ช่วยด้วย แฟนฉันเป็นแมว! My Kitty Boy

ช่วยด้วย แฟนฉันเป็นแมว! My Kitty Boy

last updateHuling Na-update : 2025-04-02
By:  เซเรียKumpleto
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
71Mga Kabanata
1.3Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เมื่อวิศวะปากหมาต้องมาเป็นแมวของสาวทาสแมว เรื่องราวป่วน ๆ สุดฮา ที่มาพร้อมกับคำสาปสุดพีค! "ชีวิตวิศวะไม่ควรเป็นแมว!"

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1 จูบเดียว...เสียวทั้งห้อง!

After pressing the acceptance button, I wiped the tears from the corners of my eyes.

Deep down, a small part of me was still hoping someone would notice.

I wanted Mom to ask why I was staring at my phone. I wanted Ryan to look away from Sophie’s curtains long enough to see that something was wrong. More than anything, I wanted Ethan to come out of her bedroom and ask why I looked like I was about to cry.

No one did.

Ethan emerged from Sophie’s room with sweat shining across his forehead.

I watched him for a few seconds before calling his name.

“Ethan, you’ve been working all afternoon. Come sit down for a while.”

I hated how hopeful I sounded.

He wiped his mouth with the back of his hand, but his eyes had already shifted toward Sophie’s doorway.

“In a minute. Her curtain rod is crooked, and it’ll bother her if I leave it that way.”

He set down the bottle and walked past me without looking at me once.

I remained on the box, listening to him ask Sophie to stand back while he adjusted the rod.

Three years.

I had loved Ethan for three years, and he had never taken this much care with anything that belonged to me.

On the day I moved into my college dorm, I had five heavy boxes and a room on the sixth floor of a building without an elevator.

Ethan had promised he would help.

An hour before I arrived, he texted that something urgent had come up.

I carried every box upstairs alone.

That evening, I opened Sophie’s social media page.

She had posted photographs from an amusement park.

Ethan stood beside her in every picture.

When Ethan called later, I still told him it was fine.

I had been saying it was fine for three years.

Mom leaned out of the kitchen before I could stop remembering.

“Nora, are you going to sit there all day? Go help Sophie put the new sheets on her bed. The bedding set is beside her door.”

I looked toward the hallway.

My belongings were stacked near the corner in several battered boxes.

No one had carried them or asked where they belonged.

“Mom,” I asked, “where am I supposed to put my things?”

She followed my gaze, then pointed toward a narrow door beside the laundry area.

“Clear out the storage closet and stay there for now.”

For a moment, I thought I had misunderstood.

“The storage closet?”

“It’s only temporary.” Her tone sharpened when she saw my expression. “You’ve slept there before. Don’t act as though we’re making you sleep outside.”

I had slept there before.

It happened when Sophie first came to live with us.

Ryan had been a child when he slipped from the riverbank. Sophie’s father, Daniel Carter, had gone into the water after him. Ryan survived, but Daniel was swept away by the current.

Mom had been the person who asked Daniel to come to the park that day, and she had carried that guilt ever since.

When Sophie entered our house, pale and silent in a dress that was too large for her, Mom held her for an entire afternoon.

“This is your home now,” she promised through her tears. “No one will ever make you feel unwanted.”

Then she turned to me.

“Sophie just lost her father. Give her your room for a few days.”

I had been thirteen.

Those few days became an entire year.

Every time I asked when I could return, Mom looked at me as though I had hurt a grieving child.

Eventually, I stopped asking.

Now, ten years later, they were doing it again.

Mom had already decided the storage closet was enough for me because anything better would be wasted on someone expected to leave.

I picked up my pillow and folded blanket.

As I passed Sophie’s room, I saw Ethan standing on a chair while she held the curtain rod steady. Ryan stood beside them, laughing as she tried to choose between two shades of pink.

The three of them looked like a family arranging the room of someone they loved.

