจ้าสาวของพี่เอง” ร่างบางที่ค่อนข้างคลั่งรักรุ่นพี่หนุ่มชัดเจนตอบกลับด้วยใบหน้าไม่รู้สึกเขินอายแต่อย่างใดพลางพูดต่อทำตาไขสือ

“ปีนี้ก็อายุสิบเก้าแล้ว เสียซิงได้แล้ว อยากเสียซิงให้พี่แล้ว”

“…” วินเซนต์ที่ได้ยินก็รู้สึกแทบปลงไปกับลูกพี่ลูกน้องเพื่อนที่ตามจีบตามวอแวเขามาตั้งแต่มัธยมต้น หลังจากที่พบเจอกันครั้งแรกที่บ้านของอีริค ขณะที่พวกเขามีทำรายงานด้วยกันช่วงมัธยมปลาย เจนิสตามติดตามจีบเขาอย่างหน้ามึนดื้อรั้นแบบนี้อยู่ตลอด แถมนับวันยิ่งเอาแต่ใจมากขึ้น ใครห้ามก็ไม่ฟัง นิสัยตามประสาลูกคุณหนูที่มาจากครอบครัวตระกูลใหญ่ทรงอิทธิพล เนื่องจากทางบ้านของอีริคไม่ได้ทำแค่ธุรกิจการศึกษา แม่ของเขาเป็นอธิการบดีก็จริง แต่พ่อของเขานั้นเป็นถึงนายทุนใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังธุรกิจค้าปลีกทั่วโลก ติดอันดับคนทรงอิทธิพลที่มีสินทรัพย์อันดับสามของเอเชีย และอันดับหนึ่งของประเทศ ในส่วนการค้าปลีก

“ว่าไง ตกลงอยากนอนกับเจนิสไหม” เสียงหวานยังคงถาม

“หยุดเล่นสักที”

“ก็ไม่ได้เล่นสักหน่อย เอาจริง”

“เฮ้อ ไปเรียนไป เรียนวันแรกไม่ใช่หรือไง ไหนว่ามีคลาสเช้า?” วินเซนต์เปลี่ยนเรื่องมองหน้าถามร่างเล็ก หญิงสาวที่ถูกถามไถ่ถึงการเรียนในช่วงเช้าที่เธอมาไม่ทันจึงชะงักเงียบไม่ตอบ

“มาไม่ทันสินะ”

“แหะ แต่อย่างน้อยก็มาทันคาบบ่ายนะ”

“งั้นก็ไปเรียน”

“…” เจนิสก็ยืนไม่ยอมทำตามที่อีกคนบอกพร้อมกับเอาแต่จ้องมองยังรุ่นพี่หนุ่มแววตาหวานซึ้ง จนวินเซนต์ต้องกดเสียงเข้มบอก

“ไป”

“ชิ! ก็ได้ แต่ว่า…”

ฟอดดด!~

เจ้าของใบหน้าเรียวสวยใช้จังหวะในตอนที่คนตัวสูงเผลอในการยื่นหน้าเข้าไปกดหอมเข้าที่แก้มหนาด้วยความรวดเร็ว

“เย้! มีกำลังใจแล้ว ไปละ” ว่าแล้ว หญิงสาวปีหนึ่งก็สาวเท้าเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี โดยมีสายตาของวินเซนต์ที่มองตามไปอย่างปลงชินไม่รู้จะทำยังไงกับลูกพี่ลูกน้องเพื่อนคนนี้ ขณะที่อีริคเองก็นั่งนิ่งไม่ได้สนใจอะไรมากนักกับท่าทีของลูกสาวอา จนเมื่อเสียงโทรศัพท์ราคาแพงดังขึ้น มือหนาจึงเอื้อมเข้าไปหยิบขึ้นมามองดู ก่อนจะลุกขึ้นจากที่โซฟา ทว่า…

“เฮ้ย แล้วคืนนี้ยังไง” วินเซนต์ถามขึ้น ทำให้คนที่ทำท่าจะสาวเท้าเดินออกไปเอ่ยบอก

“ร้านเดิม” พูดจบ ชายหนุ่มท่าทางคุณชายหน้านิ่งก็เดินออกจากห้องไป ส่งผลให้วินเซนต์หันไปมองหน้าถามยังเพื่อนอีกคนที่เอาแต่นั่งนิ่งเงียบอยู่

“แล้วมึงล่ะ?”

