ログイン"พี่เป็นคนมีความอดทนสูงก็จริง แต่อย่าให้มันหมด" สิ้นเสียงทุ้มบอก มือแกร่งก็ค่อย ๆ ผละออกจากเรียวแขนบาง แต่ก็ไม่วาย "หวังว่าเราจะไม่ทำหรือพูดอะไรแบบนั้นให้พี่ได้ยินอีกพี่มีความอดทนครับ แต่มันไม่ได้มากขนาดนั้น"
もっと見る“ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้เราก็ต่างอยากมีด้วยกันแล้ว” ลีโอบอกพร้อมกับดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดด้วยความรักยิ่งกว่าอะไรที่มี เบย์ก็นิ่งทำเสียงออกมา“ชิ” แต่ถึงจะทำเสียงแบบนั้น มือสวยก็สวมกอดคนรักกลับด้วยความรักมากไม่ต่าง“ว่าแต่…พี่เคยคิดไว้ไหมว่าจะตั้งชื่อลูกว่าอะไร”“พี่เหรอครับ…ไม่เคยเลยครับ”“แต่เบย์เคยนะ
“ลองดูไหมครับ” สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย คนตัวสูงก็จัดการจับร่างสวยที่นอนอยู่ให้ลุกขึ้นมาโดยที่จุดเชื่อมของทั้งสองยังคงติดกันและน้ำกามสีขาวขุ่นของครั้งก่อนยังคงไหลทะลักออกมาจากรูสวยไม่หยุด กระทั่งร่างของเบย์ถูกจับให้ไปคว่ำหน้าลงยังพื้นพรมปลายเตียงนอนที่มีมือทั้งสองข้างของหญิงสาวยันร่างเอาไว้ เพราะช่วงล่างขอ
ปึก! ปึก! ปึก!“อ อ๊าา!…อู้วว อาา พะ…พี่ลีโอ…” ร่างสวยที่ถูกแก่นกายหนาขยับเข้าออกยังรูร่องของตัวเองจนรูสวยหุบอ้าไปตามความใหญ่โตนั้นร้องครางเสียงกระเส่าออกมาไม่หยุดพร้อมกับมือเรียวที่จิกลงยังผ้าปูที่นอนซ้ำ ๆ ไปด้วยความรู้สึกแทบบ้าไปกับการร่วมรักที่แสนดุเดือดนี้ หญิงสาวที่ถูกจับตอกอัดอยู่รับรู้ได้ถึงแ
ความรู้สึกที่ติดง่ายต่อร่างกายน้องเพียงคนเดียว ยอมรับว่าผมเคยมีแฟนมาก่อน แต่น้องเบย์เป็นเพียงคนเดียวที่แทบไม่ต้องเล้าโลมอะไร ร่างกายผมก็…ผมไม่รอช้าที่จะจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกมาด้วยความรวดเร็วไม่ต่าง ใช้เวลาไม่นาน ผมก็นั่งอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ด้วยสภาพเปลือยกายเปล่า แก่นกายหนาเริ่มแข็งตัวชูชั
ตึกตึกเสียงสองเท้าบางของเบย์เดินตรงหมายจะออกไปจากปาร์ตีที่หลายคนกำลังสนุกสนานกันอยู่ด้วยความไม่อยากที่จะอยู่ต่อ ทว่าขณะที่เดิน ก็มีมือแกร่งของใครบางคนที่เหมือนรีบวิ่งตามมาคว้าเข้าที่เรียวแขนเล็ก ทำให้เจ้าของใบหน้าเรียวจำต้องหันไปเผชิญหน้ากับคน ๆ นั้นตามแรงที่ถูกดึง แล้วดวงตาสวยก็ต้องชะงักไป ก่อนจะ
จนเมื่อได้สติเบย์ที่นอนอยู่ก็เริ่มแสดงท่าทีจะดิ้นหนีออกจากความน่ากลัวของคนตรงหน้า ที่ไม่รู้ว่าการที่เขาแข็งเร็วนั้นเกิดจากยา หรือว่าอะไร แต่หากจะให้เธอรับมือไปแบบนี้…ทว่ายังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ทำอะไรอย่างใจต้องการ ก็ต้องถูกมือหนาของคนตัวสูงที่รู้ทันคว้าเอาไว้พร้อมกับสีหน้าที่ทำเอาเบย์รู้สึกหวั่นใจ
ปึง!!เสียงประตูห้องที่ดูเหมือนจะเป็นห้องพักของพี่ลีโอกับใครสักคนปิดลงสุดแรง ทำเอาฉันที่ถูกลากเข้ามาภายในห้องชะงักจ้องมองคนที่ยืนมองหน้าฉันนิ่งตรงหน้า“ทำอะไรของพี่ พาเบย์มาที่นี่ทำไม” ฉันถามด้วยแววตาเอาเรื่องพลางไม่รอช้าที่จะทำท่าจะสาวเท้าเดินตรงไปยังประตูห้องที่อยู่ไม่ไกล แต่ก็ต้องถูกมือแกร่งของคน
“ประชดอะไร…” นี่แหละนิสัยฉันเลย งี่เง่า ปากแข็ง ไม่เคยยอมรับอะไรตรง ๆ เลยสักครั้ง แล้วฉันก็ต้องนิ่งไปเมื่อเห็นสายตาของพี่นายที่จ้องมองมายังตัวเองฉันรู้ว่าพี่เขารู้ทันฉัน“ลองพูดคุยกันดี ๆ สักครั้ง เผื่ออะไรมันจะ…”“ไม่มีอะไรต้องคุยแล้วค่ะพี่ ยังไง…เราสองคนก็ไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้ว ก็แค่รุ่นพี่รุ่
レビュー