None of them noticed me walking toward a closet with my bedding in my arms.

The room was barely forty square feet, crowded with mop buckets, cleaning supplies, and broken household items.

There was no window.

A bare bulb hung from the ceiling, buzzing overhead.

Mom appeared behind me carrying an old yoga mat.

“Put this on the floor for now.”

I stared at it.

“Is there a folding bed?”

“We’ve spent enough money on this move, Nora.”

From Sophie’s room came the sound of Ryan asking whether she wanted fairy lights above her bed.

Mom heard it too, but her expression did not change.

She handed me the mat and walked away.

Ten days, I reminded myself.

I only had to survive ten more days.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
71 Kabanata
ตอนที่ 1 จูบเดียว...เสียวทั้งห้อง!
เวลา 13:45 น. | ณ คอนโด The Pet Haven Residenceเสียงน้ำจากฝักบัวไหลลงอ่างอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นแชมพูสูตรอ่อนโยนลอยฟุ้งไปทั่วห้องน้ำ“เจ้าดำ! หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะ!”เสียงหวานของ ยูนะ ดังขึ้นพร้อมกับภาพของหญิงสาวในเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์ตัวโคร่ง กับกางเกงขาสั้นขยับไล่จับเจ้าแมวดำที่วิ่งพล่านไปรอบห้องน้ำเจ้าแมวดำตัวจ้อยขู่ฟ่อ ตาโตเป็นประกายแวววาว พยายามดิ้นสุดชีวิตราวกับเธอคือปีศาจที่กำลังจับมันไปสังเวย! มันใช้เล็บเล็กๆ จิกแขนเธออย่างบ้าคลั่ง แต่นั่นไม่อาจหยุด ทาสแมวตัวแม่ อย่างยูนะได้ยูนะขมวดคิ้ว ใช้มือข้างหนึ่งพยายามประคองตัวมัน ส่วนอีกข้างก็หมุนก๊อกน้ำให้ได้อุณหภูมิพอดี“อย่าดื้อ! ฉันเก็บนายมาเลี้ยงนะยะ! จะอาบน้ำให้สะอาดไง!”“ฟ่ออออออ!”แมวดำไม่สนใจจะอดทนใดๆ มันดีดตัวออกจากมือเธอ พุ่งทะยานออกไปอย่างกับจรวด! ยูนะอ้าปากค้าง ก่อนจะตวาดเสียงดัง“เฮ้ย! อย่าวิ่งออกไปนอกห้องนะเว้ย!”แต่ไม่ทันแล้ว เจ้าแมวปีศาจพุ่งตรงไปที่ประตูห้องน้ำ!แต่! ยังไม่ทันจะถึงเป้าหมาย มันก็ดันลื่นไถลไปกับพื้นกระเบื้องเปียกๆ หัวโขกกับถังน้ำดัง ‘โป๊ก!’“...เมี๊ยว...”ตุบ!เจ้าแมวดำลงไปกองกับพื้น ท่าทางงุนงงเหมือนคนเวียนหั
Magbasa pa
ตอนที่ 2 กลายเป็นแฟน (ปลอมๆ)!?
