ตอนที่ 3 กดดัน

ครืน~ครืน

เสียงเรียกเข้าดึงความสนใจจากคนตัวเล็กให้ก้มลงมองเครื่องมือสื่อสารบนโต๊ะในขณะที่พนักงานกำลังเช็กบิลค่าอาหารกับชายหนุ่มตรงข้าม 

ดวงตากลมเหลือบกลับขึ้นมองคนตัวสูงตรงข้ามเล็กน้อย เธอกำลังลังเลว่าจะกดรับสายต่อหน้าเขาดีหรือรอให้พ้นจากสายตาเขาไปก่อนดีจนสายตัดไปแล้วดังขึ้นมาอีกครั้งในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

"รับก่อนก็ได้ครับ เผื่อเขามีเรื่องด่วน"

"งั้นลินขอรับโทรศัพท์สักครู่นะคะ"

"ครับ"

ลลินยิ้มเล็กน้อยหยัดกายลุกขึ้นยืนเดินมายังมุมหนึ่งของห้องอาหาร แล้วกดรับสายซึ่งเป็นสายจากทางบ้านเดาได้ว่าคงจะเป็นแม่บ้านที่โทรเข้ามา

"ฮัลโหลค่ะ"

'คุณลินคะคุณจักรแย่แล้วค่ะ'

"มะ.. มีอะไรหรือคะคุณพ่อเป็นอะไร"

'คุณจักรเกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลันค่ะ ตอนนี้กำลังถูกส่งไปโรงพยาบาลจะทำยังไงดีคะ คุณพริมก็สติแตกนั่งร้องไห้ไม่หยุดมาเป็นชั่วโมงแล้วค่ะ'

"...."

'คุณลิน! คุณลินยังอยู่หรือเปล่าคะ'

"เอ่อ... คะ..ค่ะ พี่อุ้มใจเย็นๆ นะคะแล้วบอกลินมาว่าตอนนี้คุณพ่ออยู่โรงพยาบาลไหน เดี๋ยวลินจะไปหาท่านเองค่ะ"

'ได้ค่ะๆ ...'

ดวงตากลมวูบไหวสั่นระริกพยายามตั้งสติให้มั่นในขณะที่เด็กในบ้านบอกสถานที่ที่ส่งตัวผู้ให้กำเนิดไปรักษาตัว แรงบีบรัดหัวใจดวงเล็กทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจช้าลง มือบางเย็นเฉียบเหมือนถูกแช่อยู่ในอุณหภูมิติดลบนานกว่าครึ่งชั่วโมงจนเกิดอาการแข็งตัวเย็นเฉียบ

ลลินพยายามปั้นหน้ายิ้มทำตัวปกติราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเอ่ยลาขอแยกตัวจากนริศอ้างติดธุระด่วนเนื่องด้วยไม่อยากให้คนนอกมารับรู้เรื่องภายในบ้าน โดยชายหนุ่มเองก็รับรู้เข้าใจเธอ

.

.

รถมินิคูเปอร์คันเล็กวิ่งเข้ามาจอดเทียบลานจอดภายในโรงพยาบาลเอกชนใกล้บ้านแห่งหนึ่ง ใบหน้าสวยซีดเผือดกึ่งเดินกึ่งวิ่งสวนทางกับบุคลากรของโรงพยาบาลรวมถึงคนไข้มายังห้องฉุกเฉินที่คาดว่าพ่อเธอน่าจะอยู่

มองเห็นร่างท้วมของอัจฉรากำลังยืนชะเง้อมองเข้าไปด้านในห้องฉุกเฉินกุมมือกันแน่น ท่านยังคงสวมชุดนอนโดยมีเสื้อคลุมสวมทับไว้ด้านนอกอีกหนึ่งตัว 

"คุณคะ"

"ลลิน! คุณพ่อเธอเกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลันตอนนี้เป็นยังไงบ้างยังไม่รู้เลย เขาเข้าไปด้านในนานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่ออกมาเลยจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ป่านนี้แล้วยังไม่ออกมาอีก"

"ใจเย็นๆ นะคะคุณพ่อต้องไม่เป็นอะไรค่ะ มานั่งก่อนนะคะ"

