บทที่ 2 แค่ซ้อมเป็นของตาย

บทที่ 2 แค่ซ้อมเป็นของตาย

เวลาสองทุ่มกว่า สตางค์วางถุงของชอปปิงลงบนพื้นห้องพัก ก่อนตะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนด้วยความเมื่อยล้า ขณะเดียวกัน โทรศัพท์ก็สั่นครืดสองครั้ง เธอไม่ได้รีบร้อนหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน แต่ปล่อยให้มันสั่นอยู่อย่างนั้นจนในที่สุด ก็มีสายเรียกเข้า

ร่างบางดันตัวลุกขึ้น คว้าหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย

“ค่ะ”

(เพิ่งรู้เหรอว่าโทรศัพท์มีปุ่มรับสาย)

“รู้ค่ะ แต้ไม่ได้ยิน”

(แน่ใจเหรอว่าจะตอบแบบนี้จริงๆ)

“ตังค์เพิ่งกลับจากห้าง” เธอลากไล้ปลายนิ้วชี้กับผ้าปูเบาๆ ขณะรอฟังคนปลายสาย แต่เขากลับเอาแต่เงียบใส่ “ทำไมเหรอคะ ตังค์แค่เงียบไปไม่นานเอง ดูพี่ฝุ่นหงุดหงิดมากนะ”

(จะเอาแบบนี้จริงๆ เหรอ)

“แบบไหนล่ะคะ ตังค์ไม่เข้าใจ”

(หึ!)

สตางค์ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของเขาสั้นๆ และฟังดูเหมือนคนที่กำลังพยายามเก็บอารมณ์เดือดๆ ไว้ใต้ผิวบางๆ ของความนิ่งนั้น เธอสูดลมหายใจเข้า รวบรวมความกล้าเล็กน้อยก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูให้ชิดกว่าเดิม

“พี่ฝุ่นเป็นอะไรคะ ทำไมต้องถอนหายใจแรงขนาดนั้นด้วย”

(เปล่า)

น้ำเสียงเขาแผ่วต่ำ แข็งกระด้างกว่าทุกที เหมือนแค่คำเดียวก็พอจะบอกได้แล้วว่าเขาไม่พอใจอย่างชัดเจน แต่สตางค์กลับทำเพียงย่นจมูก พลิกตัวนอนคว่ำลงบนเตียงเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“ไม่พอใจอะไรตังค์อีกล่ะคะ คราวนี้ขอเหตุผลแบบพูดรู้เรื่องหน่อย”

(หึ…จะให้พี่พูดจริงๆ เหรอ)

“ก็พูดมาสิคะ” เสียงเธอไม่ได้สูงขึ้น แต่ความดื้อเงียบของเธอกลับเด่นชัดกว่าเดิมเสียอีก “หรือพี่ฝุ่นกลัวว่าตังค์จะเถียง”

เขาเงียบไปอึดใจหนึ่ง เงียบแบบที่สตางค์รู้ดีว่าไม่ใช่เพราะคิดคำตอบ แต่เพราะกำลังข่มอารมณ์ไม่ให้หลุดเสียงเหวี่ยงใส่เธอ

(สตางค์)

“คะ”

(อย่าเล่นแบบนี้)

เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ริมฝีปากยกยิ้มจางๆ ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังเดือด

“ตังค์ไม่ได้เล่นค่ะ ตังค์แค่ซ้อมเฉยๆ”

(ซ้อมอะไร)

“ซ้อมเป็นของตายไงคะ” เธอเอ่ยเรียบๆ ก่อนพลิกตัวนอนตะแคง ขาไขว่ห้างบนผ้าปูร่นๆ “แต่ดูเหมือนพี่…จะไม่ค่อยพอใจเท่าไรนะคะ”

ปลายสายเงียบกริบ เงียบแบบที่เธอแทบจะได้ยินเสียงความอดทนของเขาขาดผึงในหัวตัวเอง

(…สตางค์) เสียงเขาต่ำลงอีก เหมือนควันหนาทึบกำลังปกคลุมปลายสาย (จะเอาแบบนี้ใช่ไหม)

“ก็พี่ไม่ได้เป็นเจ้าตังค์นี่คะ จะให้รายงานตัวตลอดก็ไม่ไหว”

(ดีมาก…ยั่วกันเก่งแบบนี้ อย่าให้เจอตัว)

สตางค์ยิ้ม ยิ้มแบบรู้ทั้งรู้ว่าเธอนี่แหละคือคนที่ทำให้เขาหวงเป็นหมาบ้าได้ ทั้งที่สถานะไม่เคยชัดเจนเลยสักครั้งเดียว

และตอนนี้…เขาหงุดหงิดจนเก็บแทบไม่อยู่แล้ว

“ตังค์ไม่รู้ว่าแค่สถานะของตาย ที่พี่ให้มา…จะทำให้พี่หัวเสียได้ขนาดนี้ ขอโทษนะคะ” เธอยิ้มมุมปากบางๆ “งั้นแค่นี้นะคะ ตังค์จะอาบน้ำนอนพักผ่อนแล้ว” เธอไม่รอฟังคำพูดจากปากเขาก็รีบกดวางสาย สิ้นเสียงสัญญาณสตางค์ก็โยนโทรศัพท์ไปอีกที่หนึ่งพร้อมถอนหายใจเบาๆ “ก็แค่ของตายไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนี้ด้วย”

