ตอนที่ 5 ดูถูก

ลลินนั่งเหม่อมองนามบัตรของบรู๊คอยู่ภายในคอนโดส่วนตัว ดวงตากลมโตมีความสับสนวุ่นวายอย่างเห็นได้ชัด มือเล็กกำชายกางเกงขาสั้นแน่นในขณะที่ริมฝีปากอวบอิ่มถูกขบกัดจนห้อเลือด

"หรือจะรับข้อเสนอของเขาดี... แต่มันจะอันตรายต่อหัวใจตัวเองนะลลินเธอจะรับได้เหรอ"

เสียงถกเถียงกันในใจดังขึ้นเป็นระลอกมาได้สามวันแล้ว และอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถือสิ้นสุดเวลาของข้อเสนอที่มาเฟียหนุ่มยื่นเข้ามาให้แล้ว

ร่างบางล้มลงนอนราบไปกับโซฟาเอี้ยวหน้ากลับมามองนามบัตรสีดำเลี่ยมทองบนโต๊ะแล้วพ่นลมหายใจออกหนักๆ 

อีกด้านหนึ่ง

ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มในชุดสูทสากลสีดำสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังยืนล้วงมือเข้าในกระเป๋ากางเกงมองออกไปนอกกระจกใสชั้นสูงสุดของตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองใหญ่ ดวงตาคมมองเส้นสีทองบนขอบฟ้านิ่งด้วยความใจเย็นใบหน้าไร้ความรู้สึก

"สินค้าที่จะข้ามไปยังสิงคโปร์พร้อมออกเวลาสี่ทุ่มครึ่งครับ"

"....."

"เออ.. นายครับนี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วแต่คุณลลินยังไม่โทรมา..."

"ใจเย็นยังเหลือเวลาอีกหกชั่วโมงให้เธอคิด"

"ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยังจะตามวอแวเธออยู่ทั้งที่เรื่อง...."

"...." แม็กซ์เวลล์ปรายหางตามองกลับมายังลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง ทำให้เสียงที่กำลังจะเอ่ยออกมาเงียบลง ความสงสัยบนใบหน้าคมสันก้มลงเล็กน้อย

"ผู้หญิงหลงอำนาจเงินทองย่อมอยู่ไม่ได้หากว่าขาดสิ่งของเหล่านั้น และผู้หญิงคนนั้นก็ต้องยอมรับข้อเสนอที่ฉันยื่นให้อย่างขัดไม่ได้"

"...."

"มันไม่ใช่เพราะใจยังรู้สึก แต่เพื่อความสะใจและเพื่อสนองความเกลียดในใจต่างหาก"

บรู๊คเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างกำยำของเจ้านายหนุ่ม รับรู้ได้ถึงความรู้สึกเกลียดชังในน้ำเสียงที่เปล่งออกมารวมถึงความรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ที่เคยได้รับจากผู้หญิงคนหนึ่ง

แม้จะอยู่ท่ามกลางความเพอร์เฟคเพียบพร้อมทุกอย่างแต่ไม่มีใครที่จะสมบูรณ์แบบเต็มร้อยได้ทุกคน รวมถึงมาเฟียหนุ่มผู้มากล้นด้วยอำนาจเงินทองแต่ครั้งหนึ่งกลับเกือบเสียผู้เสียคนเพียงเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง คนที่เป็นรักแรกและกำลังเป็นคนที่เกลียดชังที่สุดในตอนนี้

"ไอ้นิคส่งข่าวมาหรือยัง"

"ครับ ความเสียหายทั้งหมดแม้จะเพียงเล็กน้อยแต่ก็สามารถดึงความสนใจของนักพนันให้ลังเลที่จะไว้ใจเราต่อไปหรือไม่ ส่วนคลับในฟินแลนด์จัดการเรียบร้อยแล้วครับ"

"มันเป็นพวกไหน"

"พวกเรนเดลครับ"

สิ้นเสียงรายงานความเคลื่อนไหวของความเสียหายของกาสิโนและคลับหลายแห่งในอิตาลีและฟินแลนด์ ดวงตาคมเข้มก็หรี่ลงเป็นเยือกเย็นขึ้นมา สันกรามหนากัดแน่นจนนูนเด่นเป็นสันเอ่ยเสียงลอดไรฟันเสียงต่ำ

"ไอ้เรนเดลมันจะกัดอะไรกูนักหนา เห็นกูเงียบแล้วได้ใจเหิมเกริมใหญ่"

"...."

"สั่งคนของเราเล่นงานมันกลับ"

"ครับ"

"เดี๋ยว... ถล่มบ่อนใหญ่มันในลาสเวกัสอย่าให้เหลือซาก"

"ครับ"

สิ้นเสียงสั่งการร่างสูงกำยำของมือซ้ายก็หมุนตัวเดินกลับไปทำงานตามที่ได้รับมอบหมายทันที มีเพียงเจ้าของร่างสูงในชุดสูทดูดีที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่ใบหน้าคมคายดูนิ่งเรียบมากกว่าเคย 

จับจ้องมองออกไปด้านนอกราวกับสามารถมองเห็นความพังพินาศของศัตรูไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่สมัยเรียนได้ แม้ครั้งหนึ่งทั้งสองจะเคยเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากก็ตาม แต่เพราะความเข้าใจผิดในครั้งเดียวกลับทำให้ความผูกพันแตกหักเหลือเพียงความแค้นเคืองในใจโดยที่ไม่มีใครยอมลดทิฐิเข้าหาอีกคนก่อน