ปัง!เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกกะทันหัน“ยูนะ! เสียงดังอะไรของเธอ— ““!!!”ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน… แล้วพบว่า ‘เรน’ พี่ชายสุดที่รักของยูนะกำลังยืนอยู่หน้าประตู ด้วยสีหน้าที่…โคตรจะโกรธ!!“เดี๋ยวนะ! มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิด!!”ยูนะรีบตะโกนลั่นก่อนที่พี่ชายของเธอจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้!เรน คาวาซากิ ยืนแข็งค้างอยู่หน้าประตู สีหน้าตกตะลึงปนหงุดหงิดสุดขีด กับภาพตรงหน้าที่เห็น น้องสาวของเขากำลังจับข้อมือผู้ชายตัวเปลือยเปล่าอยู่ในห้องน้ำของเธอ!?คีรินที่ยังอยู่ในสภาพพันผ้าเช็ดตัวสีชมพูแสบตา กะพริบตามองชายหนุ่มที่ดูเคร่งขรึมและโหดเหี้ยมราวกับยากูซ่า พี่ชายยูนะตัวสูงกว่าเขานิดหน่อย ใบหน้าคมเข้มเหมือนจะฆ่าคนได้“หึ”เสียงขู่หัวเราะต่ำๆ ของเรนทำให้คีรินรู้สึกถึง ลางร้าย บางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น...“ไอ้บ้านี่เป็นใคร?”เสียงเย็นชาของเรนถามขึ้น ขณะที่ยูนะรีบยกมือห้ามไว้ก่อนพี่ชายจะพุ่งเข้ามาอัดคน“พี่! มันมีเหตุผล!”“เหตุผล? ผู้ชายเปลือยโผล่ในห้องน้ำของน้องสาวฉันเนี่ยนะ?”สายตาคมกริบของเรนจ้องทะลุทะลวงไปที่คีริน ราวกับกำลังประเมินว่า จะต่อยเขายังไงให้สลบในหมัดเดียว“เอ่อ… คือ…”ยูนะรู้ว่าต่อให้เธอ
Magbasa pa
ตอนที่ 3 ไม่หิว!! แต่ท้องเสือกทรยศ!?
“พี่...ใจเย็นก่อนนะ!”ยูนะรีบยกมือปรามพี่ชาย ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าไปซัดคีรินให้เละกลางห้องนั่งเล่นในขณะที่คีริน หน้าซีดเผือดคล้ายคนจะเป็นลมแน่อยู่แล้ว… พี่ชายของยูนะไม่ได้เป็นแค่พี่ชายธรรมดา แต่นี่คือเรน คาวาซากิ มือขวาของมาเฟียญี่ปุ่น!!ให้ตายเถอะ! ถ้าพี่คิดจะเล่นงานเขาจริงๆ คีรินอาจจะหมอบ หรือไม่ก็ตายคาตีนตรงนี้แน่!!“เรื่องทดสอบไว้วันหลังก็ได้”ยูนะรีบเปลี่ยนน้ำเสียง พูดจาออดอ้อนขึ้นมาทันที“วันนี้ที่พี่มาหาหนู พี่มีเรื่องด่วนกว่านั้นไม่ใช่เหรอ?”เธอกะพริบตาปริบๆ มองพี่ชายด้วยแววตาใสซื่อแบบเด็กดีสุดฤทธิ์“อึก!...”เรนถึงกับสะอึก หน้าแดงขึ้นมาทันทีที่เจอไม้ตายของน้องสาวท่าอ้อนระดับทำลายล้างสูงสุด!!คีรินที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง อะไรของพวกเขาวะ!? ตะกี้ยังขู่ฟ่อๆ ใส่อยู่เลย!!นี่มันคนเดียวกันกับที่เมื่อกี้ทำหน้าโหดเหี้ยมราวกับจะฆ่าเขาจริงดิ!?“เครๆ ...”เรนถอนหายใจหนักๆ อย่างพ่ายแพ้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับ“พี่มาเอา ‘ไอ้นั่น’ เธอทำเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?”“เรียบร้อยแล้ว”ยูนะพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เปิดลิ้นชักแล้วหยิบแฟลชไดรฟ์สีดำออกมายื่นให้พี่ชาย
