บทที่ 4

บทที่ 4

รถของไต้ฝุ่นเลี้ยวเข้ามาในมหา’ลัยอย่างเนิบช้า ก่อนจะชะลอแล้วจอดนิ่งสนิทตรงหน้าอาคารคณะของสตางค์ เขาเอี้ยวตัวโน้มผ่านเหนือร่างบางไปปลดเข็มขัดนิรภัยให้ ทำให้ใบหน้าใกล้จนลมหายใจแทบกระทบกัน

“เงียบได้ก็เงียบไป” น้ำเสียงเย็นเฉียบดังขึ้น

“เงียบแน่ค่ะ ยังไงพี่ฝุ่นก็ไม่เข้าใจตังค์อยู่ดี” เธอตอบเรียบๆ แต่แฝงด้วยแง่งอนดื้อเงียบ

“ดี ถ้าคิดว่าพูดแล้วทำให้อารมณ์พี่ดีขึ้นไม่ได้ ก็หุบปากไปซะ”

สตางค์เหลือบตามองเขาอย่างท้าทายเล็กๆ ก่อนคว้ากระเป๋าขึ้นคล้องบ่า เปิดประตูลงจากรถอย่างไม่คิดจะเถียงต่อสักคำ แต่เสียงเข้มข้างหลังรั้งไว้ก่อน

“เดี๋ยวก่อน เย็นนี้ไปหาที่สนามแข่ง พี่ไม่อยากรอ ห้ามสาย”

“เอาไว้จะพิจารณาอีกรอบนะคะ ว่าควรไปดีไหม” เธอเน้นคำอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“หึ คิดยังไงก็เรื่องของตังค์ แต่พี่ต้องเห็นตังค์ที่นั่น” น้ำเสียงเขาไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำสั่งชัดเจน “หวังว่าจะเข้าใจที่พี่พูดนะ”

สตางค์ไม่ตอบ เธอหันหลังเดินเข้าอาคารเรียนอย่างใจเย็น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายเพื่อนที่โทรเข้ามาพอดี

“รออยู่หน้าตึกแล้วกัน ส่งเลขบัญชีมาด้วย เดี๋ยวเราโอนให้”

(แกเถอะ โอเคไหมเนี่ย? เห็นหน้าพี่ไต้ฝุ่นเมื่อกี้แล้วขนหัวฉันลุกเลย)

“โอเค มันปกติแล้วล่ะ” เธอพูดเหมือนเป็นเรื่องชินชา

(อืมๆ ใกล้ถึงแล้ว แล้วเจอกัน)

เมื่อถึงหน้าลิฟต์ สตางค์ก้มมองมือถือไถหน้าจอเรื่อยเปื่อย จนสายตาสะดุดกับสตอรีของไต้ฝุ่นที่เพิ่งขึ้นสดๆ ร้อนๆ เธอไม่ได้กดเข้าไปดูตรงๆ แต่หรี่ตาอ่านผ่านประโยคที่เขาโพสต์ ทำนองว่าเย็นนี้แข่งรถ หาสาวสวยมาโบกธงให้หน่อย

มุมปากสตางค์ยกขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้มรู้ทัน รอยยิ้มที่ทั้งเย็นชาและไม่คิดจะเล่นตามเกมของเขาง่ายๆ ก่อนที่เธอจะกดปิดหน้าจอเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว

16:20 น. สนามแข่ง

ช่วงเย็นอากาศเริ่มเย็นลงเล็กน้อย ไต้ฝุ่นนั่งอยู่บนขอบกระโปรงรถแข่งคันโปรด ใบหน้าคมเคร่งขรึมปนหงุดหงิดหน่อยๆ สายตาเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออยู่เป็นระยะราวกับรออะไรบางอย่าง

“มายัง?” เขาถามเสียงเรียบ ทั้งที่ความไม่พอใจฉายชัดในแววตา พร้อมหันไปมองรุ่นน้องที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในโซนเตรียมแข่ง

“ยังครับพี่ฝุ่น ยังไม่เห็นน้องตังค์เข้ามาในสนามเลยครับ”

“อืม…” เขาตอบแผ่วๆ แต่แววตาวูบวาบขึ้นนิดหนึ่ง

ไม่นาน เสียงของซานดังขึ้นข้างหลังเหมือนตั้งใจแกล้งให้สะดุ้ง

“ไอ้ฝุ่น!”

