LOGINผลัวะ!
หมัดแรกจากเหมราชประเคนเข้าที่ใบหน้าของไคอัสอย่างจัง ก่อนจะเกิดการแลกหมัดต่อๆ มา ผู้
1 เดือนผ่านไป...เสียที่ไหนกันเล่า!ฉันติดแหงกอยู่ที่นี่มาเป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่าแล้ว สถานที่ที่ออกมาได้ไกลที่สุดคือเดินเล่นในสวนภายในบ้านหรือสระว่ายน้ำกลางแจ้งเท่านั้น รอบๆ ตัวบ้านมีบอดี้การ์ดประจำการอยู่ทั่วทุกทิศตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่นับรอบๆ ตัวบ้านที่มีชายชุดดำเดินไปมากันจนเป็นเรื่องปกตินั่นอีก เหมราชใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการตามขอโอกาสฉันแทบทุกวันจนไม่เป็นอันทำการทำงาน ผู้ช่วยของเขาจำต้องส่งเอกสารมาให้เขาเซ็นถึงบ้านความสัมพันธ์ระหว่างเราเองก็ยังมึนตึงไม่ต่างจากวันแรก แม้จะนอนบนเตียงเดียวกันแต่กลับไม่มีทั้งปฏิสัมพันธ์ทางกายหรือทางความรู้สึกเลยแม้แต่นิดเดียว ตั้งแต่เข้ามาอยู่ภายในคฤหาสน์นี้ฉันเจอกับน้องชายของเหมราชเพียงสามครั้งเท่านั้น ที่ว่านานๆ ถึงจะกลับบ้านมาคงเป็นเรื่องจริงนั่นแหละRrrr Rrrrเสียงโทรศัพท์ของร่างหนาที่นอนอยู่ข้างๆ ฉันดังขึ้นเป็นระยะ จนฉันต้องปลุกให้ตื่นมารับโทรศัพท์ เขามีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อยจากการถูกรบกวนเวลานอนอันมีค่า เขากดรับโทรศัพท์และออกไปพูดคุยมันข้างนอกซึ่งฉันก็ไม่ได้สนใจเพราะมันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน&ldquo
ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้นักหนา การหลุดพ้นจากคนคนหนึ่งถึงได้เป็นเรื่องยากเย็นเสียเหลือเกิน พยายามหลีกหนีจากเรื่องราวเดิมๆ คนเดิมๆ ที่สร้างบาดแผลเอาไว้ในหัวใจไปตั้งเท่าไหร่ สุดท้ายก็เหมือนกับว่าวนกลับมาที่จุดเดิมทุกครั้ง นี่ก็เป็นแค่อีกครั้งเท่านั้นที่ฉันถูกพาตัวมากักขังเอาไว้ในที่ของเขาโดยไม่ได้เต็มใจจะอยู่เมื่อไหร่มันจะจบจริงๆ เสียทีนะ...ฉันได้แต่ปลงตกกับวัฏจักรแห่งรักที่ตัวเองกำลังพบเจอไม่จบไม่สิ้น จบไปแล้วครั้งหนึ่งแต่ก็ถูกเหวี่ยงกลับมาหาเขา ถูกทำร้ายจิตใจเหมือนเดิมอีกครั้ง ตัดสินใจจะไปแต่ก็ไปไม่ได้เพราะถูกเขาฉุดรั้งเอาไว้ด้วยวิธีสกปรก พอไปได้แล้วก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงถูกลักพาตัวกลับมาอยู่กับเขาคนนั้นอีกครั้ง นี่มันไม่ตลกเลยสักนิด เหมือนเกมวิ่งไล่จับที่มีฉันต้องเป็นคนวิ่งหนีโดยไม่รู้จุดหมายปลายทางหรือเวลาที่เกมมันจะจบโชคชะตาเล่นตลกกับฉันเกินไปแล้วนะ!เมื่อรู้ตัวว่าหนีไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็โดนตามกลับมาอยู่ดี ฉันจึงทำได้เพียงแค่อยู่เฉยๆ โดยทำให้ตัวเองเจ็บปวดน้อยที่สุด ในเมื่อขยันกักขังกันขนาดนี้ฉันก็ยินดีจะอยู่อย่างคนปลงตก นับจากนี้จะไม่
