Masuk“ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้เราก็ต่างอยากมีด้วยกันแล้ว” ลีโอบอกพร้อมกับดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดด้วยความรักยิ่งกว่าอะไรที่มี เบย์ก็นิ่งทำเสียงออกมา“ชิ” แต่ถึงจะทำเสียงแบบนั้น มือสวยก็สวมกอดคนรักกลับด้วยความรักมากไม่ต่าง“ว่าแต่…พี่เคยคิดไว้ไหมว่าจะตั้งชื่อลูกว่าอะไร”“พี่เหรอครับ…ไม่เคยเลยครับ”“แต่เบย์เคยนะ
“ลองดูไหมครับ” สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย คนตัวสูงก็จัดการจับร่างสวยที่นอนอยู่ให้ลุกขึ้นมาโดยที่จุดเชื่อมของทั้งสองยังคงติดกันและน้ำกามสีขาวขุ่นของครั้งก่อนยังคงไหลทะลักออกมาจากรูสวยไม่หยุด กระทั่งร่างของเบย์ถูกจับให้ไปคว่ำหน้าลงยังพื้นพรมปลายเตียงนอนที่มีมือทั้งสองข้างของหญิงสาวยันร่างเอาไว้ เพราะช่วงล่างขอ
ปึก! ปึก! ปึก!“อ อ๊าา!…อู้วว อาา พะ…พี่ลีโอ…” ร่างสวยที่ถูกแก่นกายหนาขยับเข้าออกยังรูร่องของตัวเองจนรูสวยหุบอ้าไปตามความใหญ่โตนั้นร้องครางเสียงกระเส่าออกมาไม่หยุดพร้อมกับมือเรียวที่จิกลงยังผ้าปูที่นอนซ้ำ ๆ ไปด้วยความรู้สึกแทบบ้าไปกับการร่วมรักที่แสนดุเดือดนี้ หญิงสาวที่ถูกจับตอกอัดอยู่รับรู้ได้ถึงแ
ความรู้สึกที่ติดง่ายต่อร่างกายน้องเพียงคนเดียว ยอมรับว่าผมเคยมีแฟนมาก่อน แต่น้องเบย์เป็นเพียงคนเดียวที่แทบไม่ต้องเล้าโลมอะไร ร่างกายผมก็…ผมไม่รอช้าที่จะจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกมาด้วยความรวดเร็วไม่ต่าง ใช้เวลาไม่นาน ผมก็นั่งอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ด้วยสภาพเปลือยกายเปล่า แก่นกายหนาเริ่มแข็งตัวชูชั
หนึ่งปีต่อมา…พาร์ตลีโอ(มีรูป)5.8k Likesleo.leenawat_a เพราะเราคือทุกอย่างของพี่ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นทุกอย่างให้กับพี่นะ รักนะครับ บู้บี้ @imyourbay_yyViews 102 comments“พี่ลีโอ!…เรียกเบย์ว่าบู้บี้อีกแล้วนะ!!” เสียงน้องเบย์ที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ตรงข้ามผมตะโกนใส่ผมขึ้นด้วยท่าทีเอาเรื่อง น่าจะเพ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา…@ดิสนีย์แลนด์, ฟลอริดา“อากาศวันนี้กำลังดีเลยนะครับ” เสียงลีโอพูดขึ้นขณะที่กำลังเดินอยู่ภายในดิสนีย์แลนด์ของรัฐฟลอริดา ซึ่งที่นี่เป็นประเทศสุดท้ายที่เขาและเบย์ต่างตั้งใจมาเก็บหลังจากที่เคยสัญญากันว่าจะบินไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์ในทุก ๆ ประเทศที่จัดตั้งขึ้น ทว่า…“…” ร่างบางในวันนี้กลั
ภาพตรงหน้าทำเอาเบย์ยืนนิ่งไปชั่วขณะ พร้อมกับภาพในคืนนั้นที่ฉายเข้ามาในหัวของเธอภาพที่เธอถูกเขาสาวสะโพกเข้าออกอย่างไม่คิดยั้งแรง และภาพที่เขาดูดขบเม้มไปตามร่างกายของเธอด้วยความหื่นกระหายที่มีเธอยังจำมันได้เป็นอย่างดี…จนในที่สุดพรึบ!เบย์ตัดสินใจที่จะหมุนตัวกลับเข้าหารถขนของอีกครั้งด้วยความพยายามอย
วันต่อมา…“วันนี้วันเสาร์นะ แกจะไปไหน” เสียงบุษบาเอ่ยถามน้องสาวของตัวเองขึ้น ทำให้เบย์ที่ได้ยินหันมองตอบกลับคนเป็นพี่“ไปทำจิตอาสา วิชาเสรี”“อ๋อ…”“แล้วเจ้จะไปไหนอะ”“ออกคุยงานนอกสถานที่ แกไปทางไหนอะเดี๋ยวฉันไปส่ง”“มูลนิธิxxxอะ”“ผ่านอยู่นะ ให้ไปส่งไหม”“ไป!” เบย์รีบตอบกลับพร้อมกับไม่วายรีบกดโทรศั
“โอเคขึ้นแล้วหรือยัง” เสียงฉันที่ตัดสินใจเลิกสนใจทุกอย่างเดินตรงเข้าไปเอ่ยถามเพื่อนสนิทของตัวเอง วาวาที่ได้ยินแบบนั้นจึงรีบหันมาส่งยิ้มตาหยีตอบกลับ“ดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ”“ไม่ห่วงได้ยังไง ยัยนั่นดูบ้าขนาดนั้น” ฉันเอ่ยอย่างรู้สึกเจ็บใจอยู่ไม่น้อยที่มัวแต่รู้สึกตกใจไปหมดกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนลืมที่จ
“เบย์” เสียงวาวาเอ่ยเรียกฉันโทนเสียงดังกว่าปกติทำเอาฉันชะงักหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง ขณะที่เราสองคนกำลังเดินออกจากห้องเรียน“อ้อ ว่าไง”“เป็นอะไรหรือเปล่า เมื่อกี้เรียกตั้งนาน” วาวามองหน้าถามฉันตาใส ซึ่งฉันที่ได้ยินแบบนั้นก็นิ่ง“ไม่มีอะไรนี่” ฉันตอบกลับและยังคงพยายามทำตัวเป็นปกติ ทว่าในตอนนั