ไต้ฝุ่นหันไปตามเสียง เห็นเพื่อนสนิทยกมือขึ้นทำท่าขอโทษล่วงหน้า

“ขอโทษที่มาช้า พอดีกูแวะไปส่งไอ้เสือก่อน”

“อ้าว ไหนมันบอกว่าจะมาดูกูแข่งไง” ไต้ฝุ่นเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ซานส่ายหน้าพร้อมทำหน้าเอือมๆ

“มันเปลี่ยนใจกะทันหัน น้องชาอยากไปเดินตลาดนัด ไอ้เสือเลยต้องรีบพาไปก่อน ทำคะแนนหน่อย เดี๋ยวเมียไม่รัก มึงก็รู้ว่าคดีมันเยอะอยู่”

ไต้ฝุ่นยกมุมปากขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทัน

“เออ เข้าใจได้”

ซานกวาดตามองรอบๆ แล้วหันกลับมามองหน้าเพื่อน

“แล้วนี่… ไม่มีสาวสวยมาให้กำลังใจมึงหน่อยเหรอ”

คำถามนั้นเหมือนจงใจแทงใจดำ ทำเอาไต้ฝุ่นนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนสีหน้าให้กลับมานิ่งเฉยดังเดิม

หลายนาทีต่อมา

เสียงเครื่องยนต์จากในลู่วอร์มอัพดังสนั่นเป็นระยะ กลิ่นน้ำมันเชื้อเพลิงลอยอวลในอากาศ ผู้คนเดินขวักไขว่ตามสไตล์สนามแข่งยามเย็น แต่สายตาไต้ฝุ่นกลับยังคงกวาดหาเพียงเงาของใครบางคนอย่างไม่รู้ตัว

จนกระทั่งรุ่นน้องคนเดิมรีบวิ่งกลับเข้ามา

“พี่ฝุ่น! เหมือนน้องตังค์จะมาแล้วครับ!”

ไต้ฝุ่นหันขวับ แววตาที่พยายามทำเป็นไม่สนใจมาตลอดกลับสว่างวาบขึ้นโดยไม่ทันซ่อน

สตางค์เดินเข้ามาทางประตูสนามด้วยก้าวเร็วๆ ผมยาวถูกรวบขึ้นลวกๆ ตามสไตล์คนรีบ แต่นั่นกลับทำให้เธอดูโดดเด่นกว่าใครในบรรดาผู้คนที่เดินผ่านไปมา เธอกระชับสายกระเป๋าและหอบหายใจเบาๆ เหมือนเพิ่งเร่งฝ่าเสียงจราจรและการจราจลของผู้ชมมาให้ทัน

ซานเป็นคนเห็นก่อนจึงเอ่ยแซวเพื่อนขำๆ

“นั่นไง กำลังใจของมึงมาแล้ว”

คำแซวนั้นทำให้ไต้ฝุ่นต้องเสมองไปทางอื่น แต่กลับควบคุมมุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยไม่ได้

สตางค์กวาดสายตาหาเขาเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะสบตาคมของไต้ฝุ่นเข้าพอดี เธอชะงักเล็กน้อยเหมือนจะลังเล ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าที่พยายามทำให้เรียบเฉยที่สุดทั้งที่หัวใจเต้นแรงกว่าเสียงเครื่องรถในสนาม

เมื่อมาหยุดตรงหน้าเขา เธอก็สูดลมหายใจลึก

“พอดีรถติดค่ะ ตังค์เลยมาช้านิดหน่อย” เธอตอบเสียงเรียบ พลางหันไปยิ้มทักทายซาน

ไต้ฝุ่นมองเธอเงียบๆ อยู่หนึ่งจังหวะ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็นแต่ฟังดูเบาลงกว่าเดิมแบบที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

