ตอนที่ 4 ข้อเสนอ

"ครับมัม"

'ลีโอมัมได้ข่าวมาว่าคุณจักรไม่สบายอาการหนัก ตอนนี้อยู่ในโรงพยาบาลเราหรือเปล่าลูก'

"เปล่าครับมัม"

'ตายจริง แล้วแบบนี้หนูลลินจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้'

ปึก!!

"ไอ้ลีโอคืนนี้มึง..."

เสียงทุ้มชะงักลงหลังได้รับสายตาคมเข้มตวัดขึ้นมองนิ่งๆ แม็กซ์เวลล์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นการยอมแพ้ และนั่งลงเงียบๆ ในขณะที่เพื่อนคุยโทรศัพท์กับปลายสายอยู่

ร่างสูงล้มตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้องทำงานกว้าง ยกขาขึ้นไขว่ห้างเอนหลังพิงพนักพิงวางพาดท่อนแขนแกร่งบนพนักโซฟากระดิกเท้ารอ

"มัมครับผมมีเมียแล้ว"

'เจ้าลูกบ้า! มัมแค่จะให้แกทำเรื่องย้ายคุณจักรมาอยู่โรงพยาบาลเรา ไม่ได้ให้แกไปดูแลหนูลลินเสียหน่อย อีกอย่างอยู่ใกล้ตัวจะทำอะไรก็สะดวกมัมเห็นหนูลลินเป็นลูกสาวคนหนึ่งของมัม ไม่ได้คิดอะไรแบบที่แกพูดมา'

"โอเคครับผมจะจัดการให้มัมเอง" เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังออกมาจากร่างสูงเจ้าของห้องดึงความสนใจของมาเฟียหนุ่มบนโซฟากลางห้องให้หันกลับมามอง

ลีโอดันตัวลุกขึ้นยืน ล้วงมือเข้าในกระเป๋ากางเกง ใช่ว่าเขาจะใจไม้ไส้ระกำเห็นคนล้มแล้วไม่ช่วย ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องบริษัทที่กำลังจะล้มละลายในไม่ช้า แต่หากว่าฝ่ายนั้นไม่ขอความช่วยเหลือมาเขาหรือจะยื่นมือเข้าหากลัวจะถูกครหาว่าสอดไม่เข้าเรื่องเสียอีก 

และข้อนี้นาตาลีแม่ของเขาเองก็รับรู้ดีถึงได้เงียบมานานได้ขนาดนี้ รอคอยว่าเด็กสาวจะมาขอความช่วยเหลือเมื่อไหร่เท่านั้นเอง

"ส่วนเรื่องบริษัทผมคงจะทำอะไรไม่ได้หากว่าเธอไม่ขอความช่วยเหลือมา มัมเข้าใจใช่ไหมครับ"

'เรื่องนั้นมัมรู้ เฮ้อ... หนูลลินนี่ก็ใจแข็งใช่เล่นเลยทำไมถึงไม่เอ่ยปากอะไรออกมาสักทีนะ'

"...."

'เอาเป็นว่าแกทำเรื่องของคุณจักรก่อน ส่วนเรื่องบริษัทมัมจะไม่เอ่ยให้หนูลลินรู้ว่ามัมรู้เรื่องแล้ว คงทำได้แค่รอต่อไป'

ลีโอคุยกับคนเป็นแม่อีกสองสามประโยคก็กดวางสาย ไม่ได้ติดใจหากว่าเพื่อนสนิทหรือลูกน้องจะอยู่ในห้องนี้ด้วยเพราะทุกคนรู้จักลลินดี ด้วยเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก

ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มCEO เดินมาหย่อนตัวลงบนโซฟาเดี่ยวอีกตัว ยกขาขึ้นไขว่ห้างเหล่ตามองเพื่อนที่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ แต่กลับไม่เผยความคิดนั้นออกมาทางสายตาหรือสีหน้าเลยสักนิด

แม็กซ์เวลล์ไม่ต่างจากตัวเขามากนัก มีเพียงความปากร้ายชอบกวนประสาทที่เขาไม่มี แต่ความเงียบขรึมเวลาจริงจังแววตาคมเข้มดุดันเวลาไม่สบอารมณ์รวมถึงความโหดเหี้ยม แทบจะไม่ต่างจากเขาเลยสักนิด