เสียงหวานสั่นเล็กน้อยเอ่ยปลอบคนที่กำลังอยู่ในอาการตกใจสติไม่คงที่ แม้เวลาปกติเธอกับภรรยาใหม่ของพ่อจะไม่ค่อยได้พูดคุยกันมากนักแต่ในเวลาแบบนี้เธอก็ต้องแข็งใจไว้และคอยจูนใจให้คนที่กำลังอ่อนแอกว่าอย่าตื่นตัวไปก่อนไข้ ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นทั้งที่ในใจรู้สึกไม่ต่างกันกับคนตรงหน้าเลยสักนิด

นั่งรอไม่นานหมอก็เดินออกมาแจ้งอาการคร่าวๆ ให้ได้รับรู้รวมถึงว่าจำต้องได้รับการผ่าตัดโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และการผ่าตัดก็ได้เกิดขึ้นในคืนเดียวกันในขณะที่คนตัวเล็กนั่งเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอดเวลา 

เธอให้คนที่ได้ชื่อว่าแม่อีกคนกลับบ้านไปก่อนเพราะร่างกายท่านก็สำคัญไม่แพ้กัน กว่าจะหาเหตุผลต่างๆ ให้ท่านยอมกลับไปก็ใช่เล่นเหมือนกัน เพราะความห่วงใยที่ท่านมีต่อพ่อเธอนั้นไม่น้อยไปกว่าเธอเลยด้วยซ้ำ

"การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีครับ เดี๋ยวให้คนไข้พักฟื้นในห้องดูอาการก่อนแล้วค่อยย้ายไปห้องพักฟื้นนะครับ"

"ค่ะ ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ"

เสียงหวานกล่าวขอบคุณคุณหมอวัยกลางคนท่าทางใจดีด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกหลังจากได้รู้อาการของบุพการีว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว ถึงจะยังต้องเฝ้าระวังอยู่แต่ก็เบาใจลงไปมาก

ลลินล้มตัวลงนั่งตามเดิมมองเข้าไปในห้องผ่าตัดที่ได้ถูกส่งตัวย้ายมาจากห้องฉุกเฉินเมื่อสองสามชั่วโมงก่อน ดวงตากลมคลอด้วยหยาดน้ำตาแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

"อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะคะลินจะช่วยคุณพ่อเอง~"

เสียงหวานสั่นขึ้นจมูก ขอบตาแดงก่ำรวมถึงปลายจมูกที่แดงเรื่อเช่นกัน มือบางยกขึ้นปัดน้ำตาออกจากใบหน้าเลื่อนสายตามองนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังเห็นว่าเริ่มเข้าสู่วันใหม่แล้วจึงดันตัวลุกขึ้นเพื่อกลับคอนโดที่พัก เพื่อจะกลับมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น

.

.

'พี่ได้ยินว่ามีจดหมายจากธนาคารส่งมาที่บ้านเมื่อวานนี้ค่ะ หลังจากคุณจักรเข้าไปในห้องทำงานได้ไม่ถึงชั่วโมงคุณอัจก็ให้โทรเรียกรถโรงพยาบาล พี่คิดว่าคงจะเป็นเพราะจดหมายนั้นแน่ๆ เลยค่ะ'

เสียงรายงานต้นเหตุของเรื่องที่ทำให้พ่อเธอต้องมีอาการแบบนี้ถูกถ่ายทอดมาจากเด็กในบ้านเมื่อเช้านี้ แต่เธอเชื่อว่าเรื่องมันคงไม่ได้มีแค่จดหมายฉบับนั้นเรื่องเดียวแน่

ลลินถอนหายใจเบาๆ ออกทางริมฝีปากอวบอิ่ม ร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นที่ทางโรงพยาบาลพาพ่อเธอเข้ามาก่อนหน้านี้หลังจากอาการท่านคงที่แล้ว

ดวงตากลมโตมองร่างท้วมของภรรยาใหม่พ่อที่นั่งอยู่ในห้องอยู่ก่อนแล้ว ชะงักมือที่จับลูกบิดประตูเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับเป็นปกติแล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาด้านใน

"เมื่อวานมีจดหมายจากธนาคารส่งมาที่บ้าน"

"ค่ะ ลินรู้แล้วพี่อุ้มบอกแล้วค่ะ มัน.... มีเรื่องอื่นอีกใช่ไหมคะ"

"อืม... หุ้นบริษัทลดลงไปมากกว่าเดือนที่แล้วถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ผู้ถือหุ้นรวมถึงบอร์ดบริหารต่างถอนตัวออกไปกว่าครึ่งแล้วเรื่องนี้เป็นเรื่องหลักที่ทำให้พ่อเธออาการทรุด เพราะเครียดหนัก"

"....."