“ก็ดีที่ยังจำทางมาได้ นึกว่าจะต้องไปรับซะแล้ว”

สตางค์เบือนหน้าหนีเล็กน้อย แต่ปลายหูกลับแดงจัด

“มาเองถูกค่ะ เพราะก็ไม่ได้มาครั้งนี้เป็นครั้งแรก” เธอตอบกลับทันควัน

ซานยืนมองฉากตรงหน้าแล้วแอบยิ้มมุมปาก

“โอ้โห…ตึงเกินทั้งคู่ กูยืนยังรู้สึกไฟฟ้าสถิตเลย”

ไต้ฝุ่นยืนพิงกระโปรงรถ แขนทั้งสองข้างกอดอกไว้หลวมๆ สีหน้านิ่งสนิทจนอ่านไม่ออกว่าเขาดีใจที่เธอมาหรือแค่หงุดหงิดที่เธอมาช้า

สตางค์เองก็ไม่ยอมแพ้ เธอปรับสีหน้าให้เรียบที่สุดก่อนจะเอียงคอถามเสียงเบา

“มีอะไรไม่พอใจหรือเปล่าคะ”

“เปล่า” เขาตอบทันที น้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับปิดประตูใส่หน้าเธอ “แค่คิดว่าถ้าไม่มาก็จะได้ไม่ต้องรอ”

คำพูดนั้นทำเอาสตางค์ชะงักไปนิดเดียว แต่เธอรีบปรับสีหน้าให้แข็งขึ้นทันที

“ไม่ต้องรอแต่แรกก็ได้ค่ะ ตังค์ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะมา และไม่ได้ขอให้พี่ฝุ่นรอ”

ซานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับเบิกตา สองคนนี้นัดกันมาทะเลาะกันใช่ไหม?

ไต้ฝุ่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เหมือนคำพูดของเธอไม่สะทกสะท้านเขาแม้แต่น้อย

“ก็ดี จะได้รู้ว่าครั้งหน้าไม่ต้องชวนแล้ว”

สตางค์ยกคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเรียบกริบ

“ไม่ต้องชวนก็ได้ค่ะ ตังค์ก็ไม่ได้อยากมาอยู่แล้ว”

ความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่หนาแน่นจนเหมือนอากาศรอบตัวหยุดนิ่ง ซานถึงกับแอบถอยออกมาเงียบๆ ให้มีพื้นที่ดรามากันเอง แต่ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็โน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย ใกล้พอให้สตางค์ต้องกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว แววตาคมวาบคล้ายกำลังท้าทาย

“งั้นเดิมพันกันหน่อยไหมล่ะ”

สตางค์ขมวดคิ้ว

“เดิมพันอะไร”

ไต้ฝุ่นยกยิ้มมุมปากแบบเจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เขาเคยยิ้มใส่เธอ

“ถ้าพี่แข่งชนะรอบนี้… ตังค์ต้องยอมไปกับพี่หนึ่งที่ ไม่ปฏิเสธ ไม่บ่น ไม่เถียง”

สตางค์ตอบทันทีโดยไม่หลบตา

“แล้วถ้าพี่แพ้ล่ะ”

“ถ้าแพ้…” เขาไล่สายตามองเธอช้าๆ ราวกับพิจารณาคู่ต่อสู้ “ตังค์อยากให้พี่ทำอะไร ก็ว่ามา”

ซานยืนอ้าปากค้าง ไอ้นี่มันบ้าหรือโคตรมั่นใจวะเนี่ย?

แต่สตางค์กลับยืนตัวตรง ตอบกลับด้วยเสียงเย็นพอๆ กับเขา

“งั้นก็แข่งให้ชนะให้ได้แล้วกัน… พี่ฝุ่น”

ไต้ฝุ่นยกมุมปากขึ้นอีกครั้ง ล็อกสายตากับเธอราวกับมีไฟลุกอยู่ข้างใน

“จำคำพูดตัวเองไว้ด้วยล่ะ สตางค์”