ครืน~ครืน

เสียงเรียกเข้าดึงความสนใจจากร่างสูงของมาเฟียหนุ่มเพียงนิดให้ปรายตามองเครื่องมือสื่อสารบนโต๊ะใกล้มือ มือหนาเอื้อมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับโดยทำเพียงมองผ่านรายชื่อของปลายสายก็รู้ว่าเป็นสายจากลูกน้องคนสนิทอีกคน

"สองทุ่มต้องมาอยู่ในห้องกู"

มุมปากหนาเหยียดยิ้มเย้ยหยันกดตัดสายลูกน้องหลังจากได้รับรายงานถึงความสำเร็จอีกข้อหนึ่งที่เพิ่งได้รับ ดวงตาคมแพรวพราวด้วยความสมใจรอดูความสนุกที่กำลังจะเริ่มขึ้นเร็วๆ นี้

หนึ่งทุ่มสี่สิบนาที

ร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตปาดไหล่กับกางเกงยีนส์ขาสั้นเดินเข้ามายังบริเวณคอนโดหรูขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ลลินแหงนใบหน้าขึ้นมองตึกสูงที่พักหรูกว่าสามสิบชั้นแล้วกัดริมฝีปากแน่นใจเต้นถี่รัว 

เธอเตรียมใจมารับฟังถ้อยคำดูถูกจากผู้ชายที่ยื่นข้อเสนอมาให้แล้ว แม้จะยังไม่พร้อมเหมือนต้องการเวลาอีกสักหน่อยแต่สำหรับบริษัทและครอบครัวเธอแล้ว มันไม่สามารถรอได้อีก

"ยังไงเสียก็ต้องเจอกันอีกอยู่ดีขอแค่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายก็พอลลิน สู้ๆ"

เปล่งเสียงให้กำลังใจตัวเองพร้อมกับสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด แล้วเดินเข้ามาด้านในตัวตึกใหญ่กวาดสายตามองหาเจ้าของนามบัตรที่เธอโทรเข้ามาเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว

บรู๊คเดินเข้ามาหาเด็กสาวด้วยใบหน้านิ่งพาเธอขึ้นลิฟต์ส่วนตัวสำหรับมาเฟียหนุ่มโดยการแตะคีย์การ์ดชั้นที่พักเพื่อจะขึ้นไปยังจุดหมาย วันนี้เขาเงียบขรึมมากจนคนตัวเล็กเองก็รู้สึกอึดอัดตาม แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"เชิญครับนายรออยู่"

เสียงนิ่งพูดกับร่างบางในตอนที่พาเดินมาส่งถึงหน้าห้องพักหรู ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากหน้าห้องมีเพียงชายชุดดำอีกสองคนที่ยืนรักษาความปลอดภัยให้เจ้านายหนุ่มอยู่ประจำจุด

ลลินยืนเรียกความมั่นใจให้กลับมาอยู่ครู่หนึ่งก็เปิดเข้ามายังด้านในห้องโดยไม่ได้เคาะขออนุญาตแต่อย่างใด

ดวงตากลมโตกวาดสายตามองหาร่างสูงของเจ้าของห้องแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของเขาเลยด้วยซ้ำ เหลือบตาขึ้นมองนาฬิกาดิจิตอลบนผนังพบว่าเป็นเวลาสองทุ่มหนึ่งนาทีก็รู้สึกเบาใจลง ผ่อนลมหายใจออกทางริมฝีปาก

"ไปอาบน้ำ"

"อ๊ะ!" เสียงทุ้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจสุดตัว รีบหมุนตัวหันกลับไปมองยังต้นเสียงก็เห็นร่างสูงของมาเฟียหนุ่มยืนพิงขอบประตูจ้องมองมานิ่งๆ

ร่างสูงมีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวตัวใหญ่สวมไว้ลวกๆ เท่านั้น ผมดกสีน้ำตาลทองมีหยดน้ำเกาะหยดลงมาบนลำคอหนาและลาดไหล่กว้างรวมถึงแผงอกเปลือยที่เปิดออกวับแวมให้เห็นเล็กน้อย

"เธอคงไม่ได้โง่ถึงขนาดไม่รู้ว่าข้อเสนอที่ฉันพูดถึงเป็นแบบไหนนะ"

"ค่ะลินรู้"

"รู้ก็ดี ไปอาบน้ำฉันชอบของสะอาดๆ"

"...." กัดฟันแน่นด้วยความโกรธ มือบางกำแน่นแต่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากตวัดตาจ้องมองด้วยความไม่พอใจ

ลลินข่มใจให้นิ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ ปลดสายกระเป๋าสะพายวางลงบนโต๊ะล้อมด้วยโซฟาใหญ่ ก่อนจะเดินเข้ามายังห้องนอนที่เปิดโล่งเชื่อมกับโซนรับแขก แต่เดินยังไม่ทันถึงหน้าห้องน้ำเสียงทุ้มนิ่งของมาเฟียหนุ่มก็ทำให้ต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง 

"อาบเสร็จแล้วออกมาคุยเรื่องค่าตัวของเธอรวมถึงกฎของฉันด้วย"

"....ค่ะ!"

ปึก!!!