Magbasa pa
ตอนที่ 4 ขออยู่ด้วย ไม่ได้เหรอ??
หลังจากมื้ออาหารจบลง ยูนะลุกขึ้นเก็บถ้วยมาม่าไปล้าง ปล่อยให้คีรินเอนตัวพิงพนักโซฟา มือข้างหนึ่งลูบท้องเบาๆ รู้สึกอิ่มจนแทบขยับตัวไม่ไหวให้ตายเถอะ… เมื่อก่อนเขาไม่เคยกินของง่ายๆ แบบนี้เลย มีแต่ของแพง อาหารจากร้านหรูระดับมิชลิน แต่แค่ชามมาม่าธรรมดาๆ นี่ทำไมมันอร่อยขนาดนี้?คีรินเอนตัวพิงพนักโซฟา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยที่สุดในชีวิตของเขา ทั้งเรื่องคำสาป ทั้งเรื่องพี่ชายโหดเหี้ยมของยูนะยังไม่นับว่า...เขาที่โดนคำสาปให้เป็นแมว ดันมาคืนร่าง เพราะจูบของผู้หญิงคนนี้!ให้ตายเถอะ...ยูนะเดินกลับมานั่งบนโซฟาอีกครั้ง กอดอกมองเขานิ่งๆ“กินเสร็จ ก็ไปได้แล้ว”คีรินหันขวับไปมองเธอทันที“หา?”“นี่ห้องฉัน” ยูนะพูดเสียงเรียบ“นายจะมานอนแหมะอยู่ที่นี่ไม่ได้”คีรินขมวดคิ้ว “เธอไล่ฉัน?”“ใช่”“แต่ฉันไม่มีที่ไปนะ!”“แล้วมันใช่ปัญหาของฉันเรอะ?”ยูนะพูดพร้อมกับลุกขึ้น หยิบเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมา และพยักเพยิดไปทางประตูหน้าห้อง ราวกับจะบอกเขาเป็นนัยๆ ว่า...รีบออกไปได้แล้ว!!คีรินกัดฟันแน่น ให้ตายเถอะ! แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ!?กลับบ้านก็ไม่ได้ เพราะถ้าเผลอไปโดนแม่บ้านจูบเข้า ก็กลายเป็นแมวอ
Magbasa pa
ตอนที่ 5 เมื่อทาสแมวต้องมาเลี้ยงแมวที่ไม่ใช่แมว!!
ยูนะยืนกอดอกมองเจ้าแมวตัวดีที่เพิ่งเข้ามายึดพื้นที่บนโซฟาของเธอได้อย่างหน้าตาเฉย เนโร—หรือก็คือ คีรินในร่างแมว นอนขดตัวเป็นก้อนกลม หางสะบัดไปมาเบาๆ ด้วยท่าทีโคตรจะสบายใจราวกับว่า เขาเป็นเจ้าของห้องนี้เอง!ยูนะถอนหายใจพรืด ก่อนจะเท้าเอวมองมันเขม็ง“ไหนๆ ก็ต้องอยู่ด้วยกันแล้ว ฉันมีข้อแม้”แมวดำหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะกลอกตา“เมี๊ยว~ (แปล: เอาสิ ฟังอยู่นะจ๊ะ~) ”ยูนะรู้เลยว่า ไอ้แมวตัวนี้ไม่ได้ตั้งใจฟังเธอจริงๆ สักนิด!เธอเท้าสะเอว ก่อนจะเริ่มประกาศกฎข้อแรก“หนึ่ง! ห้ามมาวิ่งพล่านไปทั่วห้อง ฉันไม่อยากตื่นมาแล้วเห็นแมวปีนหัวฉันตอนกลางคืน”คีรินเลิกคิ้ว (หรือก็คือขยับหู) มองเธอแบบไม่ค่อยแคร์นัก“สอง! ห้ามข่วนเฟอร์นิเจอร์ ฉันลงทุนซื้อโซฟาใหม่มาเมื่อเดือนก่อน ถ้านายทำมันเป็นรอยนะ ฉันโยนนายออกจากห้องแน่!”แมวตัวดำสะบัดหางไปมาเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยยูนะหรี่ตาลง ก่อนจะชี้นิ้วไปที่เขา“สาม! ฉันไม่เลี้ยงฟรีนะโว้ย! อยากอยู่ที่นี่ ก็ต้องช่วยงานบ้านบ้าง!”คีรินชะงักไปทันที“เมี๊ยว!? (แปล: อะไรนะ!?)”ยูนะยิ้มหวาน แต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์“อย่าคิดว่ากลายเป็นแมวแล้วจะรอดนะจ๊ะ พรุ่งนี้นายต้องช่วยฉันล้