(Romklao’ s Part)ชีวิตของฉันกลบเข้าสู่ความปกติสุขอีกครั้ง หลังจากวันนั้นที่เหมราชบกเข้ามายังเพนท์เฮาส์แล้วข่มขืนฉัน ข่าวคราวของเขาก็เงียบหายไปเป็นสัปดาห์ซึ่งก็ถือว่าดีแล้ว ให้มันจบลงจริงๆ เสียที จะได้ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการเสียทีไคอัสเองก็ยังคอยดูแลฉันเป็นอย่างดีเสมอต้นเสมอปลาย ไปรับไปส่งฉันทำงานตลอดยกเว้นวันนี้...หลังจากส่งฉันที่ร้านตามปกติแล้วเด็กหนุ่มก็บอกกับฉันว่าตอนเย็นไม่สามารถมารับได้เพราะต้องไปช่วยดูแลธุรกิจแทนในส่วนที่พี่ชายของเขาไม่สามารถทำได้ ฉันเองก็รับคำด้วยความเข้าใจ เพียงแต่มีความสงสัยเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมาภายในหัวแค่นั้นว่าเขาไปทำอะไร เท่าที่รู้ก็คือพี่ชายของเขาเป็นมาเฟีย คงไม่ใช่ว่าไปทำอะไรผิดกฎหมายหรอกนะฉันเดินเข้ามาเปิดร้านเหมือนทุกวัน ใช้เวลาจัดข้าวของเพียงไม่นานเพื่อนสนิททั้งสองพ่วงด้วยตำแหน่งหุ้นส่วนก็เดินลงมาจากรถคันหรูของคนรัก เป็นภาพที่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งฉันก็รู้สึกยินดีกับพวกเธอที่ในที่สุดก็ได้พบเจอกับความรักที่สุขสมหวังเสียที ส่วนตัวฉันขอโฟกัสแรงกายแรงใจให้กับเรื่องงานไปก่อนดีกว่า
(Hemmarajch’ s Part)เพดานฝ้าสีขาวกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ เป็นสิ่งแรกที่ลอยเข้ามาในประสาทสัมผัสของผมหลังจากฟื้นคืนสติกลับมา ผมกะพริบเปลือกตาอันหนักอึ้งทั้งสองข้างช้าๆ เพื่อปรับกับแสงไฟขาวสว่างจ้าบนเพดาน กวาดสายตาเฉียบคมไปรอบห้องพบว่าทั้งเพื่อนสนิทและน้องชายของตัวเองต่างก็อยู่กันคนละมุมภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี่ เจเดนกับมิลานนั่งอยู่ที่โซฟารับแขกมุมหนึ่ง เพลิงกัลป์นั่งฟุ่บหน้าลงกับเตียงผู้ป่วยของผม ส่วนเซนและหัสดินยืนอยู่คนละมุมห้องตามประสาของพวกไม่สุงสิงกับชาวบ้าน“ฟื้นสักทีนะมึง ตอนโรงพยาบาลโทรแจ้งว่ามึงอยู่ที่นี่ พวกกูตกใจกันหมด” เสียงทุ้มของน้องชายที่ไม่เคยจะเคารพผมในฐานะพี่ชายของมันเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ส่งผลให้ไอ้เพลิงที่งีบเอาแรงอยู่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของมัน“กู...มาอยู่ที่นี่ได้ไง” ผมถามพวกมัน หัวสมองพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความทรงจำสุดท้ายคือผมบุกเข้าไปหาร่มเกล้าที่เพนท์เฮาส์ของไอ้เวรนั่นและข่มขืนเธอ ผมให้โอกาสเธอตอบคำถามสามข้อเพื่อเป็นการตอกย้ำตัวเอง ทุกคำตอบของเธอล้วนเป็นการยืนยันหนักแน่นว่า... ผมไ
