บทที่ 3 ดื้อเงียบ

บทที่ 3 ดื้อเงียบ

โต๊ะทั้งโต๊ะเหมือนถูกบีบด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น

สตางค์รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวข้นเหนียวจนหายใจติดขัด ยิ่งไต้ฝุ่นจ้องเธอด้วยสายตาแบบนั้น นิ่ง เย็น และอ่านเธอออกจนหมด หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงจนปวดหน่วงในอก

เธอพยายามตั้งสติและผละตัวออกห่างเล็กน้อย

“ตังค์…ไม่ได้อยากให้พี่โกรธ แค่”

“พอ” ไต้ฝุ่นตัดบททันที น้ำเสียงเรียบและเฉียบจนเธอสะดุ้ง เขาไม่รอฟังเหตุผล ไม่แม้แต่จะเหลือช่องว่างให้เธออธิบาย ไต้ฝุ่นจับข้อมือเธอเบาๆ แต่แน่นพอให้เธอรู้ว่ามันไม่ใช่คำขออนุญาต เป็นคำสั่งมากกว่ก “ลุก”

เพียงคำเดียว เธอจำต้องลุกตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพื่อนๆ ของเธอเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตาไต้ฝุ่น ตอนที่เขาพาเธอออกจากคาเฟไปทางลานจอดรถด้านหลัง

ทุกก้าวที่เดินตามหลังเขาไป สตางค์รู้สึกเหมือนถูกลากเข้าไปในสนามสอบที่ไม่มีเฉลย ไม่มีคำใบ้ และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิดอะไรหนักขนาดไหน

เมื่อถึงรถ ไต้ฝุ่นเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแรงกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะโมโหจนคุมไม่อยู่ แต่เพราะเขาควบคุมตัวเองมากเกินไป นั่นต่างหากที่ทำให้มันน่ากลัวกว่าเดิม

สตางค์กัดริมฝีปาก ก่อนจะนั่งลงในรถอย่างว่าง่ายเสียงประตูปิดดัง ปัง! ตัดขาดเธอออกจากโลกภายนอกทันที ราวกับตอนนี้มีเพียงเขาและความผิดของเธอเท่านั้น

ไต้ฝุ่นอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ มือเขากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดข้างข้อมือปูดขึ้นแต่สีหน้ายังคงนิ่งเรียบ จนสตางค์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่ข้างภูเขาน้ำแข็งที่พร้อมถล่มลงมาทุกเมื่อ

“พี่ฝุ่น…” เธอเรียกเสียงเบาอย่างระมัดระวัง

เขาเหลือบมองเธอแค่เสี้ยววินาที ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบจนเหมือนถูกคมมีดกรีด

“ถ้าจะเรียกร้องความสนใจ เธอควรคิดวิธีที่ฉลาดกว่าการโกหกแบบเด็กๆ นะสตางค์”

สตางค์ใจหล่นวูบ แก้มร้อนและชาไปพร้อมกัน เธออ้าปากจะเถียง แต่เขาพูดต่อทันที ไม่ให้ช่องว่างแม้ครึ่งลมหายใจ

“พี่ไม่ได้หวงจนต้องตามดูตารางเรียน แต่พี่ไม่ชอบให้ใครโกหก โดยเฉพาะคนที่คืนก่อนยอมรับข้อตกลง ว่าจะเป็นแค่ของตาย” น้ำเสียงเขาไม่ดัง แต่หนักจนเหมือนกระแทกเข้าอกเธอเต็มแรง

สตางค์ก้มหน้าหลบพลางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

ไต้ฝุ่นมองเธออยู่นาน ก่อนพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจ

“ไม่มีเวลามาเล่นตามอารมณ์เราหรอกนะ” และคำพูดนั้น… เย็นชาเกินกว่าจะปิดบังได้ว่าเขา โกรธจริง จนเก็บไม่อยู่แล้ว

สตางค์ยังคงก้มหน้าอยู่ครู่หนึ่ง เสียงเครื่องยนต์ที่เพิ่งถูกสตาร์ตดังหึ่งขึ้นมาเบาๆ แต่กลับไม่ดังเท่าเสียงหัวใจเธอที่เต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

เธอรู้ว่าเขาโกรธ รู้ว่าเขาไม่ชอบให้เธอโกหก รู้ว่าพูดคำเมื่อคืนมันแทงเขาแรงกว่าที่ตั้งใจ แต่ยิ่งเขาพูดเย็นชาใส่แบบนี้ ยิ่งทำท่ากดเธอลงเหมือนเธอเป็นเด็กที่เผลอทำผิด บางอย่างในสตางค์ก็เด้งขึ้นมาอย่างดื้อด้าน

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นิ่งจนฟังเหมือนไม่รู้สึกอะไร

“ค่ะ…งั้นพี่ไม่ต้องสนใจตังค์ก็ได้ค่ะ”

ไต้ฝุ่นหันมามองทันที แววตาเขาคมกริบ ไม่พอใจกับความนิ่งเฉยของเธอสักนิด แต่สตางค์ยังไม่หยุด เธอตอบกลับช้าๆ แบบจงใจ

“ตังค์ไม่ได้เรียกร้องความสนใจพี่ฝุ่นนะคะ จะคิดแบบนั้นก็เรื่องของพี่เลยค่ะ” คำพูดเธอนุ่ม แต่แฝงแรงต่อต้านดื้อๆ จนรู้สึกได้

เขากัดฟันแน่นนิดเดียว เป็นท่าที่เธอคุ้น เพราะเขาทำมันทุกครั้งที่กำลังจะหมดความอดทน