"ของล็อตล่าสุดเรียบร้อยดีไหม"

"ถึงมือกูไม่มีคำว่าไม่เรียบร้อย"

"แล้วมึงมาหากูทำไม" มือหนาคว้ามวนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ในขณะที่ดวงตาคมเบือนจ้องมองเพื่อนนิ่งๆ

"กูจะถามว่าคืนนี้มึงไปคลับกูหรือเปล่า แต่ดูแล้วมึงคงจะยุ่งใช่เล่น"

"....."

"หึ! งั้นกูกลับล่ะ กูรอไอ้คาร์ได้หรือหากเหงาเกินไปก็แค่หาอะไรสนุกๆ ทำ แก้เหงาไป"

"ประชดเก่ง"

"...."

แม็กซ์เวลล์แสยะยิ้มมุมปากบิดขึ้นสูงแววตาลุ่มลึก นึกแผนการสนุกๆ ออกและดูเหมือนครั้งนี้เขาจะเป็นผู้อยู่เหนือกว่าอีกฝ่ายมาก

รอยยิ้มร้ายบนใบหน้าคมคายหล่อเหลาไม่ได้ทำให้เกิดความสงสัยกับคนตรงข้ามเลยสักนิด แต่ท่าทีของเขากลับถูกอีกคนมองนิ่งๆ ตามฉบับของคนเย็นชาพูดน้อย และเก็บรายละเอียดความสนุกตามที่พูดออกมาว่าเป็นในรูปแบบใด

.

.

มหาลัยK

ร่างเล็กของลลินนั่งเหม่อคิดไม่ตกกับสิ่งที่เผชิญอยู่ ใบหน้าสวยบ่งบอกถึงความหนักใจอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวสวยลูบไล้ขอบโทรศัพท์เบาๆ หัวคิ้วเรียวสวยขมวดเล็กน้อยในขณะที่ฟันคมขบกัดสันในปากไว้แน่น

"ไฮเพื่อนสาว" เสียงทักทายคุ้นเคยดึงสติล่องลอยให้กลับเข้าร่องเข้ารอยอีกครั้ง ดวงตากลมโตหรี่ลงพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อปรับอารมณ์

"เหม่ออะไรเนี่ยอย่าบอกนะว่ากำลังคิดถึงนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงนริศที่เพิ่งไปดูตัวมาอ่ะ"

"เปล่าซะหน่อยแกก็พูดไป"

"แกจะเขินทำไม ไหนเล่ามาซิว่าเป็นไงบ้าง หล่อเหมือนในรูปไหมแล้วนิสัยเป็นไงบ้าง"

"ดารัน... "

"ลลินเล่ามาให้เพื่อนฟังเลยนะ เจอคนหล่อแล้วอุบเก็บไว้เงียบคนเดียว เร็วๆ"

แรงเร่งเร้าทำให้เกิดรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน ลลินยอมเล่าถึงคู่ดูตัวที่เพิ่งไปพบมา แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดอะไรมากนักและทุกครั้งก็เช่นกัน

ดารันรู้เพิ่งว่าเพื่อนเธอไปดูตัวบ่อยมากเท่านั้นแต่ไม่ได้รู้ล้วงลึกถึงขั้นว่าทางผู้ใหญ่เป็นคนจัดการเองทั้งหมด มันไม่ได้เกิดจากความเต็มใจของเพื่อนเลยสักนิด รวมถึงเรื่องทางบ้านของเพื่อนด้วย

"ว้า!! ชักอยากเห็นหน้าพี่นริศของแกแล้วสิ คนนี้จริงจังใช่ไหมไม่ใช่ว่าสองเดือนจะเปลี่ยนอีกนะ"

"อือ... รอดูไปก่อนแต่พี่เขาก็นิสัยดีนะ"

"ถ้าแกคบกับพี่เขาก็ดีนะ รวย หล่อ แถมยังเป็นสุภาพบุรุษมากๆ ด้วย คนอะไรจะเพอร์เฟคขนาดนี้" ฝ่ามือบางทั้งสองข้างประสานกันทำหน้าเพ้อฝันจนคนมองอดที่จะยิ้มขำไม่ได้