“อืม เจอที่นั่น” สิ้นเสียงทุ้มเรียบนิ่งตอบกลับ ไคลน์ก็ลุกขึ้นจากโซฟาราคาแพงสาวเท้าเดินออกจากห้องไปเช่นกันด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายออกไปทำธุระเพื่อกลับมาเจอกันอีกครั้งที่ร้านเหล้าชื่อดังย่านทองหล่อที่ไม่ไกลจากคอนโดพวกเขามากนัก

ด้านใบข้าว

“ใบข้าว ได้จดหน้าที่สามไว้ไหม เราจดไม่ทันตอนอาจารย์บอกเรื่องสัดส่วนคะแนน” เสียง ลูกหว้า เอ่ยถามใบข้าวที่กำลังเดินอยู่ด้านข้างขึ้นหลังจากการเรียนวิชาแรกในวันแรกจบลง เจ้าของใบหน้าเรียวใสที่ได้ยินจึงรีบส่งยิ้มหวานตอบกลับ

“จดไว้ ๆ ถ่ายรูปไหม เอาของเราไปถ่ายไว้ได้นะ” ริมฝีปากสีหวานขยับบอกเพื่อนตัวเล็กด้านข้างที่สูงกว่าเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร

“ได้เหรอ งั้นเรารบกวนหน่อยนะ”

“ไม่รบกวนอะไรเลย งั้นเดี๋ยวเราไปนั่งตรงนั้นก่อนไหม”

“เอาสิ” ว่าแล้ว สองร่างเล็กทั้งสองก็พากันเดินไปยังโต๊ะที่นั่งที่ว่างอยู่บริเวณใต้ตึกที่มีนักศึกษามากมายเดินผ่านไปผ่านมา โดยสองคนที่ได้รู้จักกันวันแรกก็ต่างมีความเกรงใจต่อกันอยู่ไม่น้อย ซึ่งทั้งสองรู้จักกันได้จากลูกหว้าที่ตัดสินใจเดินเข้าไปทักทายใบข้าวที่เอาแต่ก้มหน้าเงียบไม่พูดคุยกับใคร เนื่องจากในคลาสวันนี้นั้น มีแต่นักศึกษาที่มาจากครอบครัวที่มีฐานะ และรู้จักกันมาก่อนแล้วทั้งนั้น ทำให้ลูกหว้าที่เป็นเด็กทุนเหมือนกันมีความรู้สึกประหม่าไม่ต่างจากใบข้าว แต่เมื่อทั้งสองได้ตัดสินใจพูดคุยทำความรู้จักกัน และรู้ว่าเป็นเด็กทุนเหมือนกัน ก็ยิ่งทำให้เปิดใจและเข้าหากันได้ง่าย จนกลายเป็นเพื่อนกันไปในตอนนี้

“เราขอถ่ายหน้านี้ด้วยได้ไหม” ลูกหว้าเอ่ยถามใบข้าวที่นั่งอยู่

“ได้สิ อยากถ่ายหน้าไหน ถ่ายได้หมดเลยนะ หรือไม่เข้าใจอะไรตรงไหนก็ถามเราได้” ลูกหว้ายกยิ้มออกมาในทันทีกับความใจดีของเพื่อนใหม่ ซึ่งใบข้าวเองก็ยิ้มให้อย่างรู้สึกดีใจที่มีเพื่อน แต่แล้ว

“โอ๊ะ”

“มีอะไรเหรอ” ลูกหว้าถามพลางมองยังเพื่อนตัวเล็กที่เอาแต่จ้องมองไปยังร้านค้าที่อยู่ใต้ตึก

“ซาลาเปา…”

“…น่ากินจัง”

“น่ากินก็ไปซื้อสิ เดี๋ยวเรารอตรงนี้”

“โอเค แล้วลูกหว้าเอาไหม เดี๋ยวเราซื้อมาเผื่อ”

“ไม่เอา ๆ เธอกินเลย”

“โอเค~” จากนั้นสองเท้าบางก็ไม่รอช้าที่จะเดินตรงไปยังร้านค้าที่มีซาลาเปาน่าทานอยู่ ทว่าขณะที่ใบข้าวกำลังยืนเลือกไส้ที่อยากกิน