Magbasa pa
ตอนที่ 6 ภารกิจลับ! ทาสแมว vs วิศวะปากหมา!
เช้าวันรุ่งขึ้น…คีรินค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ และกลิ่นหอมอ่อนๆ รอบตัว…เขาขยับตัวนิดหน่อย รู้สึกว่าตัวเองยังอยู่ในที่นอนที่นุ่มสบายแปลกแฮะ… ทำไมเตียงมันรู้สึกอุ่นจัง?…เดี๋ยวนะเตียง??คีรินสะดุ้งสุดตัว ทันทีที่รู้ตัวว่าเมื่อคืนเขาหลับไปในอ้อมกอดของยูนะ!“เฮ้ย!!!”แมวดำตัวดีดิ้นพราดๆ แล้วพุ่งลงจากเตียงด้วยความเร็วที่สุดในชีวิต หางตั้งชี้โด่!ยูนะที่เพิ่งจะตื่นขึ้นมา มองเขาด้วยสีหน้ามึนๆ ก่อนจะอ้าปากหาวแล้วบิดขี้เกียจ“ทำไมต้องเสียงดังแต่เช้าวะ…”คีรินที่ตอนนี้อยู่ในร่างแมว ยืนอ้าปากพะงาบๆ มองเธอด้วยความอับอายและไม่อยากเชื่อชีวิตตัวเองเมื่อคืน… เขานอนซุกในอ้อมกอดเธอทั้งคืนเลยเหรอ!?ให้ตายเถอะ!!!ยูนะที่ยังอยู่ในสภาพงัวเงีย ไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าผู้ชายในร่างแมวตรงหน้า กำลังมีวิกฤติศีลธรรมกับตัวเองเธอลุกขึ้นบิดขี้เกียจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้เจ้าแมวตัวดำที่ยังยืนตัวแข็งอยู่“เช้าแล้วนะ นายต้องทำงานบ้านแล้วล่ะ”คีรินสะดุ้ง หูของเขากระตุกแรง ๆ ก่อนจะหันขวับไปจ้องเธอ“เมี๊ยว!?” (แปล: อะไรนะ!?)ยูนะยิ้มเจ้าเล่ห์“เมื่อวานเราตกลงกันแล้วไง ถ้านายจะอย
Magbasa pa
ตอนที่ 7 เมื่อทาสแมวต้องไปซื้อของกับแมวที่ไม่ใช่แมว!
หลังจากคีรินถูกยูนะบังคับให้ช่วยทำงานบ้านมาทั้งวัน ตั้งแต่ล้างจาน กวาดพื้น ถูพื้น ยันพับผ้า (ซึ่งเขาดันจับกางเกงในของยูนะไปแล้ว!) ในที่สุด… ภารกิจสุดโหดก็จบลงคีรินทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาทันที หมดแรงสุดๆ“โอ๊ย… เหนื่อยชิบ…” เขาพึมพำ ขณะที่ยูนะเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่“โอเค ของกินหมดแล้ว”คีรินเหลือบตาขึ้นมองเธออย่างหมดอาลัยตายอยาก“แล้ว?”ยูนะหันขวับมายิ้มหวาน—ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจสุด ๆ“เราต้องไปซื้อของเข้าห้อง”คีรินยกมือขึ้นปิดหน้า “เธอหมายถึงเธอไง…”“ผิด!” ยูนะยื่นนิ้วมาชี้หน้าเขา“นายก็ต้องไปด้วย!”“ไม่เอา!”