ทั้งสองนั่งคุยกันอีกสักพักดารันก็แยกไปเรียนในขณะที่ลลินก็เดินมาขึ้นรถเพื่อจะกลับไปยังโรงพยาบาล วันนี้เธอมีเรียนเช้าส่วนเพื่อนสนิทมีเรียนบ่าย ทั้งสองจึงมีเวลาไม่ค่อยตรงกันมากนักจึงมักจะนัดเจอกันก่อนอีกฝ่ายจะกลับอยู่เสมอ

หรือบางทีหากมีเรียนชนกันวันนั้นก็ไม่ได้เจอกันเลยก็มี

เท้าเล็กหยุดชะงักลงเมื่อเดินมาเกือบถึงรถของตัวเองที่จอดอยู่ในลานจอด สายตาก็หันมองไปเจอกับร่างสูงของบรู๊คมือซ้ายคนสนิทของคนที่เธอไม่อยากเจอหน้า... 

ร่างสูงกำยำของบอดี้การ์ดฝีมือดีเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กด้วยใบหน้ายิ้มอบอุ่น ทำให้คนตัวเล็กจำต้องยิ้มส่งกลับไปให้เขา

"สวัสดีค่ะมีธุระแถวนี้เหรอคะ"

"เปล่าครับผมมารอคุณ"

"รอลินเหรอคะ รอทำไมคะ"

"นายอยากเจอคุณครับ" 

สิ้นเสียงทุ้มรอยยิ้มบนใบหน้าสวยก็ชะงักลง ความสงสัยในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบ ลลินเดินเข้ามายืนเผชิญหน้ากับร่างสูงของบอดี้การ์ดร่างยักษ์เงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยความประสงค์ชัดเจนออกไป

"ลินไม่จำเป็นต้องเจอกับเจ้านายพี่อีกบอกให้เขาเลิกตามวอแวลินสักที เรื่องของเราจบแล้ว"

"ครับ นายฝากมาบอกว่ามีข้อเสนอจะยื่นให้เกี่ยวกับ... เรื่องบริษัทคุณพ่อคุณ"

"...."

"นายรู้ครับว่าคุณต้องปฏิเสธจะไปเจอนายแน่ นายให้เวลาคุณสามวันเพื่อคิดให้ดีว่าจะรับข้อเสนอของนายหรือจะรอวันล้มละลาย"

"...."

"นี่นามบัตรผมครับภายในสามวันผมหวังว่าจะได้พบคุณอีก"

ดวงตากลมเหลือบลงมองนามบัตรในมือหนาที่ส่งมาให้ ยังไม่ได้ยื่นมือออกไปรับเลยสักทีเดียว ยังคงมีความสับสนและความรู้สึกหลากหลายในแววตาและใบหน้าที่พยายามจะทำให้นิ่งนั้น

ลลินยื่นมือขึ้นรับบัตรในมือหนาไว้ทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อย หมุนตัวเดินกลับไปยังรถยุโรปสีดำขับออกไปเหลือเพียงคนตัวเล็กที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ในช่วงเวลาที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดรอบด้านแต่กลับมีแสงพรายระยิบเล็กน้อยรออยู่ด้านหน้า รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นจุดเล็กๆ ที่จะนำพาไปสู่ความวุ่นวายและความเจ็บปวดในภายภาคหน้า แต่เธอก็ยังเลือกที่จะก้าวเดินเข้าไปหา

"นายให้เวลาคุณสามวันเพื่อคิดให้ดีว่าจะรับข้อเสนอของนายหรือจะรอวันล้มละลาย"

คำพูดเสียดแทงใจทำให้ต้องครุ่นคิดอีกครั้ง แม้จะไม่อยากเจอหน้าเขาอีก แม้จะไม่อยาก... เดินเข้าไปหาเขาอีก แต่เหมือนโชคชะตาก็ยังคงทำให้เธอต้องเจอเขาอีกคนจนได้ หรือบางทีอาจจะไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่เป็นเพราะ... ความตั้งใจของใครคนนั้นต่างหาก