“หนู ร้านนี้ไม่รับเงินโอนนะ รับเฉพาะเงินสด” เสียงป้าคนขายเอ่ยบอกนักศึกษาคนหนึ่ง ทำให้คนที่ได้ยินชะงัก

“รับแต่เงินสดเหรอคะ”

“ใช่จ้ะ”

“งั้นไม่เป็นไรค่ะ”

“อ้าว แต่ป้าใส่ถุงให้แล้วนะ”

“คือหนู…”

“เรามีนะ เอาของเราก่อนไหม” ร่างบางอดไม่ได้ที่จะยิ้มบาง ๆ บอกกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ ทำให้เธอคนนั้นหันมองยังคนที่เสนอตัว

“ได้เหรอ”

“อืม เดี๋ยวเราจ่ายให้…เท่าไรคะ”

“ของหนูร้อยยี่สิบ ส่วนของหนูคนนั้นแปดสิบ”

“นี่ค่ะ” มือเล็กจัดการยื่นเงินสดให้กับคนขายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะเอาถุงอีกอันยื่นให้กับร่างบางที่ยืนอยู่

“นี่ของเธอ”

“ขอบคุณนะ เอาเลขบัญชีมาทีสิ เดี๋ยวฉันโอนให้”

“ได้สิ” ว่าแล้ว ใบข้าวก็จัดการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาให้คนตรงหน้าสามารถโอนเงินเข้ายังบัญชีของเธอผ่านการสแกนบาร์โคด

“เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณอีกครั้งนะ”

“อื้ม” คนตัวเล็กยังคงส่งยิ้มตอบกลับให้กับคนตรงหน้า พร้อมกับค่อย ๆ เดินกลับไปหาลูกหว้าที่นั่งอยู่

“เอาไหม?” ใบข้าวชวนเพื่อนทานของว่างที่ตัวเองซื้อมา แต่ลูกหว้าก็ส่ายหน้าตอบกลับ ก่อนที่คนตัวเล็กจะนั่งทานของที่เพิ่งซื้อมาไปด้วยท่าทีน่ารัก กระทั่งเวลาผ่านไปชั่วครู่

“ใกล้ถึงเวลาเรียนวิชาต่อไปแล้ว เราไปกันเลยไหม” ใบข้าวถามขึ้น

“อืม” ซึ่งลูกหว้าก็พยักหน้าตอบกลับอย่างเห็นด้วย พร้อมกับสองร่างเล็กที่พากันเดินตรงไปยังห้องเรียนสำหรับวิชาต่อไปด้วยความรวดเร็ว โดยขณะที่สองสาวเด็กทุนกำลังนั่งพูดคุยเล่นกันอยู่

“เจนิส!…” ก็มีกลุ่มนักศึกษาที่ทางบ้านมีฐานะยกมือขึ้นโบกเรียกร่างบางของคนที่เดินเข้ามาใหม่

“…ทางนี้ มานั่งด้วยกันสิ” สายตาหลายคู่ต่างจ้องมองไปยังหญิงสาวคนนั้นด้วยท่าทีดูอยากสนิทสนมด้วยจากฐานะทางสังคมที่อีกคนมี ทว่าคนที่ถูกทักทายกลับจ้องมองยังกลุ่มนักศึกษาพวกนั้นด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นร่างเล็กของใครบางคน เจนิสยกยิ้มเล็กน้อยด้วยความถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูกพร้อมกับสาวเท้าเดินตรงเข้าไปยังร่างเล็กนั้น

“หวัดดี”

“โอ๊ะ เธอ…”

“ขอฉันนั่งด้วยคนสิ…ได้ไหม”

“อ…อ้อ…ได้สิ นั่งได้เลย” ใบข้าวส่งยิ้มให้กับคนที่มาใหม่ด้วยท่าทีเป็นมิตร ซึ่งเธอคือคนนั้น คนที่ใบข้าวช่วยจ่ายค่าของให้เป็นเงินสด

“ฉันเจนิสนะ เธอชื่ออะไร”

“เราชื่อใบข้าว…”

“…ส่วนนี่ ลูกหว้า เพื่อนเรา”