“นายต้องไป!”“ฉันเหนื่อย!”“ไม่ไปก็อดข้าวนะ”คีรินชะงัก โอ้โห นี่เธอขู่กันแบบนี้เลยเรอะ!?เขากำลังจะอ้าปากเถียง แต่ยูนะรีบพูดดักก่อน“ถ้านายไม่ไป งั้นฉันจะซื้อแต่ของที่ฉันชอบอย่างเดียว”“เออ...ก็ดี จะได้ไม่ต้องหิ้วเยอะ”ยูนะยิ้มหวาน“อืม..ก็จริงแหละ งั้นฉันไม่ต้องซื้อนม ขนมปัง หรืออะไรที่นายกินนะ”“เฮ้ย!!!”คีรินรีบลุกพรวดขึ้นจากโซฟาแทบจะทันที นี่เธอ เล่นสกปรกอีกแล้วใช่ไหม!?“ก็นายไม่ไป ก็ไม่ต้องกิน ถูกมั้ย?” ยูนะแสยะยิ้มกอดอก เลิกคิ้วมองเขาอย่างท้าทายคีรินจ
Magbasa pa
ตอนที่ 8 ยัยนี่...ทำฉันใจเต้นได้ยังไง!?
หลังจากลากคีรินไปซื้อของเข้าห้องจนเรียบร้อย ยูนะก็ยังไม่ยอมปล่อยเขากลับง่ายๆ“โอเค ของที่ต้องการครบหมดแล้ว” เธอพูดขณะปิดท้ายรถเข็นซูเปอร์มาร์เก็ต“งั้นไปอีกที่ต่อกันเถอะ”คีรินที่กำลังจะเดินไปจ่ายเงินชะงัก ก่อนจะขมวดคิ้วหันกลับมามองเธอ“อะไรนะ? อีกที่?”ยูนะยิ้มเจ้าเล่ห์“ไปเหอะน่า~”“เดี๋ยวๆ! ฉันเหนื่อยแล้วนะเว้ย! ไหนบอกว่าจะกลับห้องไง!?"“แป๊บเดียว~ ถือซะว่าเป็นของขวัญสำหรับแมวขยันที่ช่วยทำงานบ้านละกัน” ยูนะกระตุกยิ้ม ก่อนจะลากแขนคีรินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตไปทันที“เฮ้ย! ฉันเดินเองได้!”40 นาทีต่อมา – ร้านขนมญี่ปุ่นลับๆคีรินกะพริบตาปริบๆ มองรอบๆ ตัวด้วยความแปลกใจเขาไม่เคยรู้เลยว่า กลางกรุงเทพฯ จะมีร้านขนมญี่ปุ่นที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอกเล็กๆ แบบนี้!ร้านนี้เป็นร้านไม้เก่าๆ ตกแต่งแบบญี่ปุ่นแท้ๆ เงียบสงบ และมีเพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้นยูนะเดินนำเขาเข้าไป ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง“ที่นี่คือร้านขนมโมจิที่ต้องย่างเอง” ยูนะอธิบายขณะที่พนักงานนำเตาถ่านขนาดเล็กมาวางบนโต๊ะ“เป็นร้านลับที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก แต่ขนมอร่อยมาก”คีรินเลิกคิ้ว“ทำไมฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน?”ยูนะยิ้มมุมปาก“เพราะนายไม่ใ
Magbasa pa
ตอนที่ 9 ฉันไม่ชอบเธอ...จริงๆ นะเว้ย!? (1)
หลังจากที่ยูนะลากคีรินไปซื้อชุดนักศึกษาใหม่จนสำเร็จ เธอก็พาเขากลับมาที่คอนโดทันทีที่ถึงห้อง ยูนะก็เดินไปวางของที่ซื้อมาในห้องครัว ส่วนคีรินทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง“โอ๊ย… วันนี้ทั้งวัน ฉันโดนเธอลากไปนั่นมานี่จนหมดพลังแล้ว”ยูนะเหลือบมองเขานิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ“ไม่ขอบคุณฉันหน่อยเหรอ?”