สตางค์หันหน้าออกไปทางกระจก มองถนนราวกับไม่มีเขานั่งอยู่ข้างๆ มือเรียววางบนตักอย่างสงบ แต่ปลายนิ้วกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นั่นคือการดื้อเงียบในแบบของเธอ

ไม่โวยวาย

ไม่อธิบาย

ไม่ประจบสอพลอ

แค่ปิดใจเงียบๆ แล้วจงใจทำให้เขาหงุดหงิดกว่าเดิม

ไต้ฝุ่นมองหน้าเธออยู่นาน มันเงียบจนเหมือนห้องโดยสารอัดแน่นด้วยความตึงเครียดแทบระเบิด สุดท้ายเขาเอ่ยเสียงต่ำ นิ่ง แต่ฟังออกว่าเริ่มไม่พอใจจริงๆ

“นี่เรากำลังต่อต้านพี่อยู่ใช่ไหม สตางค์”

แต่สตางค์ไม่ขยับ ไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขา เธอปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบที่ชัดเจนกว่าอะไรทั้งหมด

บรรยากาศในรถนิ่งจนเหมือนอากาศรอบตัวหยุดไหล เสียงเครื่องยนต์เบาๆ ยังดัง แต่กลับเหมือนอยู่ไกลออกไปทุกที

ไต้ฝุ่นจ้องหน้าสตางค์เหมือนต้องการคำตอบ แต่เธอก็ยังคงนิ่ง นิ่งจนรู้สึกเหมือนกำแพงใสแข็งๆ ถูกยกขึ้นมากั้นกลางระหว่างพวกเขา

เธอขยับตัวเล็กน้อย พิงศีรษะกับกระจก หันหน้าออกไปทางถนน ปล่อยให้แสงแดดเฉียงๆ ยามสายส่องทอดบนแก้มเธอที่ซีดลงเพราะความเครียดที่ไม่ยอมแสดงออก ความดื้อเงียบของสตางค์ไม่ใช่การโกรธ แต่เป็นการหุบตัวแบบคนที่ไม่อยากให้ใครเห็นแผลของตัวเอง

เธอเอ่ยเสียงเรียบ เบาบางจนเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าเขา

“ตังค์เหนื่อยค่ะ… จะให้ตังค์พูดอะไรตอนนี้ พี่ก็คงไม่ฟังอยู่ดี”

ไต้ฝุ่นกำพวงมาลัยแน่นขึ้นอีก เส้นเอ็นตรงข้อมือปูดขึ้นชัด แต่สีหน้าเขากลับนิ่งยิ่งกว่าเดิม นิ่งจนดูอันตราย

“สตางค์” เสียงเขาเรียบแต่กดต่ำจนเธอต้องหลับตาแน่น

เธอยังไม่ขยับ ยังไม่หัน ยังจงใจปล่อยให้บรรยากาศคุกรุ่นไปแบบนั้น ความเงียบของเธอเป็นเหมือนมีดที่ทิ่มเขาเรื่อยๆ และเขารู้ดีว่าเธอตั้งใจ

ไต้ฝุ่นพ่นลมหายใจแรงผ่านจมูก นิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบเสียยิ่งกว่าเดิม

“โอเค… ถ้าอยากเงียบ งั้นเงียบไปเลยก็ได้” รถเคลื่อนตัวออกจากไฟแดงแบบไม่รีบร้อน แต่แรงกดคันเร่งและท่าทางของเขาบอกชัดว่าเขาเริ่มจะหมดความอดทน

สตางค์จิกมือลงกับกระโปรงตัวเองแน่นขึ้น แต่ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์ราวกับกำลังสวมเกราะบางๆ เพื่อไม่ให้ความรู้สึกใดๆ หลุดออกมาให้เขาเห็นอีก

ไต้ฝุ่นเหลือบมองเธอเป็นระยะ และยิ่งเห็นความเงียบแข็งๆ นั้น เขาก็ยิ่งหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่พอใจ

“ดื้อแบบนี้… คิดว่าพี่จะใจอ่อนอีกเหรอ”

สตางค์ไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะกะพริบตาเร็วขึ้น เธอปล่อยให้เขาพูดคนเดียวเหมือนเขาไม่มีความหมาย เหมือนเขาไม่ได้มีอิทธิพลใดๆ ต่ออารมณ์เธอเลย

ทั้งที่ความจริง หัวใจเธอปวดหน่วงจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่

ไต้ฝุ่นขับรถต่อไปเรื่อยๆ อากาศระหว่างพวกเขาหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

เขาพูดเสียงเย็นจัด ชัดทุกคำ

“งั้นพี่จะถือว่าเราไม่อยากคุยกับพี่จริงๆ” และประโยคนั้นไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำตัดสิน คำตัดสินที่ทำให้อกสตางค์สั่นวูบ แม้เธอจะยังฝืนทำหน้าเรียบเฉยอยู่ก็ตาม

“เลิกสนใจตังค์เถอะค่ะ ถ้าในสายตาพี่ตังค์เป็นได้แค่ของตาย”

“หึ! ปากดีนี่”

“ไม่ได้ปากดี แต่พูดความจริง”

“เพิ่งรู้นะ ว่าเราเถียงเก่ง” ไต้ฝุ่นแสยะยิ้มมุมปาก “หรือบทลงโทษของพี่มันอ่อนไป?”

“แต่ตังค์ไม่ได้มองว่านั่นคือบทลงโทษ” เธอปรายตามองเขา “พี่แค่อยากได้ตังค์…ก็เท่านั้น”

“หึหึ ดี จะได้พูดกันง่ายๆ หน่อย”