ฟึ่บ!ผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวของฉันถูกคนตัวสูงดึงทึ้งแล้วโยนทิ้งออกไปอย่างไม่ไยดี ร่างกายของฉันตอนนี้เปลือยเปล่าโดยไร้ซึ่งสิ่งปกปิด เขายิ่งสามารถรุกล้ำทุกส่วนบนเรือนร่างนี้ได้อย่างง่ายดาย กายสาวที่เคยแห้งผากถูกทำให้เปียกแฉะโดยนิ้วร้ายที่จ้วงแทงเรียกเอาน้ำรักสีใสออกมาจนสำเร็จ“พะ...พอได้แล้ว อ๊า!” เสียงหวานปนสะอึกสะอื้นร้องบอกเขาให้หยุดล่วงละเมิดร่างกายของฉันเพียงเท่านนี้“หันหลังไป” ร่างหนาไม่เพียงแค่ออกคำสั่งแต่ยังจับร่างของฉันให้โก้งโค้งโดยใช้สองมือบางยันกำแพงแข็งแรงเอาไว้“ปล่อยฉันไปเถอะนะ” ฉันพูดเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอเนื่องจากใบหน้าหวานกำลังแนบติดกับกำแพงตามการควบคุมของอีกฝ่าย“ปล่อยแน่ครับ”“...”“แต่ปล่อยในนะ”สวบ!ตั่บ!“กรี๊ด!!!!”ลำเอ็นแข็งใหญ่ที่ไม่ได้สัมผัสมาหลายเดือนถูกจ้วงแทงเข้ามาจนมิดโคนในรูสวาทของฉัน ความแข็งขืนถูกแช่คาเอาไว้ในรูรักสีหวานไว้สักพักก่อนที่เขาจะถอดถอนมันออกมาและยัดกลับเข้าไปในเวลาอันรวดเร็ว สร้างคว
ไคอัสกลับไปแล้ว...หลังจากที่ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขาเกือบจะเลยเถิดไปจบที่เซ็กส์ โชคดีที่เขายังหยิบยื่นเอาโอกาสสุดท้ายให้ฉันได้มีโอกาสเลือกว่าจะยินยอมให้เขาใช้ประโยชน์จากร่างกายของฉันแลกกับการที่ฉันจะใช้เขาลืมเหมราชหรือไม่ ในตอนนั้นเองก็เป็นช่วงที่ฉันสามารถดึงสติกลับมาได้‘ผมจะให้โอกาสเกล้าได้เลือก’‘...’‘ถ้าอยากใช้ผมลืมมัน ก็ใส่เอ็นของผมเข้าไปในรูเสียวของเธอซะ!’‘ฉันขอโทษ...’‘...’‘ฉันทำไม่ได้’แม้จะรู้สึกผิดที่ต้องตอบไคอัสไปแบบนั้นแต่ก็นึกขอบคุณที่เขาเข้าใจดีและหยุดมันลงอย่างง่ายดายก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปไกลจนไม่สามารถวนกลับมาจุดเดิมที่เป็นในตอนนี้ได้อีก เขารับคำอย่างว่าง่ายและกลับไปใส่เสื้อผ้าทันทีพร้อมกับบอกว่าจะรอวันที่ฉันพร้อมจะเริ่มต้นใหม่จริงๆ‘ผมจะกลับมาทำแบบนี้อีกครั้งตอนที่เกล้าพร้อมจะมีแฟนใหม่’‘...’‘ถึงตอนนั้น... ต่อให้ร้องไห้อ้อนวอน ผมก็จะไม่หยุด!’ฉันเปลื้องเสื้อผ้าอาภร