“ขอบคุณ?” คีรินเลิกคิ้ว“เธอบังคับฉันมาทั้งวันแล้วจะให้ขอบคุณเธอเนี่ยนะ?”“ก็ฉันช่วยนายเลือกเสื้อใหม่ไง” ยูนะกอดอก“ถ้าไม่มีฉัน นายคงซื้อเสื้อตัวใหญ่ๆ โคร่งๆ มาใส่เหมือนคนเพิ่งตื่นนอนแน่ๆ”“หึ!” คีรินกลอกตา“ฉันแต่งตัวยังไงมันก็เรื่องของฉันปะ?”“นายควรจะเห็นใจฉันมะ? ฉันต้องทนมองนายทุกวันนะ”“เธอมันจู้จี้ชะมัด!”ยูนะหัวเราะ“บ่นมากนัก ระวังหน้าแก่นะเว้ย”คีรินมองเธออย่างหมั่นไส้ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจยอมแพ้“เออๆ ก็ได้”ยูนะไม่สนใจคีรินอีก ปล่อยให้เขานอนพังพาบอยู่บนโซฟา มือเรียวหยิบถุงของที่เพิ่งซื้อมา แล้วจัดแจงแยกเก็บของสดใส่ตู้เย็น เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะต้องจัดเรียงสิ่งของให้พอดีกับพื้นที่จำกัดส่วนคีรินนอนหมดเรี่ยวแรงบนโซฟา มือยกขึ้นเสยผมอย่างลวกๆ ดวงตาคมปรือเล็กน้อยราวกับจะเผลอหลับไปเดี๋ยวนั
Magbasa pa
ตอนที่ 10 ฉันไม่ชอบเธอ...จริงๆ นะเว้ย!? (2)
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ คีรินก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง มือหยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอไปเรื่อยๆ พยายามทำตัวสบายๆ หลังจากถูกยูนะกดขี่ให้เล่นเกมช่วยเธอล้มบอสจนปวดมือเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พร้อมกับกลุ่มไออุ่นบางๆ ที่ลอยออกมาจากด้านใน คีรินเหลือบตาขึ้นมองโดยอัตโนมัติ—ก่อนที่ร่างของยูนะจะปรากฏขึ้นตรงหน้าห้องน้ำ…แล้วเขาก็ต้อง ชะงักยูนะอยู่ในชุดนอนสบายๆ เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสีอ่อน ผมยาวของเธอเปียกหมาดๆ เส้นผมบางส่วนยังคงแนบไปกับลำคอและต้นแขนขาวๆ เธอกำลังใช้ผ้าขนหนูซับผมตัวเองอย่างลวกๆ ขณะเดินมาทางเขาเขาถึงกับอ้าปากค้าง เพราะ...…เธอไม่ได้ใส่ชั้นในนอนเฮ้ย เดี๋ยวๆๆ !!!ชุดนอนแบบนี้มันจะล่อแหลมไปแล้วนะ!!เสื้อยืดของเธออาจจะโคร่งก็จริง แต่พอเธอขยับตัวแล้ว มันก็ดู… เอ่อ…คีรินกลืนน้ำลาย เอามือเสยผมแรงๆ พยายามเคลียร์หัวตัวเองเวรเอ๊ย! อย่าคิดอะไรบ้าๆ เซ่!!เขารีบเบือนหน้ากลับไปที่หน้าจอมือถือ พยายามโฟกัสกับอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ยูนะ“นายนอนที่โซฟานะ”เสียงของเธอดังขึ้นขณะที่ยังเช็ดผมตัวเอง“ห๊ะ?” คีรินเลิกคิ้วขึ้นมองเธอ“ทำไมฉันต้องนอนโซฟาด้วย?”“ก็เตียงฉันไง” ยูนะตอบหน้าตาย“นายเป็นผู
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status