เช้าวันถัดมา ลมอ่อนๆ พัดเอากลิ่นขนมปังหอมหวานออกมาจากคาเฟเล็กๆ หน้าคณะ สตางค์นั่งเอนหลังบนเก้าอี้หวายตัวเดิม มือหนึ่งถือแก้วน้ำปั่นสีชมพู อีกมือจับคุกกีกัดเข้าปาก เธอดูสบายใจราวกับเมื่อคืนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เพื่อนสองคนตรงข้ามกำลังคุยกันคิกคักถึงอาจารย์หนุ่มหล่อในเที่ยงนี้ ทว่าเธอกลับฟังอย่างไม่จริงจังนัก ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อย

‘…ก็แค่ของตายไม่ใช่เหรอ’

ประโยคนั้นย้อนกลับขึ้นมาในหัวอีกครั้ง จนเธอต้องเม้มปากแน่นก่อนจะดูดน้ำปั่นกลบความรู้สึกขมๆ ที่ผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

เสียงกระดิ่งประตูคาเฟดังกรุ๊งกริ๊ง สตางค์ยังไม่คิดจะหันไปมอง จนเพื่อนเธอสะกิดด้วยข้อศอกเบาๆ

“ตังค์…นั่นพี่ไต้ฝุ่นปะวะ”

หัวใจเธอสะดุดวูบ กว่าจะหันไปมองก็ช้าไปครึ่งจังหวะ และนั่นก็ทำให้เธอชะงักหนักกว่าเดิม เพราะสายตาของไต้ฝุ่นกำลังมองตรงมาเหมือนรู้ทันทุกอย่าง

เขายืนอยู่หน้าประตูในชุดชอปวิศวะโยธา แถมยังสวมแว่นกันแดดบดบังสายตาคมไว้ สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาภายใต้กรอบแว่นดำกลับเย็นจัดกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด

สตางค์หน้าเสียวูบ เพราะเธอโกหกว่ามีเรียนเช้า แล้วนี่อะไร ดันมาโผล่นั่งกินน้ำปั่นตีพุงกับเพื่อนหน้าคาเฟด้านนอกเฉย

ไต้ฝุ่นเดินตรงเข้ามา ไม่รีบร้อน ไม่เร่งร้อน แต่ทุกก้าวเหมือนกดลมหายใจของเธอให้แผ่วลงทีละนิดๆ

“มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ?” เขาถามเสียงเบา แต่กดน้ำหนักจนโต๊ะทั้งโต๊ะเงียบ

สตางค์วางแก้วลงทันที ก่อนจะพยายามยิ้มกลบไหว

“ก็…เลิกเร็วน่ะค่ะ เลยมากินนมปั่นกับเพื่อนต่อ”

ไต้ฝุ่นเลิกคิ้วช้าๆ ริมฝีปากกระตุกยิ้มเย็น

“เหรอ? แปลกดีนะ…เมื่อเช้าพี่แวะเข้าไปคณะเรา แต่ไม่เห็นรายชื่อคลาสเราสักวิชา”

เพื่อนสตางค์กลืนน้ำลายแทบไม่ทัน รีบหันไปมองเธออย่างร้อนตัว ตอนนี้ใจเธอเต้นแรงจนเกือบหลุดสีหน้า แต่เธอก็ยังฝืนยิ้ม ขณะที่เสียงหัวใจตัวเองดังกว่าความกล้า

“นักศึกษามหา'ลัยอื่นสามารถเข้าไปดูคลาสเรียนคนอื่นได้เหรอคะ” สตางค์เงยหน้าถาม “หรือว่า…พี่ฝุ่นตามเช็กตังค์ถึงนี่?”

เขายิ้มมุมปาก ยิ้มแบบคนที่ทั้งรู้ตัวว่ากำลังหงุดหงิดกับคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ของสตางค์ และกำลังโกรธที่เธอทำให้เขารู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง

“แค่สงสัยว่าของตายที่พูดเมื่อคืน…ต้องโกหกด้วยไหม”

ประโยคนั้นทำให้สตางค์สะอึก เหมือนลมหายใจถูกดึงออกจากร่างไปชั่วครู่ แก้วนมปั่นในมือเย็นจัด แต่ฝ่ามือของเธอร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนของเธอรีบลุกออกอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้ทั้งคู่เผชิญหน้ากันเพียงลำพัง

ไต้ฝุ่นขยับเข้าใกล้ เอื้อมมือมาหยิบแก้วนมปั่นเธอไปวางด้านข้าง ก่อนกระซิบเสียงต่ำ

“ถามจริงๆ นะตังค์… เราอยากให้พี่หวงจนต้องปั่นเรื่องโกหกขนาดนี้เลยเหรอ”

และนั่นก็ทำให้สตางค์รู้เลยว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ได้จบง่ายๆ แน่