"เรากำลังจะล้มละลายและนั่น... เป็นเรื่องที่พ่อเธอยอมรับไม่ได้"

"....."

"เธอคงจะมองว่าฉันเห็นแก่ตัว บังคับให้เธอไปดูตัวกับคนรวยๆ ไม่เว้นแต่ละวันเหมือนเอาเธอไปเร่ขาย แต่เธอรู้ไหมที่ฉันทำไปเพราะต้องการช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อเธอ จะให้ยัยพริมไปรายนั้นก็ยังเด็กยังเรียนไม่จบมัธยมเลยด้วยซ้ำ ฉันฮึก... ทำได้แค่นี้จริงๆ"

เสียงสะอื้นพร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา แต่เหมือนเจ้าตัวยังคงพยายามกลั้นเสียงไว้รีบปัดมันออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงพูดหยุดลงในชั่วขณะความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องแทน ได้ยินเพียงเสียงสะอื้นดังขึ้นเบาๆ จากคนที่ได้ชื่อว่าแม่อีกคนเท่านั้น

ลลินเดินเข้ามาใกล้ร่างท้วมที่นั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงพักฟื้น ย่อตัวลงนั่งทับส้นเท้ายื่นมือออกไปจับมืออวบไว้พร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าให้กับท่านเป็นการปลอบใจ

"ลินเข้าใจคุณค่ะ และรู้ว่าคุณก็ทำเพื่อคุณพ่อไม่ต่างจากลิน"

อัจฉราพยักหน้าน้ำตารินไหลลงอาบแก้ม เลื่อนมือขึ้นมาจับมือเล็กของลูกสาวติดสามี ใบหน้าแดงก่ำจ้องมองคนตัวเล็กด้านหน้า

เวลานี้สิ่งที่สามารถทำได้คือปลอบขวัญเป็นกำลังใจให้กันและกัน ไม่ใช่เวลาที่จะมาโทษว่าใครผิดใครถูก

ความกดดันทำให้คนตัวเล็กต้องคิดหาหนทางเพื่อจะพยุงครอบครัวและบริษัทต่อไปให้ได้ในขณะที่พ่อเธอยังคงนอนไม่ได้สติอยู่แบบนี้

"เรา... ต้องใช้เงินเท่าไหร่คะในการจะช่วยพยุงบริษัทต่อไปได้"

"หึ! นั่นมันหลักล้านเลยนะ ตอนนี้จะเอาที่ไหนมาได้ล่ะฝั่งคุณนเรศยังไม่รู้ว่าพอใจมากน้อยแค่ไหนกับการดูตัวของเธอไม่รู้ว่าคุณนริศถูกใจเธอหรือเปล่า นี่มันเพิ่งผ่านไปวันเดียวเองจะไปเร่งเร้าก็กลัวจะเสียมารยาทเกินไป นอกจากรอวันล้มละลายแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ"

"ลินจะหาทางเองค่ะต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่มีเพื่อพยุงบริษัทต่อไป... ลินก็ยอม"

"เธอคงไม่คิดจะทำอะไรโง่ๆ หรอกนะ แค่ที่ไปดูตัวกับพวกคนรวยๆ นั่นก็ถูกนินทาว่าขายลูกสาวกินจนไม่รู้จะเอาหน้าไว้ไหนแล้ว"

"ไหนๆ ก็เสียไปแล้วนี่คะจะลองเสี่ยงอีกสักครั้งคงไม่เป็นไรหรอก คุณวางใจเถอะค่ะลินไม่ทำให้คุณหรือใครต้องมาเดือดร้อนแน่ ลินสัญญา"

"....เธอจะทำยังไงนั่นมันเงินหลักล้านเลยนะไม่ใช่น้อยๆ"

อัจฉราหรี่ตามองจับผิดลูกสาวถึงเธอจะเห็นแก่ตัวแต่ก็มีความเป็นห่วงคนตัวเล็กอยู่ไม่น้อย ทุกอย่างไม่พูดไม่แสดงออกใช่จะเฉยเมยไปซะทุกเรื่อง

"ยังมีมัมค่ะลินจะขอลองยืมท่านดู ท่านเอ็นดูลินมากอีกอย่างท่านเป็นเพื่อนสนิทของคุณแม่ลินด้วยท่านต้องหาทางช่วยได้แน่ค่ะ คุณอย่าห่วงเรื่องนี้เลยแค่ช่วยดูแลคุณพ่อก็พอแล้วค่ะ ที่เหลือลินจะจัดการเอง"