“อ้อ หวัดดี” หญิงสาวที่ดูมีความมั่นใจเอ่ยทักทายลูกหว้าด้วยท่าทีถูกชะตาเช่นกัน ก่อนที่ทั้งสามจะนั่งทำความรู้จักกันไปด้วยความเป็นมิตร โดยก็มีสายตาของนักศึกษากลุ่มแรกที่อยากทำความรู้จักตีสนิทกับเจนิสแสดงท่าทีหงุดหงิดออกมาอยู่ไม่น้อย ทว่าทำอะไรไม่ได้ กระทั่งการเรียนในวันแรกนี้จบลง

“พวกเธอได้เข้าเรียนวิชาแรกกันหรือเปล่า” เสียงเจนิสถามเพื่อนใหม่ทั้งสอง

“วิชาxxxน่ะเหรอ” ลูกหว้าถาม

“อืมใช่ ฉันตื่นสายน่ะ เลยมาไม่ทัน เขาได้สั่งอะไรไหม”

“ยังไม่มีอะไรมากหรอก แต่เราจดพวกข้อมูลการเรียนเบื้องต้นกับสัดส่วนการให้คะแนนไว้นะ เจนิสอยากถ่ายเอาไว้ดูไหม” ใบข้าวมองหน้าถาม ทำเอาคนที่ได้ยินส่ายหน้าตอบกลับทันควัน

“ไม่ละ ถ้าพวกนั้น ไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับฉัน…” เรียวปากสวยได้รูปเอ่ย พลางมองหน้าเพื่อนทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“…อ้อ แล้วก็ ขออะไรพวกเธออย่างหนึ่งสิ”

“อะไรเหรอ” สองคนที่ยืนอยู่มองหน้าเจนิสตาแป๋วสงสัย

“ช่วยเลิกแทนตัวเองว่า ‘เรา’ สักที แทนว่า ‘ฉัน’ แทนได้ไหม การที่พวกเธอสุภาพขนาดนั้น มันทำให้ฉันเกร็งไปด้วย” หญิงสาวที่มีความมั่นใจเต็มร้อยมองหน้าเอ่ยบอกตามตรง ทำเอาสองคนที่ได้ยินต่างหันมองหน้ากัน

“อืม ได้สิ” ทั้งสองต่างพยักหน้าตอบกลับอย่างว่าง่ายและค่อนข้างเข้าใจ

“โอเค ถ้างั้นเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ นี่ไลน์กลุ่มพวกเรา ฉันสร้างเสร็จแล้ว มีอะไรก็คุยกันในกลุ่มนะ ฉันต้องไปก่อนแล้ว” สิ้นเสียงร่างสวยเอ่ยบอกอย่างเสร็จสรรพ สาวจากตระกูลใหญ่ก็สาวเท้าเดินออกไปทันทีราวกับต้องการตามไปดักใครสักคน โดยที่ใบข้าวกับลูกหว้าก็ต่างแสดงสีหน้างุนงงกันออกมา แต่สุดท้ายก็ยกยิ้มออกมากับท่าทีพวกนั้นของเพื่อนใหม่

“เจนิสน่ารักเนอะ ไม่เหมือนคนรวยคนอื่น ๆ เลย” ลูกหว้าเอ่ย

“อืม น่ารักจริง ๆ ” ใบข้าวที่เห็นด้วยก็ยิ้มบอก ก่อนที่สองสาวจะพากันเดินตรงไปยังบริเวณป้ายรถเมล์ด้านหน้ามหาวิทยาลัย แต่แล้ว…

“ไม่รอรถด้วยกันเหรอใบข้าว” เสียงลูกหว้าถามเพื่อนใหม่ของตัวเองขึ้นด้วยความงุนงงสงสัย ร่างเล็กที่ได้ยินแบบนั้นจึงส่ายหน้ายิ้มบาง ๆ ตอบกลับ

“พอดีวันนี้เรา…เอ่อ ฉันมีนัดกับเพื่อนน่ะ”

“อ๋อ”

“ยังไงไว้เจอกันนะ ^^” เรียวปากสีหวานขยับบอกเพื่อนของตัวเองด้วยรอยยิ้มสดใส

“โอเค” ลูกหว้าที่ได้ยินจึงส่งยิ้มหวานตอบกลับ จากนั้นทั้งสองก็ต่างแยกย้ายกันไป